نَسَخ🚬

نباید می‌رفتی؛ روی دستِ دنیا مانده‌ام.

گفت: زمان التیام می‌بخشد؛ بله عزیزِ من، اما آدم هیچ‌وقت طعمِ برخی اشک‌ها را فراموش نمی‌کند…

قصدم نشستن بود در کنارت، نه در انتظارت.. قصدم شکستن غرورم بود، اما در آغوشت،نه زیر پایت.. قصدم زندگی بود، اما باتو، نه با خاطراتت.. قصدم پیر شدن بود، اما به پایت، نه به دستت..

اگه قرار باشه دوباره متولد بشم، باز هم تمام راه های دنیا رومیگردم تا به تو برسم

تا ابد داغ تو در سینه ی من می‌ماند

تو‌ آرزوی بلندِ منی و دستِ من کوتاه.

از دیده برفتی و هنوز، کنجِ دلی.

در من زخمی‌ست که دیگر درمانش از عهده زمان هم خارج است.

غمت بیشتر از خودت موند.

وای بر من، تو همانی که امیدم بودی"

کاش توام مثل آرژانتین برمیگشتی.

عاشق اینم که تا آخرین لحظه قبل خوابیدن بهت فکر کنم.

هر جنگی ارزش جنگیدن نداره؛ گاهی عمدا بباز بیا بیرون و خودت رو نجات بده.

کاش این همه تلاش برای زندگی ثمره دهد.

«دوباره سبز می‌شوم؛ به احترامِ اشک‌ها.» -نَسَخ

‘انگار تمام آنچه دوست داشتم از من دزدیده‌اند و حتی اگر تمام آن را به من بازگردانند کافی نخواهد بود... فرانتس کافکا’

‏حق با تو بود ویناک عزیزم، هر کی یروز به یه بهونه ای میره.

گاهی انسان باید سکوت کند، نه چون حرفی برای گفتن ندارد، بلکه چون بعضی حقیقت‌ها آن‌قدر عمیق‌اند که کلمات فقط آن‌ها را کوچک می‌کنند.

شاید با نبودنت کنار اومده باشم اما هنوز هم تولدت رو یادمه، هنوز هم عکس‌هات رو تو گالریم دارم، هنوز هم با کوچیک‌ترین جزییاتی راجع به تو ناراحت میشم، هنوز هم پروفایلت رو چک میکنم، هنوز هم یادمه اولین مکالمه‌مون چطوری شروع شده و هنوز هم با شنیدن اسمت قلبم یه ضربان رو جا میندازه.

تو در برابر چشمانم نیستی، اما تمامِ آنچه می‌بینم تویی.