የነፍስ ስንቅ

⛓ የተሰረቀችው ነፍስ ⛓ (ክፍል 72) ርዕስ፦ የዓመተ ዜሮ ቆጠራ አዲስ አበባ በጭጋግና በጭስ ተውጣለች። በእንጦጦ ተራራ ላይ ቆመው ወደ ታች የሚመለከቱት ኤልያስና ጓደኞቹ፣ የከተማዋ መብራቶች በየተራ ሲጠፉ ተመለከቱ። ይህ ግን ተራ የመብራት መቆራረጥ አልነበረም። "መዝጋቢዎቹ" በከተማዋ የዲጂታል አውታር ላይ የለቀቁት "ኦሜጋ" የተባለው ሞገድ፣ የሰዎችን ስማርት ስልኮች ብቻ ሳይሆን የአዕምሮአቸውን የቅርብ ጊዜ ትውስታ ጭምር እያጠፋ እንደሆነ ሮቤል አረጋገጠ። "ኤልያስ... ይህ አስፈሪ ነው!" ሮቤል ላፕቶፑ ላይ የሚታዩትን የሞገድ ምልክቶች እያሳየ ጮኸ። "ይህ ሞገድ 'Amnesia Signal' ይባላል። ሰዎች እነማን እንደሆኑ፣ የት እንደሚኖሩና ማን እንደሚወዳቸው እየረሱ ነው። አዲስ አበባ አሁን 'የባዶ ነፍሳት ከተማ' እየሆነች ነው!" ኤልያስ ኮምፓሱን አወጣው። የብርሃኑ እሾህ አሁን ወደ አራት ኪሎ፣ ወደ ብሔራዊ ሙዚየም አቅጣጫ ይጠቁማል። "መዝጋቢዎቹ የሚፈልጉት ዲጂታል መረጃን ብቻ አይደለም፤ እነሱ ጥንታዊውንና ዋናውን የሰው ልጅ የዘር መዝገብ ሊያጠፉት ነው። ወደ አራት ኪሎ መሄድ አለብን!" "ግን እንዴት?" ጋሻው ጠየቀ። "ከተማዋ በትርምስ ተሞልታለች። ሰዎች ግራ በመጋባት እርስ በእርሳቸው እየተጋጩ ነው።" "እኛ መንገድ እንከፍታለን!" አለ 002። አስራ አንዱም መንትያዎች በአንድ ላይ ቆሙ። አሁን የእነሱ 'የተባበረ አእምሮ' (Unified Mind) ለከተማዋ መከላከያ ጋሻ ሊሆን ይችላል። በድብቅ ወደ አራት ኪሎ ጉዞ ጀመሩ። በመንገድ ላይ የሚያዩት ትዕይንት ልብ ይሰብራል። እናቶች ልጆቻቸውን አያውቋቸውም፤ አባቶች ቤታቸውን ፈልገው አጥተዋል። ነጻነት የመጣ መስሏቸው የነበሩት ሰዎች፣ አሁን የማንነት እስረኞች ሆነዋል። ኤልያስ "The Silent Mentor" ሆኖ በውስጠ-ህሊናው ለሰዎቹ ድምፅ አልባ መልእክት መላክ ጀመረ። "አትፍሩ... ትውስታችሁ በልባችሁ ውስጥ አለ... ዝም በሉና ልባችሁን አድምጡ!" ወደ ብሔራዊ ሙዚየም ግቢ ሲደርሱ፣ አንድ ጥቁር ሄሊኮፕተር በግቢው መሃል አርፋ አዩ። ከመካከሏ ዳዊት በሁለት በጥቁር የለበሱና የ'ኦሜጋ' ምልክት ባደረጉ ወታደሮች ተይዞ ወረደ። የዳዊት አይኖች ባዶ ናቸው፤ እሱም ትውስታውን የተሰረቀ ይመስላል። "ዳዊት!" ቃልኪዳን ልትሮጥ ስትል ኤልያስ ያዛት። "ቆይ ቃል! ወጥመድ ነው፣" ኤልያስ በሹክሹክታ ተናገረ። ከሙዚየሙ ጥንታዊ ህንፃ ስር አንድ አዲስ የብረት በር ተከፈተ። መዝጋቢዎቹ እዛ ስር ለሺህ ዓመታት ሲጠብቁት የነበረውን "የዝምታ ቤተ-መጽሐፍት" (The Library of Silence) ከፍተውታል። ሮቤል በድንገት ደነገጠ። "ኤልያስ! አንድ ነገር አገኘሁ! መዝጋቢዎቹ ዳዊትን የፈለጉት ሊገድሉት አይደለም። የእሱንና ያንተን ደም ቀላቅለው 'Year Zero' (ዓመተ ዜሮ) የተባለውን የመጨረሻ መደምሰሻ ቁልፍ ሊሰሩት ነው!" በዚህ ጊዜ ከመሬት በታች አንድ ትልቅ የደወል ድምፅ ተሰማ። የዓለም ትውስታ ሊሰረዝ 60 ደቂቃ ብቻ ቀረው። ኤልያስ ወደ 011 (ያ የ 15 ዓመቱ ወጣት) ዞረ። "011... አንተ እዚህ መቆየት አለብህ። አንተ የእኛ 'Back-up' ትውስታ ነህ። እኛ ብንረሳ እንኳ፣ አንተ ታስታውሰናለህ።" ኤልያስ፣ ቃልኪዳን፣ ጋሻውና ሳራ ወደ ጥንታዊው ምድር ቤት ዘለሉ። ውስጡ ያሉት መጻሕፍት ከወረቀት ሳይሆን ከብርሃን የተሰሩ ናቸው። በመካከላቸው አንድ ረጅም ሰው ቆሟል። ሰውየው የካውንስሉ አባል አርተር ሳይሆን፣ ኤልያስ በፎቶው ላይ ያየውና የሞተ መስሎት የነበረው... አያቱ አቶ ወንድወሰን ነበሩ! "እንኳን ደህና መጣህ የልጅ ልጄ፣" አሉ አያቱ። ድምፃቸው ልክ እንደ ነፋስ ሹክሹክታ ቀጭን ነበር። "ታሪካችንን ልንሰርዘው ሳይሆን፣ ልናድሰው ነው የጠራንህ።" (ክፍል 73 ይቀጥላል...)

እንዲህ ነው የእግዜሩ ስራ አየህ በአለም ኢፍትሐዊ ፍርድ ላይ ፈጥነህ እና ቀድመህ ስትገኝ ሚዛን ወዳንተ ይደፋል። አንድ ጊዜ ሚዳቋ ጥዋት ተነስታ ❝ጌታ ሆይ እባክህ ተለመነኝ እና የአባራሪዎቼን እግር ቄጤማ አድርግልኝ። ከነርሱ ጥርስ አልግባ ጌታ ሆይ በጠብቆትህ ጠብቀህ አውለኝ አሳድረኝም❞ ስትል ፀሎቷን አደረሰች። ነብርም በአንፃሩ ጥዋት ❝ እኔን መጋቢ አምላክ ሆይ የፈጠርከኝ የተገኘውን ሁሉ እንድበላ አድርገህ አይደለም። ስለዚህ እንድበላ አድርገህ የፈጠርከኝን ስጋ ማገኝበትን መንገድ አታሳጣኝ አደራህን አምላክ ሆይ❞ ብሎ ፀልዮ ነበር። አጋጣሚው ግን ወደ ነብር አድልቶ ሚዳቋ የነብር ምሳ ሆና ዋለች። ሁለቱም ሳይፀልዩ ቀርተው አልነበረም ነገር ግን ፈጣሪ የሁለቱንም ፀሎት እኩል ቢቀበል ሁለቱም ሊጎዱ ሆነ ስለዚህ ፈጣሪ ደግሞ ለሁለቱም እንዲህ አላቸው ❝ አንቺም ሮጠሽ ራስሽን አትርፊ አንተም ደግሞ አባረህ ምግብህን አግኝ!!❞ ለዚህ ነው ልክነት አንፃራዊ ልክ እንደዛ ታሪክ ባል እና ሚስት በተጋቡ እና ቄሱ አይለያችሁ ብለው በመረቋቸው ምሽት ስራ የፈታው ጠበቃ ደግሞ የሚፋታ ባለትዳር አታሳጣኝ ብሎ እንደፀለየው ማለት ነው። የአለም ኢፍትሐዊነት በልክነት በኩል ሲታይ አንፃራዊ ነው !! ✨

