MrTrader آقای معامله گر

🔴احسان حسینی، خبرنگار حوزه انرژی: اصلا بنزینی نیست که بتوانیم وارد کنیم ‌‌✍🏻 𝑫𝒂𝒏𝒈𝒆𝒓𝒎𝒂𝒏 ▪️ @World_Newsly

‏⭕️ دولت برای جبران کسری بودجه به‌دنبال جهش نرخ بنزین است؛آن هم در اوج تورم و شرایطی که با معیشت مردم و بحران اجتماعی گره خورده است ‏⭕️ اگر اراده اصلاح دارد، ابتدا در شرایط جنگی ردیف‌های غیرضروری بودجه را حذف کند؛بخشی از کسری را از صندوق توسعه تأمین و نرخ سوم متعادل برای بنزین تعیین کند 🔻آیزاک فاینانس را دنبال کنید: 🔻 ✉️ تلگرام | 🟪 اینستاگرم | 📱 تویتر @isaacfinances

🔴 #خبر_فوری لحظاتی پیش وزیر خزانه‌داری آمریکا اعلام کرد: واشینگتن قصد دارد اقداماتی را علیه ایران اجرا کند که به گفته او، در تاریخ اقتصادی یک کشور در جهان بی‌سابقه خواهد بود، جزئیات این اقدامات هفته آینده منتشر خواهد شد.

https://t.me/World_Newsly/248081

امروز روز جهانی چپ دست هاس…به خودم و همه کسایی که چپ دستن و به دنیای راست دستا عادت کردن تبریک میگم…😁🤌🏽🦦🤚🏽

🔹لحظه‌ی زیبای خورشید گرفتگی کاملی که امروز در اسپانیا و آلمان رخ داد :

#فوری: ⭕️ توقف اجرای طرح عرضۀ بنزین با نرخ پالایشگاهی در کرمان ‏⭕️ مدیر شرکت پخش فراورده های نفتی کرمان: پیرو مذاکرات امشب استاندار کرمان با مقامات کشوری و نیاز به بررسی بیشتر طرح مدیریت مصرف سوخت و مقابله با قاچاق، عرضه بنزین با نرخ آزاد پالایشگاهی در استان کرمان متوقف شد.

🔴 کُلیات نرخ جدید بنزین : نرخ اول : ۶۰ لیتر بنزین با نرخ ۱۵۰۰ تومان نرخ دوم: ۵۰ لیتر با نرخ ۳۰۰۰ تومان نرخ سوم: ۴۰ لیتر با نرخ ۵۰۰۰ تومان نرخ چهارم : ۸۷,۲۰۰ تومان این طرح هنوز به طور رسمی در کشور اجرا نشده و فعلا محدود به ۲۰۴ جایگاه سوخت در استان کرمان است.

در گذشته بهره دلار کم بود و آمریکا از جهان وام می‌گرفت. اکنون بهره بالا رفته و آمریکا شدیداً بدهکار است. به ذخایر ارزی کشورها نگاه کنید. در سال ۲۰۰۱، ۷۲ درصد از این ذخایر دلار بود. امروز این رقم به ۵۷ درصد کاهش یافته است (وحتی کمتر)

نرخ بهره برای استقراض ده‌ساله به دلار ۴.۴۶ درصد و به یوان ۱.۸۲ درصد می‌باشد. همان بدهی در صورت تسویه با دلار، دو و نیم برابر پرهزینه‌تر خواهد بود.

بانک‌های بزرگ جهان در حال حاضر هنگام تأمین مالی، یوان را به‌جای دلار انتخاب می‌کنند. حجم استقراض خارجی در چین با یوان در سال جاری نسبت به سال گذشته تقریباً دو برابر شده است. از جمله نهادهایی که این اقدام را انجام می‌دهند، می‌توان به دویچه بانک، مورگان استنلی و بیان‌پی پاریبا اشاره کرد. هیچ‌یک از این نهادها بانک چینی نیستند و هر سه از بنیان‌گذاران نظام مبتنی بر دلار محسوب می‌شوند. دلیل این تغییر در رویکرد، سیاست نیست.

