.نهنگ‌52هرتزی🐋.

HBD to me✨

ظهرِ مُرداد بود و جهان از گرما می‌سوخت، من اما به تو فکر کردم و برای لحظه‌ای تابستان؛بویِ باران گرفت.

من آدمیم که جواب لبخند دیگران رو با لبخند می‌دم؛ با اشک بقیه قلبم مچاله می‌شه، وقتی پیشرفت و خوشحالی دیگران رو می‌بینم ذوق زده می‌شم، اگه توی خیابون یه سگ یا گربه ی گرسنه ببینم و بهش غذا ندم عذاب وجدان می‌گیرم، وقتی راه می‌رم چک می‌کنم مورچه هارو له نکنم، و همیشه اول برای همه آرزوهای خوب می‌کنم و بعد خودم. ‌پس اگه اون روی سياه منو دیدی توی خودت دنبال دلیل بگرد. -دیاکو.

آدم یه شب به خودش میاد، می‌بینه چقدر حیف شده.

من از اینکه تورو اوردم تو جایی که مجبوری برای زنده موندن ازش فرار کنی شرمندم بابا.

Earth without art is just “EH”.

‏چه آدم هایی را به خاک سپردیم که بیشتر از ما لایق زندگی بودند.

نوشته بود: خبر بد را صبح خواندیم. بعد می‌رویم سرکار، جواب پیام می‌دهیم، ناهار می‌خوریم، حتی وسط روز به چیزی می‌خندیم. و از غروب، هرکداممان جدا جدا، از خودمان بدمان می‌آید.

هرکس که مرگ می‌کارد، مرگ درو می‌کند.

‏‌در این مملکت خبرهای خوب را درون جعبه‌ای انداختند، جعبه را در مرداب پرت کرده‌اند و مرداب را با خاک پُر؛ کلید جعبه را هم بلعیده‌اند.

ما دست‌هامان کوتاه، دل‌هامان خونین و خشممان باقی‌ست. ‏روی زخم‌هامان نه نمک، که زخمی‌نو می‌کَنَند. تکه از جان‌هامان را می‌بَرند و می‌بُرَند. ‏و بله؛ ما اکنون دست‌هایمان کوتاه، اما حافظه‌مان دراز و طولانیست.

‏با وجود اتفاقای دیشب اصفهان: ‏تنها عذر موجه خدا، این است که وجود نداشته باشد،تمام.