✨ ነገ ምን ይዞ እንደሚመጣ ባለዉቅም ነገን የያዘዉን እግዚአብሔርን አዉቀዋለሁ አምነዋለሁ ! 🤗

⛓ የተሰረቀችው ነፍስ ⛓ (ክፍል 71) ርዕስ፦ የዝምታው ትርምስ ከእንጦጦ ተራራ ጫፍ ላይ ሆኖ ወደ ታች ሲመለከቱ፣ አዲስ አበባ ልክ ከከባድ እንቅልፍ እንደነቃች ሕፃን ትመስላለች። በየቢልቦርዱ ላይ የነበረው የዳዊት ምስል ጠፍቶ ስክሪኖቹ ባዶ ሆነዋል። በመንገዶች ላይ የነበሩት መኪናዎች ቆመዋል፤ ሰዎች ከቤታቸው ወጥተው ግራ በመጋባት እርስ በእርሳቸው ይተያያሉ። የ"ስማርት ቺፕ" ቁጥጥር በአንድ ሰከንድ ውስጥ መቆረጡ ለሰዎቹ የሰጣቸው ነጻነት ብቻ ሳይሆን ታላቅ ድንጋጤም ነበር። ኤልያስ ግንባሩን በአንድ እጁ ይዞ ከድንጋይ ላይ ተቀምጧል። አይኖቹ አሁንም አልፎ አልፎ በቀይና በሰማያዊ ብርሃን መሃል ይዋልላሉ። በደሙ ውስጥ የለቀቀው ያ "የይቅርታ መድኃኒት" መላውን ከተማ ነጻ ቢያወጣም፣ በኤልያስ አካል ላይ ግን ታላቅ ዝለት ጥሏል። "ሮቤል... ከተማዋ ምን እየሆነች ነው?" ኤልያስ በደከመ ድምፅ ጠየቀ። ሮቤል በታብሌቱ ላይ ያሉትን ግራፎች እያየ በረዥሙ ተነፈሰ። "ኤልያስ... ዳዊት ያለው እውነት ሊሆን ይችላል። ሰዎች ለዓመታት ስሜታቸውንና ውሳኔያቸውን ለቺፕ ሰጥተው ስለቆዩ፣ አሁን በራሳቸው ማሰብ ሲጀምሩ ትልቅ ግጭት ውስጥ እየገቡ ነው። በየሰፈሩ ግርግር እየተፈጠረ ነው። ነጻነት ያለ መሪነት ወደ ትርምስ እየተቀየረ ነው!" ቃልኪዳን ወደ ኤልያስ ተጠግታ ቁስሉን በፋሻ (Bandage) አሰረችለት። "ኤልያስ... አሁን አንተ መናገር አለብህ። 'The Silent Mentor' ዝምታውን ሰብሮ ሰዎቹን ማረጋጋት አለበት። ነጻነት ማለት ምን ማለት እንደሆነ ካልነገርካቸው፣ የጥላው ማህበር ቀሪዎች ይህንን ትርምስ ተጠቅመው በሌላ መልክ ይመለሳሉ።" በዚህ ጊዜ ጋሻውና ሳራ ከሩቅ ሲሮጡ መጡ። "ኤልያስ! መጥፎ ዜና አለ!" ሳራ ትንፋሿ እየተቆራረጠ ተናገረች። "ዳዊት ከህንፃው አምልጧል። ነገር ግን ያመለጠው በራሱ አይደለም። በጥቁር ሄሊኮፕተር መጥተው የወሰዱት ሰዎች 'የጥላው ማህበር' አባላት አይደሉም።" ኤልያስ ቀና አለ። "ታዲያ እነማን ናቸው?" "ልብሳቸው ላይ የነበረው ምልክት..." ጋሻው ቆም አለ። "ምልክቱ የግሪክ ፊደል የሆነው 'ኦሜጋ' (Ω) ነው። ይህ ደግሞ ከጥላው ማህበር በበለጠ ረቂቅና ጥንታዊ የሆነው 'The Archivists' (መዝጋቢዎቹ) የሚባሉት ሚስጥራዊ ቡድን ምልክት ነው።" ኤልያስ ደነገጠ። አባቱ ተፈራ በአንድ ወቅት ስለ "መዝጋቢዎቹ" በሹክሹክታ ነግሮት ነበር። እነዚህ ሰዎች ዓለምን የሚቆጣጠሩት በቴክኖሎጂ ሳይሆን፣ የሰውን ልጅ ታሪክና እውቀት በመደበቅና በማዛባት ነው። ሮቤል በድንገት ላፕቶፑ ላይ አንድ አዲስ ሲግናል አገኘ። "ኤልያስ! ተመልከት! አዲስ አበባ ውስጥ ብቻ ሳይሆን፣ በአለም ዙሪያ ያሉ 10 ከተሞች በአንድ ጊዜ ከኔትወርክ ውጭ ሆነዋል። 'Project Omega' የተባለው ሚስጥራዊ እቅድ ተጀምሯል።" ኤልያስ ተነሳ። ዝለቱ ጠፍቶ በውስጡ አዲስ የኃይል መንፈስ ነቃ። "ማለት... ጦርነቱ ገና አልተጀመረም ማለት ነው? ጥላው ማህበር መጋረጃው ብቻ ነበር?" "በትክክል ኤልያስ፣" አለ አርተር በድንገት ከጥላው ውስጥ ወጥቶ። አርተር ከደሴቱ ፍንዳታ እንዴት እንዳመለጠ ባይታወቅም፣ አሁን ግን የቆሰለና የተሸነፈ ይመስላል። "መዝጋቢዎቹ እኔንም ከድተውኛል። ዳዊትን የወሰዱት ያንተን ደም 'Original Code' ለመውሰድ ነው። አሁን... መላውን የሰው ልጅ ትውስታ ሰርዘው ዓለምን ከዜሮ ሊጀምሯት ይፈልጋሉ።" ኤልያስ ወደ ጓደኞቹ ዞረ። አሁን ያሉት አምስት ሰዎች ብቻ አይደሉም፤ አስራ አንዱም መንትያዎች በዙሪያው በቁርጠኝነት ቆመዋል። "እሺ..." አለ ኤልያስ። "ታሪካችንን እንዲሰርዙ አንፈቅድላቸውም። ሮቤል... 'The Womb' ውስጥ ያገኘኸውን ያንን ጥንታዊ መዝገብ አውጣው። የሰው ልጅ ነፍስ የት እንደተሰረቀችና የት እንደተደበቀች የምናውቅበት ጊዜ አሁን ነው።" በእንጦጦ ተራራ ላይ ያለው ጭጋግ ሲገፈፍ፣ ከአድማስ ማዶ አዲስና አስፈሪ ቀይ ብርሃን ይታያል። "Project Omega" አዲስ አበባን ወደ ጨለማ ሊወስዳት ሰዓታት ቀርተውታል። (ክፍል 72 ይቀጥላል...)

