Into the Sun

https://t.me/my8mythical88thoughts مهدی اخوان ثالث — حماسی، نوآور، غمگین

«نگرانی فایده‌ای ندارد.» دلم می‌خواهد بیش‌تر بگویم. بگویم مشکلی نخواهد داشت و در بلندمدت اوضاع خوب خواهد شد، اما به این حرف باور ندارم. - صفحهٔ ۱۲۸ -

این پست رو به چنل خودتون فوروارد کنید تا ببینیم اگر نویسنده میشدید چه‌کسی بودید و چرا؟ راوی

same life, different stories. same hands, different creases. same water different oceans. same land, different owners.

And suddenly, it's August. All these hopeless creatures are hopeful again; hoping for a new beginning hoping for the one to be theirs to lose. And while it's August we forget the past 7 months and the instability it came with. 'Perhaps August will be kind,' I tell myself while hesitating to blow out my candles; perhaps I'm afraid of aging, I'm afraid of beginning again But while I'm in August I hope to remember you but never show up with leftover cake from my birthday-though a heart that longs for you. -Farashah Shams

دیگر نه شاد بودم نه ناشاد. این نیز بگذرد. این تنها عبارتی‌ست که در دوزخِ آدمیان به درستی آن رسیده‌ام. این نیز بگذرد. -اوسامو دازای

از همون روزی که شروع کنی مرز بذاری و"نه" بگی، میفهمی کی‌ها واقعا دوستت داشتن و کی‌ها فقط به فداکاریات عادت کرده بودن.

از همه‌ی آدما خسته و ناامیدم، برای گربه شدن کجا باید فرم پر کنم؟

وقتی دیگران از فقدان و جای خالی‌‌ت حرف می‌زنند، من سردرگم می‌شوم. آن‌ها از چه حرف می‌زنند؟ تو که هرگز نرفته‌ای. تو همیشه در حافظه‌ام هستی. وقتی دلتنگت می‌شوم، در ترانه‌هایی که با هم خواندیم، پیدایت می‌کنم. هنوز در بوی باران و عطر نارنگی‌ها هستی. تو هرگز جایی نرفتی.

every prayer inside me kneels before my lips can even say your name. if i was ever close enough to see your shadow, my heart would crawl out from between my ribs, drag itself through dust, through thorns, through my own blood, as if my heart had forgotten it had ever belonged inside me. just to kneel where your shadow had been. I wouldn't have asked god for anything else

راستش، نمی‌دونم چطوری بگم؛ احتیاج دارم بعضی چیزها رو از توی حافظه‌ام پاک کنم. یادم بره چی تجربه کردم، چی از سر گذروندم، چی حس کردم و چی کشیدم.

‏شما فکر میکنین آدم‌ها یهویی میرن ولی اشتباه میکنین، آدم‌ها کلی منتظر میمونن بفهمین، ببینین، انجام بدین و تو این مسیر هربار که نمیفهمین، نمیبینین، انجام نمیدین یه قدم عقب میرن و وقتی دیگه همه چی خیلی دور و کوچیک شد روشون رو برمیگردونن و برای همیشه میرن.

Realizing that there are different versions of yourself in the minds of others is a profound insight. With one friend, you're the open-hearted confidant, sharing every late-night thought, be it joyful or heavy. With another, you're reserved, barely sharing tomorrow's plans. There are those who have known you for a decade, witnessing the determined, resilient you, proud of how much you've grown, and others who've known you a year, perhaps seeing only the quiet, understated side of you. To some, you're the reflective thinker; to others, the carefree spirit. There are people with whom silence feels like a bond, a peaceful, shared moment, and others where even a pause feels uneasy. The thoughtful, the playful, the ambitious, the vulnerable sides.. all these exist as different 'you's' in the minds of others. It takes a lot to truly know someone else and even more to understand oneself fully.

I carry your memory like a fractured rib. Most days I forget it's there. Then I laugh.

sometimes I just want to دیلیت اکانت from this world