Nik Art

بگیر شمشیر نادری رو دستت، بزن رگ قاجار، بگیر تاج و تختت! #سردارسپه https://t.me/nik9nmusic/1687 به‌زودی...

Channel photo updated

#مهم

زیر تیغ اعدام #ملیکا_عزیزی 18ساله #نیلوفر_اصفهانی 18 ساله #دیانا_طاهرآبادی 16ساله #ساغر_غلامی 19 ساله #رومینا_رحیمی 18ساله #ترانه_رحیمی 18ساله #ارغوان_فلاحی 25 ساله

زیر تیغ اعدام #ملیکا_عزیزی 18ساله #نیلوفر_اصفهانی 18 ساله #دیانا_طاهرآبادی 16ساله #ساغر_غلامی 19 ساله #رومینا_رحیمی 18ساله #ترانه_رحیمی 18ساله #ارغوان_فلاحی 25 ساله

Nikan ft Sorena – Sattarkhan | ستارخان

هر ماه یکی از کلکسیون آت‌وآشغال‌های اصلاحات رونمایی می‌شه: نرگس، توماج، نامجو، گلشیفته، شروین، ترانه، قیصر، عادل...

توده‌ای‌ها، شاه را که با خلوص نیت بیان کرد درصورت نارضایتی ۷۵٪ مردم ایران، پادشاهی را کنار خواهد گذاشت (و این‌ کار را هم کرد) را《شاه فراری》خواندند؛ حالا ما با جانورانی در اقلیت مواجه هستیم که تا آخرین قطره‌ی خون خودشان نه اما تا آخرین قطره‌ی خون سربازان وظیفه و شهروندان و بازمانده‌ها بر طبل حماقت خود می‌کوبند. چقدر تلخ است که ما و پدر و مادرهایمان فکر می‌کردیم قرار است خوشبخت‌ترین و سرافرازترین نسل ایران، نسل ما هشتادی‌ها باشد، که پایانی بر تمام خواب‌های آشفته باشیم و حالا اما همه جا از زندان تا پادگان و خیابان و چوبه‌ی دار خون نسل ما کنار نسل‌های دیگر ریخته است.

توضیحات درخصوص ۳ قطعه‌ی جدید: ۱. آدم ۲. سردارسپه ۳. ج.ا

《#سردارسپه》را به‌زودی کنار چند قطعه‌ی موسیقی دیگر خواهید شنید. این قطعه روایت‌کننده‌ی موسیقایی یک اسلوب و الگوی تاریخی است‌ که بارها تکرار شده و تکرار می‌شود: شاه، شاهی‌اش را با رزم و نجات مردمش از هرج و مرج به‌دست می‌آورد. قطعه بسیار نابهنگام با وحشت و هرج و مرج قاجاری شروع می‌شود، متر قطعه تغییر می‌کند،《سردارسپه》با صدای سازهای بادی ورود می‌کند، کاریزما، نظم و اقتدار شکل می‌گیرند، در بخش بعد شاهی‌خواهی به شکل نوینش دوباره در نسل‌های بعد متجلی می‌شود اما با نمایندگی گیتار و موسیقی راک در مدهای عراق و بیات راجه. در بخش چهارم، فارغ از الگوها و آرزوها، به امروز می‌رسیم و با چندشعری، تئاتر و فضایی دیگر مواجه می‌شویم. هدف، تلاش برای فهم یک معنای پیشین برای ساخت معنایی پسین و امروزی است که در عطف با مشروطیت و دموکراسی ساخته‌ خواهد شد. فرض کردم که شاید ایده‌ی خوبی باشد تا نامش را بگذارم:《چهارتکه: سردارسپه》، چرا که از نظر فرم با چهار بخش متمایز در قطعه مواجه می‌شویم. سعی کرده‌ام در ابعاد مختلف بر ترویج کثرت‌خواهی و تمایز در این قطعه تاکید کنم: در بخش پایانی با پیش رفتن چند شعر به‌شکل موازی و هم‌زمان مواجه هستیم که با تئاتر همراه است، در موسیقی با چندصدایی، پلی‌مدالیته با مدهای ایرانی و خارجی و تلاش برای منعطف‌تر عمل کردن درخصوص ریتم (پلی‌ریتم و مالتی‌ریتم) . به هر شکلی بر کثرت‌خواهی تاکید کردم. @nik9nmusic

مرگ، شاید پایان رنج باشد؛ اما هرگز پاسخ رنج نیست. پاسخ، تنها می‌تواند در دل زندگی متولد شود

دردا و دریغا که چنان گشتی بی‌برگ کز بافته‌ی خویش نداری کفن من بسیار سخن گفتم در تعزیت تو آوخ که نگریاند کس را سخن من وآنگاه نیوشند سخن‌های مرا خلق کز خون من آغشته شود پیرهن من و امروز همی‌گویم با محنت بسیار دردا و دریغا! وطن من، وطن من...