ምን ሆኜ ነው? የወደዱኝን የረሳሁት የናቁኝን ያነሳሁት የገፉኝን ያቀፍኩት ያቀፉኝን የነቀፍኩት የያዙኝን የለቀኩት የጣሉኝን ያጠበኩት የጠሉኝን የወደድኩት ምን ሆኜ ነው??!!🤔 ✍️Giya Join & Share 🙏 https://t.me/Myppoem https://t.me/Myppoem https://t.me/Myppoem

⛓ የተሰረቀችው ነፍስ ⛓ (ክፍል 70) ርዕስ፦ የደም ቃል በዳዊት ቢሮ ውስጥ ያለው አየር በኤሌክትሪክ ንዝረት ተሞልቷል። የኤልያስ አይኖች ውስጥ የሚታየው ቀይ ብርሃን በክፍሉ ግድግዳዎች ላይ ጥላውን እያሳረፈ ያስፈራል። ኤልያስ በከፍተኛ ህመም ውስጥ ሆኖ ራሱን ይይዛል፤ በአእምሮው ውስጥ በሚሊዮን የሚቆጠሩ ኮዶችና ትዕዛዞች እንደ ጎርፍ እየፈሰሱ ነው። ዓለምን የመቆጣጠር፣ የማዘዝና የማጥፋት ኃይል አሁን በእጁ ላይ እንደሆነ ይሰማዋል። "ኤልያስ! ተቆጣጠረው!" ጋሻው ሽጉጡን ወደ ዳዊት ደቅኖ ጮኸ። "አንተ አልፋ አይደለህም! አንተ ኤልያስ ተሾመ ነህ!" ዳዊት በንቀት ሳቀ። "ጋሻው... አትድከም። ኤልያስን ያዳነው አባቱ ተፈራ ሳይሆን፣ አባቱ ተፈራ በእርሱ ውስጥ የደበቀው 'ጭራቅ' ነው። አሁን ኤልያስ ከከተማዋ ስማርት ቺፕ ጋር ተገናኝቷል። እሱ አንድ ጊዜ ሲያስብ፣ በአዲስ አበባ ያለ እያንዳንዱ ሰው የእሱን ትእዛዝ ይፈጽማል። ይህ ነው እውነተኛው ሰላም!" ቃልኪዳን የኤልያስን ፊት በሁለት እጆቿ ይዛ አይን አይኑን አየችው። "ኤልያስ... ስማኝ! እኔን እይ! እኔ ነኝ ቃልኪዳን። ያንተ 010 (የስሜት መልህቅ)። አባቶቻችን የሰሩን ለክፋት ቢሆንም፣ እኛ ግን ፍቅርን መርጠናል። በደምህ ውስጥ ያለውን ቫይረስ በልብህ ውስጥ ባለው ፍቅር አሸንፈው!" ኤልያስ በጭንቅ አይኑን ገለጠ። በአእምሮው ውስጥ ሁለት ድምጾች ይፋለማሉ። አንደኛው "አልፋ" ሲሆን፣ ዓለምን እንድትገዛና እንድታጠፋ ይገፋፋዋል፤ ሁለተኛው ደግሞ "The Silent Mentor" ሲሆን፣ ዝምታንና ሰላምን ይሰብከዋል። በዚህ ጊዜ የሮቤል ድምፅ በመገናኛው በኩል በጩኸት ተሰማ። "ኤልያስ! ጋሻው! አዲስ መረጃ አገኘሁ! ኤልያስ አልፋን ሊያሸንፈው የሚችለው በአንድ መንገድ ብቻ ነው። ዳዊት የነገረህ እውነት ነው—ቫይረሱ በደምህ ውስጥ አለ። ነገር ግን ይህ ቫይረስ 'መድኃኒት' (Vaccine) ሊሆን ይችላል። ኤልያስ... በአእምሮህ የምታስተላልፈውን መልእክት ከ'ቁጣ' ወደ 'ይቅርታ' ከቀየርከው፣ መላው ሲስተም ይለወጣል!" ዳዊት ደነገጠ። "ሮቤል! አፍህን ዝጋ!" ዳዊት ወደ ኮምፒውተሩ ተወረወረ። ነገር ግን ኤልያስ ቃልኪዳንን አጥብቆ አቀፋት። ቀይ አይኖቹ በእንባ ተሞሉ። "ዳዊት..." አለ ኤልያስ ድምፁ እየተቆራረጠ። "አንተ ስለ ስልጣን ታስባለህ... እኔ ግን ስለ ነጻነት። አባቴ የደበቀው ቫይረስ አይደለም፤ አባቴ የደበቀው የሰው ልጅን የማሰብ ኃይል ነው!" ኤልያስ አይኑን ጨፈነ። መላው የአእምሮውን ጉልበት ሰበሰበና በአዲስ አበባ ላሉት በሚሊዮን ለሚቆጠሩ ሰዎች አንድ ድምፅ አልባ መልእክት ላከ። መልእክቱ ኮድ አልነበረም፤ መልእክቱ እንዲህ የሚል ነበር፦ "ንቁ! ነጻነታችሁ በእጃችሁ ነው!" በዚያው ሰከንድ በአዲስ አበባ ቢልቦርዶች ላይ የነበረው የዳዊት ምስል ጠፋ። የሰዎቹ ስማርት ቺፕ በአንድ ጊዜ "Off" አደረገ። የ"ነጻነት ግንባር" የቁጥጥር አውታር በኤልያስ ደም ውስጥ በወጣው 'መድኃኒት' ተሰባበረ። ዳዊት በንዴት አበደ። "አጠፋሃለሁ!" ሽጉጡን መዞ ወደ ኤልያስ አነጣጠረ። ነገር ግን ጋሻው ቀደመው። "ባው!" ዳዊት እጁን ተመትቶ ሽጉጡን ጣለው። በዚያው ቅጽበት የህንፃው መብራቶች ጠፉ። ሮቤል ከእንጦጦ ሆኖ የህንፃውን ኃይል ሙሉ በሙሉ አቋረጠው። "ኤልያስ! ሩጡ!" ጋሻው ጮኸ። ኤልያስ ቃልኪዳንን ደግፎ ወደ መውጫው አመራ። ነገር ግን ዳዊት ከወለሉ ላይ ሆኖ በክፋት ሳቀ። "ኤልያስ... ቫይረሱን ለዓለም ሰጠኸው? አሁንማ የባሰ አደረግከው! እያንዳንዱ ሰው አሁን ያንተን ኃይል ይዟል። ዓለም በቅርቡ ወደ ታላቅ ትርምስ ትገባለች። የጥላው ማህበር የፈለገውም ይህንን ነው—ትርምስን ተከትሎ የሚመጣ ዳግም ልደት!" ኤልያስ አልመለሰለትም። ከህንፃው ወጥተው ወደ እንጦጦ አቀኑ። ሮቤልና ሳራ እዛ ይጠብቋቸዋል። ከእንጦጦ ተራራ ጫፍ ላይ ሆነው አዲስ አበባን ተመለከቱ። ከተማዋ አሁን የቺፕ ባሪያ አይደለችም፤ ነገር ግን ዳዊት እንዳለው ትልቅ ለውጥ ውስጥ ናት። "ኤልያስ..." ሮቤል ወደ እሱ ተጠጋ። "አሁን ኃይሉ በሰዎቹ እጅ ነው። እኛ ምን እናደርጋለን?" ኤልያስ በረዥሙ ተነፈሰ። "እኛ ዝምተኛ መካሪዎች (Silent Mentors) እንሆናለን። ሰዎቹ ነጻነታቸውን እንዴት እንደሚጠቀሙበት እናስተምራቸዋለን። ጦርነቱ አላበቃም ሮቤል... አሁን የመማማር ጊዜ ነው።" ኤልያስ የቃልኪዳንን እጅ ያዘ። ፀሐይ በአዲስ አበባ ተራራዎች ጀርባ ልትገባ ስትል፣ አስራ አንዱም መንትያዎች በዙሪያቸው ቆመው አዲስ ቃል ኪዳን ገቡ። (ክፍል 71 ይቀጥላል...)

የሆንኩትን አልወደውም ፤ ግን መሆን የምፈልገውን አላውቅም ። ግራ ገብቶኛል ። ልክ የሆነ ቦታ ሊሄድ ፈልጎ ከቤቱ እንደወጣ ተጓዥ ፣ ከዛም መዳረሻው እንደጠፋበት ፤ እንደዛ ነው የሚሰማኝ ። የምመኘው ብዙ ነው ፤ ልይዘው የምፈልገው ብዙ ነው ፤ የማሳደው ብዙ ነው ፤ የምይዘው ግን የለም ። በዚህ ሁሉ chaos ውስጥ ሆኜ አንቺን መውደዴ credit የሚያሰጠኝ ተግባር ቢመስልም ፤ ምስጋና የሚገባው ላንቺ ነው ፤ እንዲህ አይነት ሰው መውደድሽ ይልቅ ያስገርማል ። እንዴት አይነት ገራገር ሰው ብትሆኚ ነው ? Undefined የሆነ ሰው የታገስሽው ስል አንዳንድ ጊዜ በልቤ አደንቅሻለሁ ። ዳሩ አለም ታግላ ስትጥለኝ ፤ ጥላ ስትታገለኝ ፤ ትግሌን እንዳላቆም የምታበረቺኝ አንቺ ነሽ ። እውነትም ፈጣሪ ሳይደግስ አይጣላም ። የ ተ ቀ ደ ደ ው ማስታወሻ ©ሶፊ

