𝘕𝘦𝘧𝘦𝘭𝘪𝘣𝘢𝘵𝘢

The Mysteries of the Horizon by René Magritte

ای جنگل ای داد از آشیانت بوی خون می‌آورد باد بر بال سرخ کشکرک پیغام شومی است، آن‌جا چه آمد بر سر آن سرو آزاد؟ – بخشی از شعر مرثیه‌ جنگل، ه.ا سایه.

به خودم اومدم و دیدم هنر و نقاشی، چیزی که همیشه باهاش احساس آزادی می‌کردم و هر چی دلم می‌خواست بدون فکر کردن به کامل بودن می‌کشیدم یه جایی از مسیر تبدیل شد به کاری که فقط با سخت‌گیری و فشار انجامش می‌دادم. انگار بیشتر از اینکه خلق کنم از خودم انتظار بی‌نقص بودن داشتم.

Grief, I think is not loud but terribly refined. it settles in the corners of a life and waits there, patient as dust. What is sorrow, after all if not the persistence of love in a world that no longer has any use for it?

کار هایی در جنگ کشیدم تعریفی نداره اما دوتاش رو براتون می‌ذارم.

سلام وحیدجان دلم می‌خواد همین الان مثل سگ گریه کنم به خاطر این زندگی.

No need for water to feel like drowning.