ارائه‌ی کامل مقاله‌ی《فتیشیسم در موسیقی و واپس‌روی شنیدن》(مقاله‌ی آدورنو) و توضیح انواع سلوک موسیقایی و مخاطبین از نگاه آدورنو. * (سازش‌کارانه رو مترجم بدون نیم‌فاصله نوشته بود و خوندم ساز_شکارانه😑)

متخصصین فناوری (تِخنِه‌پژوهان) ، بر جابه‌جایی مرزهای《امکان》متمرکز اند، میان ممکن و ناممکن. آن‌ها این قائده‌ی همیشگیِ《پاسخ به نیاز》که در ابتدا نیاز را شناسایی می‌کند و سپس به‌دنبال پاسخ برای آن می‌گردد را دلیرانه به سخره می‌گیرند و پاسخ را زودتر از پرسشش می‌یابند.

بعید است چیزی تحت‌عنوان دیکتاتوری دیجیتال توان شکل‌گیری داشته باشد؛ گسترش تکنولوژی یعنی گسترش تکنیک، امکان و قدرت، و وقتی در دسترس همگان قرار می‌گیرد قابل مهار توسط دولت و قدرت مرکزی نخواهد بود، پس تکنوکراسی ذاتاً نمی‌تواند در خدمت استبداد قرارگیرد. در جهان امروز، تنها تکنوکراسی می‌تواند با تأکید بر گسترش تکنیکال و در دسترس قراردادن آن برای بشر، جبرها و قوائد را درنوردد، فردیت را پررنگ‌تر کند، و شاید در نهایت، نهاد دولت را ملغی کند... (؟)

ارائه‌ی کلاسی من درخصوص《امر تراژیک و نیچه》 ۳۱ خرداد ۱۴۰۴

سرو‌کله نزدن با نوازنده‌ها، تهیه‌کننده، تنظیم‌کننده، ناظر ضبط، ترانه‌نویس و خواننده، و تولید و انتشار کامل یک اثر موسیقی توسط یک نفر، آن‌طور که می‌خواهد، نتیجه‌ی فناوری است. کنسرت‌های موسیقی الکترونیک را ببینید و با موسیقی کلاسیک مقایسه کنید.

فناوری بر《فردیت》تأکید می‌کند: فضای شخصی، کانال اختصاصی، حذف دیگران و الگوریتم‌های شخصی‌سازی‌شده. این‌ها منطق آزاد فردگرایانه را تقویت می‌کنند، نه توضیح ابلهانه‌ی《انسان ذاتاً اجتماعی》را. فردگراها این حقیقت را تصدیق می‌کنند که ما به دلیل نیازهای فردی ارتباط برقرار می‌کنیم، جبر ما را اجتماعی می‌کند. اما تکنولوژی با پاسخ به این نیازها و ایجاد امکانات نوین، تمامِ انسانیت، مناسباتش، جبر و مشکلاتش را می‌بلعد. (بی‌دلیل نبود که نظام ضدآموزشی ج.ا، ما هشتادی‌ها را مدام در مدرسه بابت ارتباط قوی با تکنولوژی سرزنش می‌کرد، ابله‌ها مثلاً انتظار داشتند یوتیوب را ول کنیم و بنشینیم پای خاطرات نسل ۵۷ و نهج‌البلاغه.)

فناوری با پیدایش فنون جدید، مرزها، تعاریف و شناخت‌ها را تغییر می‌دهد. ارزش فناوری در ایجاد امکانات جدید و غلبه بر موانع است؛ بنابراین در پیوند با《آزادی》است. تکنیک مرزها، قواعد، استبداد و ارزش‌ها را می‌بلعد و《امکان》به‌وجود می‌آورد، در هنر، سیاست، علم و زندگی ما.