⛓ የተሰረቀችው ነፍስ ⛓ (ክፍል 69) ርዕስ፦ የጓደኝነት ዋጋ ከውጭ የሚሰማው የፖሊስ ሳይረን እና የከባድ መኪናዎች ድምፅ የካዛንቺስን አሮጌ መጠለያ ግድግዳዎች ያናውጣቸዋል። ኤርሚያስ በመስኮት አጮልቆ ተመለከተ። "ኤልያስ! ጊዜ የላችሁም! ዳዊት 'ነፍስ አጫጆቹን' (Soul Reapers) በየመንገዱ አሰማርቷቸዋል። ይህ ቤት በደቂቃዎች ውስጥ ይወረራል!" ኤልያስ ግን አልተደናገጠም። "The Silent Mentor" በውስጡ ሆኖ የሚነግረውን ጸጥተኛ ብልሃት እያዳመጠ ነው። "ኤርሚያስ... አንድ ነገር ንገረኝ። ዳዊት ለምን እንዲህ ሊሆን ቻለ? እኔና እሱ እኮ አብረን ነው ያደግነው። አብረን ነው ለእውነት እንቆማለን ብለን ቃል የገባነው።" ኤርሚያስ በሀዘን ራሱን ነቀነቀ። "ዳዊት የ'ጥላው ማህበር' ሰለባ ነው። ዮሐንስ ከመሞቱ በፊት ለዳዊት አንድ ነገር ሰጥቶት ነበር—'የስልጣን ሱስ'። አሁን እሱ የሚመራው 'የነጻነት ግንባር' ሰዎችን ነጻ ለማውጣት ሳይሆን፣ ሁሉንም በአንድ 'ስማርት ቺፕ' (Smart Chip) ጠፍሮ ለመያዝ ነው።" በድንገት ከመሬት በታች አንድ ሚስጥራዊ በር ተከፈተ። ጋሻው መሣሪያውን ደግኖ ወጣ። "ኤልያስ! በጓሮው ዋሻ በኩል መውጣት እንችላለን። ሮቤልና ሳራ 011ን ይዘው ወደ እንጦጦው ሰርቨር ማዕከል አምርተዋል። እኛ ግን ዳዊት ወዳለበት 'ታላቁ ማማ' መሄድ አለብን።" ኤልያስ ቃልኪዳንን አያት። "ቃል... አንቺ እዚህ ከኤርሚያስ ጋር ብትቆዪ ይሻላል። አደገኛ ነው።" "አይሆንም ኤልያስ!" ቃልኪዳን የኤልያስን እጅ አጥብቃ ያዘች። "ቁስላችን የተጀመረው አብረን ነው፤ ፈውሳችንም የሚገኘው አብረን ስንሆን ነው። እስከ ሲኦል ደጃፍ ቢሆን እንኳ ተከትዬህ እመጣለሁ።" በድብቅ ዋሻ ውስጥ አልፈው፣ ወደ ከተማዋ እምብርት የሚገኘውና ሰማይ የሚቧጭረው የ"ነጻነት ግንባር" ዋና ህንፃ ስር ደረሱ። ህንፃው ሙሉ በሙሉ በመስታወት የተሰራ ሆኖ፣ በላዩ ላይ የዳዊት ግዙፍ ምስል "እውነት በአንድነት!" በሚል መፈክር ይታያል። ኤልያስ፣ ቃልኪዳንና ጋሻው የጥበቃ ሰራተኛ ልብስ ለብሰው ወደ ላይኛው ፎቅ አመሩ። 100ኛው ፎቅ ላይ ሲደርሱ፣ በሩ በራሱ ጊዜ ተከፈተ። ክፍሉ ሰፊና በናይሮቢ ካየው የዮሐንስ ቢሮ ይበልጥ ዘመናዊ ነው። ዳዊት በመስኮት በኩል አዲስ አበባን እያየ ቆሟል። "እንኳን ደህና መጣህ ኤልያስ፣" አለ ዳዊት ሳይዞር። ድምፁ ያው የድሮው ቢሆንም፣ በውስጡ ግን እንደ በረዶ የሚቀዘቅዝ ስልጣን ይሰማል። "መቃብርህ ውስጥ አርፈህ ትቀመጣለህ ብዬ አስቤ ነበር። ግን አንተ 'The Silent Mentor' መሆንህን ረሳሁት።" ኤልያስ ወደ እሱ ተጠጋ። "ዳዊት... ለምን? ይሄ ሁሉ ውሸት ለምን አስፈለገ? ሰዎችን በቺፕ ማሰር ለምን ፈለግክ?" ዳዊት ዞረ። ፊቱ ላይ ምንም ፀጸት አይታይም። "ሰዎች ነጻነት አይገባቸውም ኤልያስ! ነጻነት ማለት ትርምስ ነው፣ ጦርነት ነው፣ ረሃብ ነው። እኔ ግን ሰላምን ሰጥቻቸዋለሁ። በአዲስ አበባ አሁን ማንም አይሰርቅም፣ ማንም አይዋሽም... ምክንያቱም አእምሯቸው በእኔ ቁጥጥር ስር ነው!" "ይሄ ሰላም ሳይሆን ባርነት ነው!" ኤልያስ ጮኸ። "ሞኝ ነህ ኤልያስ፣" ዳዊት ሳቅ አለ። "አሁን ግን አንድ 'ስጦታ' አዘጋጅቼልሃለሁ። የጥላው ማህበር መሪዎች የደበቁብህን ትልቁን ምስጢር!" ዳዊት በትልቅ ስክሪን ላይ አንድ ቪዲዮ ከፈተ። ቪዲዮው ላይ ኤልያስ የ 5 ዓመት ህጻን ሆኖ ከአባቱ ተፈራ ጋር ይታያል። አባቱ አንድ ነገር በኤልያስ ጆሮ ውስጥ ሹክ ይለዋል። "ልጄ... አንተ ከሰው በላይ የሆንከው 'አልፋን' እንድታጠፋ ሳይሆን፣ 'አልፋን' እንድትወልድ ነው..." ኤልያስ ደነገጠ። "ምን ማለት ነው?" "ማለትማ..." ዳዊት ወደ ኤልያስ ተጠጋ። "አልፋ የኮምፒውተር ፕሮግራም አይደለም። አልፋ በሰው ደም ውስጥ የሚኖር 'ቫይረስ' ነው። እናም ኤልያስ... ያ ቫይረስ ያንተ ዲኤንኤ (DNA) ውስጥ ነው። አንተ በህይወት እስካለህ ድረስ፣ አልፋ መቼም አይጠፋም! አንተ እራስህ ነህ የጥላው ማህበር አምላክ!" በዚያው ሰከንድ፣ የኤልያስ አይኖች በራሳቸው ጊዜ ወደ ደማቅ ቀይ ቀለም መቀየር ጀመሩ። የኤልያስ አእምሮ ከቁጥጥሩ ውጭ ሆኖ መላውን የከተማዋን ሲስተም ማገናኘት ጀመረ። (ክፍል 70 ይቀጥላል...)

