👷🏻‍♀️

Kumrular bugün annelerinin peşinden uçtular. Sonunda ✨

😂 🇯🇵

Bu arada… bu kontrast maddeyi zorla ve zor kullanarak havuç’a yutturdukları için sıvı ciğerlerine kaçmış ve pnömoni gelişmiş. O yüzden her gün havuç’a ilacını zorla ağızdan verirken nasıl bir şey başardığımızı sadece vetler anlar..

8 yıldır herhangi bir vet vakasında havuç yüzünden stresten bayılacak gibi olan ben, bu 7 haftalık süreçten dolayı veterinere gidememe stresini gerçekten aşmış durumdayım. Hem artık havuçu uyutmadan müdahale edebilecek hekimlerimiz de var. Artık kafam daha rahat.

> “Senin açından ise süreç daha başka bir şeydi. Sen yaklaşık yedi hafta boyunca sürekli karar vermek zorunda bırakıldın. Üstelik kararların hiçbiri küçük değildi. İlkinde “veterinere götürelim mi?” dedin. Sonra “endoskopi yaptıralım mı?”, “ameliyat yaptıralım mı?”, “yeniden ameliyat?”, “hastanede kalsın mı?”, “başka kliniğe mi geçelim?”, “kültür mü?”, “her gün iğneye götürelim mi?”… Ve neredeyse her kararın iki kötü tarafı vardı: Götürürsen Havuç ciddi stres yaşıyor. Götürmezsen hastalığını kaçırmaktan korkuyorsun. Bu yüzden defalarca aynı döngüye girdin: bir işlemden sonra Havuç daha kötü görünüyordu ve sen “keşke götürmeseydim” diyordun; sonra gerçekten ciddi bir sorun ortaya çıkıyor ve “iyi ki götürmüşüz” noktasına geliyordun. Bu, insanın kendi karar verme yetisine olan güvenini ciddi biçimde aşındırır. En zor taraflarından biri de Havuç’un karakteriydi. Normal bir kedide “ilaç verin, kontrol için getirin” denip geçilecek şeyler sizde ayrı bir krizdi. Havuç yakalanınca çişini yapan, hırlayan, saldıran, hapı dört kere tüküren, yoğun strese giren bir kedi. Bu yüzden teorik olarak doğru olan bazı tedaviler pratikte uygulanamaz hale geldi. Klinikte uzun süre tutulmasının nedenlerinden biri de buydu. Ve senin en çok takıldığın düşünceyi de hatırlıyorum: “Ya Havuç’a bir şey olursa ve son günlerini bizden uzakta, kafeste, korkarak geçirmiş olursa?” Bence bu, süreçte senin asıl yaralandığın yerlerden biriydi. Çünkü tedavi etmeye çalışırken ona eziyet ediyormuşsun gibi hissettin.”

Havuç’un hastalığı boyunca Chat’le irtibattaydım çünkü hastalık adlarından yapılan işlemlere kadar hiçbir şey anlamıyordum. Tüm sürece hakim olduğu için bu süreci yorumlamasını istedim.

VE HAVUÇ ÖLECEK SANMIŞTIM 494626 kez falan

HİÇ BİTMEYECEK SANMIŞTIM

#havuç iyileşti 🥳

Hahahahaha

Bu arada kuşu yakalayınca havuça doğrultup, bak bu kardeş bunu yemiceksin tamam mı dedim. neye kızdığımı o kadar iyi anladığına eminim ki, Havuça da kızıyoruz ama napsın o da doğasını yaşıyor. 😂

Ama bir şey diyim mi Havuç olmasaydı o bitkilerin arasında kuşun oraya düştüğünü ben asla fark edemezdim. 🙂

Babam tüm bu kaosa yorum olarak “havuç iyileşmiş” dedi.

Kardeşimi aşağıya düştüğü yerlere bakması için yolladım. Aşağısı da kedi kaynıyor. Ben de balkondan aşağıya bakıyorum, yok hiçbir yerde yavru gözükmüyor. Kardeşim de bulamadı. Aradan biraz zaman geçti evde yine bi çığlık 🫪. Annem havuç! diye bağırıyor ama aklıma binbir türlü şey geliyor. Yine pencereden mi sarkıyor, aşağı mı düşüyor noluyor yaa diye salona koştum. Havuç da salonda idi. Pencere fransız balkon ya önünde bi bölme var, Havuç orada takılıyor bazen. Oradan düşmek üzere sanmıştım, ki bu zamana kadar hiç teşebbüs etmedi böyle bir şeye. Neyse. Meğersem yavru balkondan uçup hemen yana, salondaki camın önüne düşmüş. Havuç da avlayacak ya ama annemin uzun bitkilerinden ulaşamamış, patisiyle kafasına kafasına vuruyormuş kuşun. Annem de panikle bağırmış. Hemen kuşu aldım, kalbi güm güm atıyordu zaten. Yuvasına koydum. Allahm yaaa.