احتیاج...

خودم مستقر بر روی زمین،اشک هایم مستقر بر روی گونه‌هایم و افکارم مستقر بر روح و جانم‌‌‌؛اما نمیدانم خود واقعی‌ام کجا مستقر شده‌.       گمانم اختیاری بر من روا نیست؛این زندگانی مهمل افسار اختیار مرا بر گردن سراسیمگی انداخته و جفاکار می‌گذرد و‌ مشامش بویی از لطف اختیاری که در دستانمان نیست اما از آن ماست نبرده...

جان بی قرار و روح ناآرام،درهم تنیدند و مرا خلق کردند؛ نمی‌دانم؛شاید من خالق بوده‌ام،خالق منی که اکنون رفته رفته،جانم را در چنگ خویش می‌فشارد.اما باکی نیست... من از این اسارتِ دردناک خرسندم و ساکت.

اندوهی گران در ژرفای وجودم خود را گم کرده،حبس کرده...و بی هوشیار از خویشتنی که بسی رقت انگیز است؛پس اکنون برخود فرض میدانم که می‌بایست خود را هوشیارِ حضور این اندوه کنم...

آغاز مرگ،هنگام سکون نیست؛بازگشتِ پیش از زیستن است.

افسوس که راجب زیست بشر نیز صدق میکند...زیرا آدمی پس از مرگ نه وارسته می‌شوند و نه نجاتش منجر به آسودگی می‌شود.     بلکه به جوهر نخست خود برمی‌گردد.

خانه‌ها فرو نریختند؛ ویرانِ اصل خود شدند،بازگشتی به آنچه پیش‌تر بودند.

احساساتی که با دستان خود آدمی پرورده شدند،گاهی به دست همان انسان‌ها خاموش گشتند     به اصل خویش باز‌گشتند‌.

تغییر آرزویی محال بود..

...

میلِ به سخن گفتن با هیچکس نیست..چه بگوییم؟ اگر زبان بر زبان باز کنم جز چرندیات‌‌ِ باطلِ این زیستِ بی‌معنا بر زبانم نخواهد نشست؛چرا که توجیهی نیست برای بیان لجن زاری که خالقش از آن هراس دارد..حتی گوش سپردن را نیز نمیخواهم.تنها میخواهم به پناه‌گاهِ تنهایی‌ام روی بیاورم،با افکار نژند و پلیدم همرنگ شوم تا آرام آرام تعلق من را از این زندگانیِ واهی بر کَند. آن‌گاه دیگران از بوی جنازه‌ام،بیدارِ تنهایی من می‌شوند.

من،چون درونم پر از افکار پلید و‌ناپاک است،افکار خود واقعی‌ام را پنهان نگه داشته‌ام.و چون از آدمیان بریده‌ام،از خودم،حتی بیشتر و بیشتر متنفر میشوم.اگر بخواهم این دور باطل خاتمه یابد،راهی جز آنکه خودم را به دیگران نشان بدهم،ندارم! __وقتی نیچه گریست