⛓ የተሰረቀችው ነፍስ ⛓ (ክፍል 68) ርዕስ፦ የከተማዋ ትንፋሽ ሰርጓጅ መርከቧ በድብቅ በጅቡቲ በኩል አድርጋ ወደ ኢትዮጵያ ድንበር ካስጠጋቻቸው በኋላ፣ በታጠቀ መኪና ተጭነው አዲስ አበባ ሲገቡ ሌሊቱ እኩለ ሌሊት አልፎ ነበር። ኤልያስ በመስኮት በኩል የከተማዋን መብራቶች ይመለከታል። አዲስ አበባ እንደወትሮዋ በዝምታ ተውጣለች። ነገር ግን ለኤልያስ ይህ ዝምታ የሰላም ሳይሆን የጥበቃ ይመስለዋል። "ኤልያስ... ትንፋሽህ ይቆራረጣል፣" ቃልኪዳን የኤልያስን ግንባር ዳሰሰችው። "በጣም ትኩሳት አለህ።" ኤልያስ በረዥሙ ለመተንፈስ ሞከረ። "ምንም አይደለሁም ቃል... ያ 'ዲጂታል ፋሻ' ትውስታዬን ቢመልሰውም፣ በአካሌ ላይ ግን ከፍተኛ ጫና እየፈጠረ ነው።" ሮቤል ከፊት ወንበር ላይ ሆኖ ወደ ኋላ ዞር አለ። "ኤልያስ... አባትህ ተፈራ የሰራው ያ ሲስተም ያለ መድኃኒት (Suppressant) አይሰራም። ትውስታህ ሲመለስ አእምሮህ ብዙ ኃይል ይፈልጋል። በየ 24 ሰዓቱ መወሰድ ያለበት 'ልዩ መድኃኒት' አለ። ያ መድኃኒት ደግሞ የሚገኘው በአዲስ አበባው 'ማህጸን' (The Womb) ፍርስራሽ ውስጥ ብቻ ነው።" ኤልያስ ፈገግ ለማለት ሞከረ። "ለካስ የጥላው ማህበር ሰሪዎች እንዲህ ነው ያስሩን? በትውስታችን ውስጥ ህመምን ቀብረውብናል?" ጋሻው መኪናውን ወደ ቃሊቲ አቅጣጫ በሚገኝ አንድ አሮጌ መጋዘን ውስጥ አስገባው። "እዚህ ነው የምንቆየው። አሁን እኛ የምንፈለግ ወንጀለኞች ነን። የ'ግሎባል ካውንስል' መሪዎች ቢጠፉም፣ እዚህ ሀገር ውስጥ ያሉት አገልጋዮቻቸው ግን አሁንም በስልጣን ላይ አሉ።" መኪናው ቆመ። ኤልያስ ለመውረድ ሲሞክር እግሮቹ ክዱት። ቃልኪዳንና ጋሻው ደግፈው አወረዱት። በዛ ቅጽበት ኤልያስ አንድ ነገር ተሰማው። በዝምታው ውስጥ አንድ የሚጮኽ ድምፅ። "ሮቤል!" ኤልያስ ጮኸ። "ስልኩን አጥፋው!" ሮቤል ደነገጠ። "ለምን ኤልያስ?" "የመድኃኒቱ እጥረት አእምሮዬን 'Receiver' (ተቀባይ) አድርጎታል። አሁን አንድ ሰው የእኛን ሲግናል እየተከታተለ እንደሆነ እየተሰማኝ ነው።" ልክ ኤልያስ ንግግሩን ሳይጨርስ፣ የመጋዘኑ ጣሪያ በመቶዎች በሚቆጠሩ የሌዘር መብራቶች በራ። ከላይ የሄሊኮፕተር ድምፅ መሰማት ጀመረ። "ኤልያስ ተሾመ!" የሚል ድምፅ በማጉያ አስተጋባ። ድምፁ የሚመጣው ከታጠቀ መኪና ውስጥ ነበር። "እጅህን ስጥ! እኔ የሀገር ውስጥ ደህንነት መሪ 'ኮሎኔል መንግስቱ' ነኝ። አርተር እና ዮሐንስ ቢጠፉም፣ እኛ ግን አሁንም አላማችንን አናቆምም!" ሳራ ሽጉጧን መዘች። "መውጫ የለም! ተከብበናል!" ኤልያስ መሬት ላይ ተንበርክኮ በህመም እያቃተተ ቃልኪዳንን አያት። "ቃል... መድኃኒቱ ከሌለ እኔ መዋጋት አልችልም። አእምሮዬ ሊፈነዳ ነው።" በዚህ ጊዜ ከመጋዘኑ ጥግ አንድ ሰው ጥላው ታየ። ሰውየው የደህንነት ልብስ አልለበሰም። ይልቁንም ያረጀ ጃኬት ያደረገ እና በእጁ አንዲት ትንሽ ሻንጣ የያዘ ሰው ነው። "ኤልያስ... አትፍራ፣" አለ ሰውየው ወደ ብርሃኑ እየመጣ። ኤልያስ ሰውየውን ሲያየው ማመን አቃተው። ያ ሰው... ከአምስት ዓመት በፊት ኤልያስ ጋዜጠኛ እያለ በስራው ምክንያት የተገደለ መስሎት የነበረው የቅርብ ጓደኛው 'ኤርሚያስ' ነበር! "ኤርሚያስ?" ኤልያስ በደካማ ድምፅ ጠራው። "አዎ ኤልያስ፣" አለ ኤርሚያስ ሻንጣውን እየከፈተ። "ላለፉት አምስት ዓመታት 'ማህጸኑ' ውስጥ በድብቅ ስሰራ የነበረው መድኃኒቱን ላንተ ለማዘጋጀት ነበር። ያዝ... ይህ ያንተ ብርታት ነው!" ኤርሚያስ አንድ መርፌ አውጥቶ በኤልያስ እጅ ላይ ወጋው። በዚያው ሰከንድ የኤልያስ አይኖች በሃይል በሩ። ህመሙ ጠፍቶ፣ በውስጡ ታላቅ ኃይል እንደ እሳተ ገሞራ ሲፈነዳ ታወቀው። ኤልያስ ተነስቶ ቆመ። "The Silent Mentor" አሁን ሙሉ በሙሉ ነቅቷል። "ጋሻው... ሳራ..." አለ ኤልያስ ድምፁ እንደ ነጎድጓድ እየጮኸ። "በሩን ክፈቱት። ዛሬ አዲስ አበባን ከጥላው ማህበር የምናጸዳበት የመጨረሻው ምዕራፍ ተጀመረ!" (ክፍል 69 ይቀጥላል...)

😭 "እማማ... እጅሽ ለምን ሻከረ?" (ልብ የሚነካ እውነተኛ ታሪክ) አንድ የዩኒቨርሲቲ ተማሪ ትምህርቱን በጥሩ ውጤት አጠናቆ ለስራ ይቀጠራል። የመጀመሪያ ደመወዙን እንደተቀበለ ለእናቱ ስጦታ ሊገዛላቸው ወደ ቤት ይሄዳል። እናቱ በደስታ ተቀብለውት ምሳ አቀረቡለት። ልጁ እናቱን ለማመስገን እጃቸውን ሲይዝ ደነገጠ። የእናቱ እጆች በጣም ሻክረዋል፣ ቆስለዋል፣ አልፎ አልፎም ደም ይፈሳቸዋል። "እማማ... እጅሽ ለምን እንዲህ ሻከረ? ለምን እንዲህ ቆሰለ?" ብሎ ጠየቃቸው። እናቱ ፈገግ ብለው እጃቸውን ደበቁ። "ምንም አይደለም ልጄ፣ ያው እድሜ ነው" አሉት። ልጁ ግን አልረካም፤ በነጋታው እናቱ ሳያውቁ ተከተላቸው። የሚያየውን ማመን አልቻለም። እናቱ ከጠዋት እስከ ማታ የሰውን ልብስ ያጥባሉ፣ እጅግ ቀዝቃዛ ውሃ ውስጥ እጃቸውን ይነክራሉ፣ ከባድ ሸክም ይሸከማሉ። ይህንንም የሚያደርጉት ለካስ ልጃቸው ትምህርት ቤት እንዳያፍር፣ መጽሐፍ እንዳይጎድልበትና ሆዱ ሳይራብ እንዲማር ብለው ነው። ልጁ ወደ ቤቱ ተመልሶ መጣና እናቱ እስኪገቡ ጠበቃቸው። እናቱ እንደገቡ ተንበርክኮ እግራቸውን አጠበ። "እማማ... እኔ የምመረቀው በወረቀት ላይ ሳይሆን በእጅሽ ቁስል ላይ ነው! አንቺ በዝምታ ስትቆስዪ እኔ በዝምታ አድጌያለሁ። ለካስ የእኔ ስኬት የእንቺ ስቃይ ውጤት ነበር" ብሎ ስቅስቅ ብሎ አለቀሰ። የ"Silent Mentor" ስንቅ፦ ውድ ቤተሰቦቼ... ዓለም በሳቃችን ስትሞላ ከጀርባችን በዝምታ የሚያለቅሱ፣ እኛ እንድንለብስ ብለው የተራቆቱ፣ እኛ እንድንጸና ብለው የጎበጡ ብዙ 'ጀግኖች' አሉ። ብዙዎቻችን ዛሬ ያለንበት ቦታ የደረስነው በራሳችን ጥረት ብቻ ሳይሆን በሰው 'መስዋዕትነት' ነው። ዛሬ ላለህበት ማንነት ዋጋ የከፈለልህን ሰው አስብ። ምናልባት እናትህ፣ አባትህ ወይም አንድ የልብ ጓደኛህ ሊሆኑ ይችላሉ። አንዳንዴ ዝምታቸው 'ምንም አልሆንኩም' ማለታቸው ሳይሆን፣ አንተ እንዳትጨነቅ ብለው ህመማቸውን መደበቃቸው ነው። ለነፍስህ ስንቅ ስጣት፦ በዝምታ ለሚታገሉ፣ በሰው ፊት ስቃያቸውን ለሚደብቁ፣ እና ለሌላው ደስታ ሲሉ እራሳቸውን ለሚሰዉ ቅዱስ ነፍሳት ሁሉ ክብር ይሁን። ዛሬ በሕይወትህ ለቆሰለልህ ሰው 'ፋሻ' (Bandage) ሁነው። የነገ ስኬትህ የዛሬ መስዋዕትነታቸው ውጤት መሆኑን አትርሳ። 😭🩹✨ "ዛሬ በዝምታ መስዋዕትነት እየከፈለልህ ላለ ሰው ምን ትለዋለህ? (ስም መጥቀስ አይጠበቅብህም፣ የልብህን ቃል ብቻ ጻፍ)።" 👇💔 ✨ ━━━━━━━━━━━━━━ ✨ 🧠 የነፍስ ስንቅ 👉 [@nefsesink] ✨ ━━━━━━━━━━━━━━ ✨