چرا چین می‌گوید «نه»؟ در ۱۹۸۵ سه تفاوت وجود داشت: قیمت ین توسط بازار و یوان توسط دولت تعیین می‌شد؛ ژاپن نتوانست رد کند اما چین می‌تواند؛ و ژاپن جای دیگری برای سرمایه‌گذاری نداشت اما امروز وجود دارد. مسئلهٔ اصلی همین مورد سوم است.

تفاوت اینجاست: ژاپن تهدید را پذیرفت، پس تعرفه‌های سنگین اعمال نشد. چین نپذیرفت. به همین خاطر، تهدید ۱۹۸۵ امروز به واقعیت تبدیل شده است: تعرفه‌ها اجرا می‌شوند. یعنی تعرفه بخشی از برنامه نیست، نتیجه شکست برنامه است.

حالا به ۴۰ سال بعد می‌رسیم: آمریکا با یک غول(چین) تولیدی و بدهی ۳۹ تریلیون دلاری روبروست. ترامپ آشکارا مخالف دلار قوی است. کاهش ارزش دلار، بدهی را نیز کم می‌کند؛ همان منطق سال ۱۹۸۵ امروز دوباره مطرح است.

پس از ترکیدن حباب، ژاپن این بار با رویکردی استراتژیک نرخ بهره را به صفر رساند و حدود ۲۵ سال آن را در همان سطح به عنوان یک فرصت رشد نگه داشت. وقتی بازدهی از میان رفت، نگهداشت پول در ژاپن دیگر یک چالش برای بهینه‌سازی بود؛ صندوق‌های بازنشستگی، شرکت‌های بیمه و بانک‌ها با چشماندازی نوین، دارایی‌های خود را به اکوسیستم‌هایی با درآمد بالاتر منتقل کردند. این سرمایه کجا رفت؟ به آمریکا. یعنی آمریکا با این توافق استراتژیک، مسیر توسعه ژاپن را هدایت کرد و سپس ۳۰ سال از این جریان سرمایه‌گذاری برای رشد بهره‌برداری کرد. نبوغ این برنامه همین بود. آمریکا برنده شد و هیچ هزینه‌ای هم برایش پرداخت نکرد.

همه فکر می‌کردند ثروتمند شده‌اند، در حالی که هیچ چیز جدیدی تولید نشده بود. سپس حباب ترکید. بازار سهام سقوط کرد، ارزش زمین‌ها به سرعت آب رفت و بانک‌ها با انبوهی از وام‌های معوق ماندند. دوره‌ای که «سه دههٔ ازدست‌رفته» نام گرفت، این‌گونه آغاز شد.

نرخ بهره به سطح بی‌سابقه‌ای کاهش یافت تا شرکت‌ها فرصت تنفس پیدا کنند و تولید احیا شود. با ارزان شدن وام، شرکت‌ها راحت‌تر اعتبار دریافت کردند، اما به دلیل ضعف صادرات، این پول به بخش تولید نرفت و به جای آن به بازار زمین و سهام سرازیر شد. قیمت زمین در توکیو به سطوح باورنکردنی رسید و بازار سهام در آخرین روز سال ۱۹۸۹ به اوجی رسید که تا ۳۴ سال بعد تکرار نشد.

تصمیم: پنج کشور دلار فروختند و ین ژاپن خریدند. ارزش ین در سه سال دو برابر شد؛ خودروی ۱۰ هزار دلاری ژاپن روی کاغذ به ۲۰ هزار دلار رسید (محصول، کارخانه و کارگر ثابت بودند). شرکت‌های ژاپنی سود را فدا کردند، قیمت را نگه داشتند و برخی تولید را به آمریکا منتقل کردند، اما فروش افت کرد. صادرات کاهش یافت و ژاپن مجبور به تصمیم‌گیری شد.