አልፈርድም አሁን አሁንማ አንድ ስራዬ ነው ራሴን መታዘብ ከልቤ ሃቅ ላይ ቅንጣት ስገነዘብ ስንቱን አስባለሁ እሆናለሁ ብዙ ማወቅ ለካ እንዲህ ነው እልፍ ነው መዘዙ አልፈርድም ጨክኜ ግን አጣለሁኝ መላ የቱጋ ነበርኩኝ ይህ ሃሳብ ሊወርሰኝ ቤቴ ላይ ሲያጠላ እንዴት ለእኔም ጭምር ሆኜ ታየሁ ሌላ?... ጥያቄ ታቅፌ ግን የለኝም ምላሽ መቼ ነው የጀመርኩት ከሺህ ጉዳይ መሸሽ በቃ ሌላም ብሆን ከትዝብት አልፌ አልፈርድም በጭራሽ! React ማረግ አይረሳ🤗

ቅለል ያልኩ ሰው ነኝ ማለት ክብር አይወድልኝም ማለቴ አደለም እሺ ላንቺ ሲሆን እኮ አልጨናነቅም ሽሮ ሰራውልሽ አላለችም ብይው ☹️👍

🩹 በፈገግታ የታሸገ እንባ (በእውነተኛ ታሪክ ላይ የተመሰረተ ልብ የሚነካ ታሪክ) 😭 አንድ የ12ኛ ክፍል ተማሪ ነበር። ቤተሰቦቹ ደሃ ቢሆኑም እርሱ ግን በትምህርቱ እጅግ ጎበዝ በመሆኑ የሁሉንም ተስፋ ሰንቆ ነበር። ይህ ልጅ ግን ለዓመታት የሚከታተለው አንድ የጤና እክል ነበረበት። በየቀኑ መወሰድ ያለበት መድኃኒት ነበረው፤ ያ መድኃኒት ካልተወሰደ አካሉ ይዝላል፣ ትንፋሹም ያጥራል። ፈተና ሊደርስ አንድ ወር ሲቀረው መድኃኒቱ አለቀ። ለቤተሰቦቹ ቢናገር የሚሸጥ የሚለወጥ ነገር እንደሌለ ያውቃል። አባቱ ቀን ሰርቶ ለሚያመጣው እንጀራ፣ እናቱ ለምትደክመው ልፋት ሌላ "የመድኃኒት ሸክም" መሆን አልፈለገም። አንድ ቀን ማታ አባቱ ወደ ልጁ ክፍል ሲገባ ልጁ በህመም እየተሰቃየ መጽሐፉን ግን ገልጦ ለማንበብ ሲታገል አገኘው። አባቱ "ልጄ... መድኃኒትህን ወስደሃል?" ብሎ ጠየቀው። ልጁ በፍጥነት እንባውን ጠርጎ፣ ህመሙን በውሸት ፈገግታ ሸፍኖ እንዲህ አለው፦ "አዎ አባቴ... ወስጃለሁ። የዛሬው መድኃኒት እኮ ልዩ ነው። ሲወሰድ አይታወቅም ግን ውስጥን ያበረታል" አለው። አባቱ ልጁ ዋሽቶታል ብሎ አላሰበም። በደስታ ግንባሩን ስሞት ወጣ። ልጁ ግን አባቱ እንደወጣ ብርድ ልብሱን ተከናንቦ ስቅስቅ ብሎ አለቀሰ። የያዘው መጽሐፍ በእንባው ረጠበ። የሚፈልገው ሺህ ብር አልነበረም፤ የሚፈልገው 'ክብሩ' ሳይነካ ጤናውን የሚያገኝበት ተአምር ነበር። "ከመለመን መታመም፣ ከሰው እጅ ከመጠበቅ ደግሞ በዝምታ መቆሰል ይሻላል" ብሎ ለራሱ አጉተመተመ። ዛሬም ድረስ በየቤታችን እንዲህ ያሉ በዝምታ የሚሰቃዩ፣ ለሰው "ቸገረኝ" ለማለት ክብራቸው የከለከላቸው፣ መድኃኒት አጥተው በፈገግታ የሚታገሉ ብዙ 'ዝምተኛ ጀግኖች' አሉ። የ"Silent Mentor" ስንቅ፦ ውድ ቤተሰቦቼ... ዓለም በድምፅ በሞላችበት በዚህ ዘመን፣ ትልቁ ጩኸት የሚሰማው በዝምታ ውስጥ ነው። አንዳንድ ሰዎች "ምንም አልሆንኩም" ሲሏችሁ፣ ዓይኖቻቸውን እዩ። በፈገግታቸው ስር የታሸገ ሺህ እንባ አለ። አንዳንዴ "ቸገረኝ" የማይሉ ሰዎች ካላችሁበት በላይ ችግር ውስጥ ሊሆኑ ይችላሉ። እጃቸውን የማይዘረጉት ሀብት ስላላቸው ሳይሆን ክብራቸውን ከህመማቸው በላይ ስለወደዱት ነው። ዛሬ በዝምታ የሚታገሉ ነፍሳትን በጸሎታችሁ አስቧቸው። ለነፍስህ ስንቅ ስጣት፦ በዝምታ መታመም ከባድ ነው፤ ነገር ግን ያንን ህመም በክብር መሸከም ቅዱስነት ነው። ዛሬ ላለህበት ስውር ስቃይ ፈጣሪ ፋሻ ይሁንህ። ማንም ባይሰማህ እርሱ ይሰማሃል! 🩹😭✨ በሕይወትህ/ሽ 'ቸገረኝ' ለማለት ከብዶሽ/ህ በዝምታ የታመምክበትን ቀን ታስታውሳለህ/ሽ? ያኔ ማን ነበር ከጎንህ/ሽ የቆመው?" 👇💔 ✨ ━━━━━━━━━━━━━━ ✨ 🧠 የነፍስ ስንቅ 👉 [@nefsesink] ✨ ━━━━━━━━━━━━━━ ✨

⛓ የተሰረቀችው ነፍስ ⛓ (ክፍል 67) ርዕስ፦ የነፍስ ጦርነት በ60ኛው ፎቅ ላይ ያለው ላብራቶሪ በአስፈሪ ጸጥታ ተውጧል። የኤልያስ ጣት በሽጉጡ ቃታ ላይ አርፏል። አይኖቹ ውስጥ የሚታየው ያ ወርቃማ ብርሃን እንደ እሳት ይነድዳል፤ ነገር ግን በውስጣቸው ምንም ዓይነት የርህራሄ ምልክት አይታይም። ለኤልያስ ፊት ለፊቱ የቆመችው ቃልኪዳን፣ ፍቅረኛው ሳይሆን ሕይወቱን ሊያጠፋ የመጣ አደገኛ ጠላት ናት። "ኤልያስ... እባክህ አይን አይኔን እይ፣" ቃልኪዳን በለሆሳስ ተናገረች። እንባዋ በጉንጯ ላይ እየፈሰሰ ወደ ኤልያስ አንድ እርምጃ ተጠጋች። "እኔን አታውቀኝም? ያሳለፍነውን ሁሉ... ያንን በአዲስ አበባ በእንጦጦ ተራራ ስር የገባኸልኝን ቃል ረሳኸው?" "አትንቀሳቀሺ!" ኤልያስ ጮኸ። ድምፁ እንደ ብረት ይቆርጣል። "አንቺማ 'አልፋ' የላከሽ ገዳይ ነሽ። አርተር ነግሮኛል... እኔን ልታጠፊኝ እንደመጣሽ።" አርተር ከጥግ ሆነው እጃቸውን አጣጥፈው ይመለከታሉ። "ኤልያስ... አትስማት። እሷ አእምሮህን ልታውከው ነው የምትሞክረው። ተኩስና ይህን ስቃይ አብቃው!" ሮቤል በድንጋጤ ደርቆ ቆሟል። በእጁ የያዘው ያ "ዲጂታል ፋሻ" (Digital Bandage) ያለበት ፍላሽ የመጨረሻ ተስፋቸው ነው። ነገር ግን ወደ ኤልያስ ለመጠጋት ሽጉጡን ማለፍ አለበት። ሮቤል በዝምታው ውስጥ አንድ ነገር አሰበ። ኤልያስ ምንም እንኳ ትውስታውን ቢያጣም፣ በውስጠ-ህሊናው ውስጥ ግን አሁንም "The Silent Mentor" አለ። "ኤልያስ!" ሮቤል ድምፁን አረጋግቶ ጠራው። "አርተር የሰጠህ ትውስታ ውሸት መሆኑን የምታውቅበት አንድ መንገድ አለ።" ኤልያስ ሽጉጡን ወደ ሮቤል አዞረ። "ምንድነው?" "እኔንና ቃልኪዳንን ከመግደልህ በፊት፣ የግራ እጅህን መዳፍ እይ፣" አለ ሮቤል በቆራጥነት። ኤልያስ ግራ በመጋባት የግራ እጁን አየ። በመዳፉ ላይ አንዲት ትንሽ የጠባሳ ምልክት አለች። ያቺ ጠባሳ በልጅነቱ ቃልኪዳን ስትወድቅ ሊያነሳት ሲል የተቧጨረባት ናት። አርተር ያንን ጠባሳ ከኤልያስ አእምሮ ሊሰርዙት አልቻሉም ነበር፤ ምክንያቱም እሱ "የስሜት ትውስታ" (Emotional memory) ነው። ኤልያስ ጠባሳዋን ሲያይ በጭንቅላቱ ውስጥ አንድ ምስል ብልጭ አለ። አንዲት ትንሽ ልጅ ስታለቅስና እሱ ደግሞ እጇን ይዞ ሲያጽናናት ታየው። "ይህ... ምንድነው?" ኤልያስ በህመም ራሱን ያዘ። ሽጉጡ በእጁ ላይ መንቀጥቀጥ ጀመረ። "አሁን ነው ቃል!" ሮቤል ጮኸ። ቃልኪዳን ወደ ኤልያስ ተወረወረችና አቀፈችው። ኤልያስ ሊገፋት ሞከረ፤ ነገር ግን የቃልኪዳን ትንፋሽና የሰውነቷ ሙቀት በክሮኖስ ኢንስቲትዩት የተሰጠውን አርቲፊሻል ፕሮግራም ሰብሮት ገባ። በዚያው ሰከንድ ሮቤል ወደ ኤልያስ ሮጦ መጣና ያቺን ፍላሽ በኤልያስ ጭንቅላት ጀርባ ካለው የመገናኛ ወደብ (Port) ጋር አገናኛት። "ጓውውውው!" ኤልያስ በከፍተኛ ድምፅ ጮኸ። በሚሊዮን የሚቆጠሩ ምስሎች በአንድ ጊዜ ወደ አእምሮው ፈሰሱ። የዮሐንስ ክህደት፣ የእናቱ መስዋዕትነት፣ የሮቤል ታማኝነት እና የቃልኪዳን ፍቅር... ሁሉም እንደ ጎርፍ መጡ። የኤልያስ አይኖች ከወርቃማነት ወደ ቀድሞው ሰማያዊነታቸው ተመለሱ። "ሮቤል... ቃል..." ኤልያስ በዝቅተኛ ድምፅ ተናገረ። ሽጉጡ ከመሬት ላይ ወደቀ። "ኤልያስ! ተመለስክ!" ቃልኪዳን በደስታ ስቅስቅ ብላ አለቀሰች። አርተር ግን አልተሸነፉም። "ሞኞች! ኤልያስን ብታድኑትም ይህቺን ደሴት ግን አታድኗትም!" አርተር በአንድ ትንሽ መሣሪያ ላይ የመጨረሻውን ቀይ ቁልፍ ተጫኑ። በደሴቱ ዙሪያ የታመቁ የኑክሌር ቦምቦች ቆጠራ ጀመሩ። "T-minus 60 seconds to self-destruct." በዚህ ጊዜ ከውጭ ታላቅ ፍንዳታ ተሰማ። ጋሻውና ሳራ በሩን ሰብረው ገቡ። "ኤልያስ! ሮቤል! በፍጥነት መውጣት አለብን! ደሴቱ ሊሰምጥ ነው!" አርተር ወደ ሚስጥራዊው መውጫ ሊሸሹ ሲሉ፣ ኤልያስ ግንባራቸውን ያዛቸው። "አርተር... አንተም እንደ ዮሐንስ እዚህ ትቀበራለህ።" ኤልያስ አርተርን በካቴና ከኮምፒውተሩ ጋር አሰራቸው። ከዚያም ጓደኞቹን ይዞ ወደ ሰርጓጅ መርከቡ ሮጠ። ከደሴቱ ጥቂት ኪሎ ሜትሮች እንደራቁ፣ "መቅደሱ" በታላቅ ፍንዳታ ተናጋች። የ"ግሎባል ካውንስል" የመጨረሻ መሪና ምስጢራቸው በአትላንቲክ ውቅያኖስ ጥልቀት ውስጥ ተቀበሩ። ኤልያስ በሰርጓጅ መርከቡ ውስጥ ሆኖ ቃልኪዳንን አያት። አሁን ትውስታው ተመልሷል፤ ነገር ግን አእምሮው አሁንም በ "ዲጂታል ፋሻ" ውስጥ ነው። "ኤልያስ... ደህና ነህ?" ሮቤል ጠየቀ። ኤልያስ ፈገግ አለ። "ሮቤል... አሁን በሚገባ ደህና ነኝ። ነገር ግን አንድ ነገር አወቅኩ። የጥላው ማህበር መሪዎች ቢጠፉም፣ እነሱን የፈጠረው 'ሀሳብ' ግን አሁንም ምድር ላይ አለ። እውነተኛው ጦርነት ገና አሁን ነው የሚጀምረው።" ሰርጓጅ መርከቧ ወደ አዲስ አበባ አቅጣጫ ጉዞዋን ቀጠለች። (ክፍል 68 ይቀጥላል...)

ሽንኩርት ስከትፍ እንዳያስለቅሰኝ ጆሮዬ ላይ ልጣጩን አድርጌ ነው  የምከትፈው😁 mechanism of actionun የሚነግረኝ አለ😭😁 it actually works እኮ 🧅

ስህተት ላለመስራት ብለህ ምንም ነገር ካላደረግክ፣ ትልቁን ስህተት እየሰራህ ነው! ⚠️ ፍጹም ለመሆን አትጣር፤ ይልቁንስ ለመሻሻል ሞክር! 'ፍጹምነት' የሰነፎች መደበቂያና የተሳካላቸው ሰዎች ትልቁ መሰናክል መሆኑን ታውቃለህ?... ብዙ ሰዎች አዲስ ስራ ለመጀመር፣ አዲስ መጽሐፍ ለመጻፍ ወይም አዲስ ልምምድ ለመለማመድ "ሁሉ ነገር እስኪስተካከል" ይጠብቃሉ። ይህ "የፍጹምነት ወጥመድ" (Perfectionism) ይባላል። ፍጹምነት ማለት ስራን ማዘግየት (Procrastination) በሌላ ስም ማለት ነው። "ፍጹም ካልሆነ አልጀምርም" ስትል፣ እድገትህን በገዛ እጅህ እየገደልከው ነው። እውነታው ግን የሚሰራ ሰው ይሳሳታል፤ የማይሳሳት ሰው ደግሞ ምንም የማይሰራ ሰው ብቻ ነው። በህይወት ውስጥ ትልቁ ስኬት 'ፍጹም' መሆን ሳይሆን 'ወጥ' (Consistent) መሆን ነው። ዛሬ የጀመርከው ስራ ደካማ ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን ነገ ከዛሬው ትሻላለህ። ስህተት ማለት ውድቀት ሳይሆን፣ መረጃ ነው። "ይህ መንገድ አይሰራም" ብለህ እንድትማር የተሰጠህ ምልክት ነው። የፍጹምነት ፍላጎት ጭንቀትን ይወልዳል፤ የመሻሻል ፍላጎት ግን ደስታን ይሰጣል። ለውጥ የሚመጣው በማሰብ ሳይሆን በማድረግ ውስጥ ነው። ነፍስህ የምታድገው በልምምድ ውስጥ ነው። ዛሬ ባለህ አቅም ጀምር። ጎደሎ ቢሆንም ጀምር። ሰዎች ይሳቁብኛል ብለህ አትፍራ፤ ምክንያቱም የሚሳቁት የማይሞክሩት ብቻ ናቸው። በሂደት ውስጥ ትጠነክራለህ፣ በሂደት ውስጥ ትላላለህ። የነፍስህ ስንቅ ጥረት ይሁን።

⛓ የተሰረቀችው ነፍስ ⛓ (ክፍል 66) ርዕስ፦ የደሴቱ ጥላዎች ጥቁር ሰማያዊው የውቅያኖስ ሞገድ በደሴቱ አለቶች ላይ እየተላተመ ይበታተናል። ሮቤል፣ ቃልኪዳን፣ ጋሻውና ሳራ በዝምታ ከሚንቀሳቀስ ሰርጓጅ መርከብ ወርደው በደሴቱ የደቡብ አቅጣጫ በሚገኘው ጥቅጥቅ ያለ ጫካ ውስጥ ተሰወሩ። ዙሪያው በዘመናዊ ካሜራዎችና በድምፅ ዳሳሾች የተሞላ ቢሆንም፣ ሮቤል በታብሌቱ አማካኝነት ለጥቂት ደቂቃዎች 'ዲጂታል ጭጋግ' በመፍጠር መንገዱን አመቻችቷል። "ኤልያስ የሚገኘው በሰሜናዊው ማማ ላይ ነው፣" አለ ሮቤል በሹክሹክታ። "አርተር አእምሮውን 'Override' ለማድረግ የመጨረሻውን ሙከራ እየጀመረ ነው። ያ 'ዲጂታል ፋሻ' (Digital Bandage) ያለበትን ፍላሽ ለኤልያስ ማድረስ አለብን። ካልሆነ ግን..." "ካልሆነ ግን ምን?" ቃልኪዳን በስጋት ጠየቀች። "ያለፈው ኤልያስ ለዘላለም ይጠፋል፤ አዲሱና ጨካኙ ኤልያስ ደግሞ ይወለዳል፣" አለ ሮቤል በሀዘን። በደሴቱ ማማ ላይ - ኤልያስና አርተር ኤልያስ በከፍተኛ ቴክኖሎጂ በተገነባው ላብራቶሪ ውስጥ በአንድ ምቹ ወንበር ላይ ተቀምጧል። በጭንቅላቱ ላይ ስስ የሆኑ ሽቦዎች ተያይዘዋል። አርተር ከጎኑ ቆመው በትልቅ ስክሪን ላይ የሚታየውን የኤልያስን አእምሮ ሞገድ ይመለከታሉ። "ኤልያስ... ትዝ ይልሃል?" አሉ አርተር ድምፃቸውን አለስልሰው። "ያቺ ቃልኪዳን የምትባል ሴትና ሮቤል የሚባለው ጓደኛህ... በአይስላንድ ሊገድሉህ የነበሩት ጠላቶችህ መሆናቸውን?" ኤልያስ ግራ በመጋባት አፈጠጠ። "ጠላቶቼ? ግን... በሕልሜ ውስጥ ቃልኪዳንን ሳይ 'ሰላም' ይሰማኝ ነበር።" አርተር በክፋት ፈገግ አሉ። "ያ 'ሰላም' አይደለም ኤልያስ፤ ያ አንተን ለመቆጣጠር የሰጡህ መርዝ ነው። እኛ ግን አሁን ነጻ እናወጣሃለን።" አርተር በአንድ ኮምፒውተር ላይ ትእዛዝ ሰጡ። በዚያው ቅጽበት የኤልያስ ትውስታዎች መለወጥ ጀመሩ። ያ የቃልኪዳን ፍቅር በኤልያስ አእምሮ ውስጥ ወደ ጥላቻ፣ ያ የሮቤል ታማኝነት ደግሞ ወደ ክህደት እየተቀየረ መጣ። ኤልያስ በህመም ጮኸ። በህንፃው መግቢያ ላይ - ጋሻውና ሳራ "ነፍስ አጫጆቹ" (Soul Reapers) በህንፃው ዙሪያ ጥበቃቸውን አጥብቀዋል። ጋሻውና ሳራ ግን እንደ ጥላ በመካከላቸው ይሽሎከለካሉ። ጋሻው መሣሪያውን አቀባብሎ ወደ ሳራ ምልክት ሰጠ። "ሮቤል! በሩን ክፈተው!" ሳራ በሬዲዮው ተናገረች። "ክሊክ!" የህንፃው የኤሌክትሪክ በር ተከፈተ። ጋሻውና ሳራ ወደ ውስጥ ዘለው በመግባት የመጨረሻውን ፍልሚያ ጀመሩ። የጥይት እሩምታና የፍንዳታ ድምፅ ደሴቱን አናወጣት። ቃልኪዳንና ሮቤል በምስጢራዊው ሊፍት በኩል ወደ ኤልያስ ክፍል አመሩ። ሊፍቱ 60ኛው ፎቅ ላይ ሲደርስ ቃልኪዳን በሩን በሃይል ገፋችው። "ኤልያስ!" ቃልኪዳን ጮኸች። ኤልያስ ወንበሩ ላይ ሆኖ ቀና ብሎ አያት። ነገር ግን አይኖቹ ውስጥ ያለው ያ ርህራሄ ጠፍቷል። ይልቁንም በጥላቻ የተሞላ ወርቃማ ብርሃን ይነበባል። "ኤልያስ... እኔ ነኝ ቃልኪዳን! አትለየኝም?" ቃልኪዳን ወደ እሱ ለመጠጋት እጇን ዘረጋች። ኤልያስ ቀስ ብሎ ከመቀመጫው ተነሳ። "አውቅሻለሁ..." አለ ኤልያስ ድምፁ ቀዝቃዛ ሆኖ። "አንቺማ... እኔን ለመግደል የመጣሽው ጠላቴ አይደለሽ?" አርተር ከጥግ ሆነው በረዥሙ ሳቁ። "ዘግይታችኋል ሮቤል! ኤልያስ አሁን የእኔ ነው።" ኤልያስ ሽጉጡን መዞ በቀጥታ ወደ ቃልኪዳን ልብ አነጣጠረ። ሮቤል ያቺን "ዲጂታል ፋሻ" የያዘችውን ፍላሽ በእጁ ጨምቆ ይዞ በድንጋጤ ቆሟል። (ክፍል 67 ይቀጥላል...)

ይሄ ነገር ትክክል ነው. "እንዴት ሴት ልጅ ላይ እጁን ያነሳል?" ብለህ ጓ ስትል ሴቶቹ "እሷስ ብትሆን? አርፋ አትቀመጥም?.እንኳን አቀመሳት" ይሉሀል አብዛኞቹ የአህያ ሴል አለባቸውስ

እረ ስራ ፈልጉልኝ ወገን ቤት ተቀምጬ ልበቅል ነዉ 🤒

የመንገድ ትክክለኛነት በተጓዥ👨‍🦯 ብዛት አይለካም...!🙅‍♂ መልካም ቀን ይሁንላችሁ