آناتومیِ نور✨

‏این دفعه به مو رسید، پاره هم شد، گره هم نزدم، من دیگه نایی برای ادامه دادن ندارم، بسه.

داشتم فکر می‌کردم اونچه ادبیات رو از سایر رشته‌ها و علم‌ها جدا می‌کنه اهمیتیه که به آدم‌ها می‌ده. در جنگ ریاضی و آمار به کشته‌شده‌ها به چشم عدد نگاه می‌کنند، علم پزشکی روی علت مرگشون تمرکز می‌کنه، سیاست به کشته‌شده‌ها به چشم تلفات، ضرر یا برد نگاه می‌کنه، فقط ادبیاته که به داستان آدم‌ها اهمیت می‌ده. فقط ادبیاته که می‌گه فلان آدم که به دست ظالم کشته شد معشوق کسی بود و چه ارزوهایی داشت و بعد از مرگش چه بلایی سر معشوقه‌ش اومد. دوستش دارم. عاشقشم و تا ابد هر کاری کنم باز هم به کتاب‌ها، به نوشته‌ها، به ادبیات برمی‌گردم.

و در نهایت؛ خدا ساکت تر از آن بود که انتظارش را داشتم...

زاده‌ی ذهن من کهکشانِ ناگفته‌های درون من است با سیارک‌ها و پیچشِ شهاب‌ها ستارگانِ به دنبال خورشید رویاهای نبافته و بافته در جهانِ ذهن من، کدام سیاره برای توست؟

Où t'es, papaoutai ? 👑❤️‍🩹

اصن کی فکرشو می کرد که یه روز قصه ی ما آخرش این شه یهو؟

ویژگی های کسی که زوال عقل داره از نظر من؟ ــــ دیدن عشق ابدی ــــ افتخار کردن به ماه تولد و توهم چون تو فلان ماه به دنیا اومده پس عن خاصیه ــــ دنبال کردن بیوتی بلاگرا مثل شیما کاتوزیان و صدف بیوتی ــــ بیش از حد درگیر عمل زیبایی و ژل و بوتاکس و ... شدن ـــــ بیش از حد درگیر بدنسازی و باشگاه شدن ــــ دیوانه ی مد و ترند بودن ـــــ مصرف دراگ و الکل و افتخار کردن به آن ـــــ تعصب شدید رو‌ی یک تیم فوتبال خاص

دیدی آن قهقه ی کبکِ خرامان حافظ؟ که ز سرپنجهٕ شاهینِ قضا غافل بود.

این صحنه از interstellar منو به شدت یاد این بیت شعر از مولانا میندازه که: بیرون ز تو نیست هر چه در عالم هست در خود بطلب هر آنچه خواهی که تویی

من کسی که دوستش داشتم را رها کردم، اتفاقا آدم ساختن و ادامه دادن هستم؛ اما اگر قرار باشد همیشه در حال تلاش کردن برای این باشم که بگویم " من وجود دارم" ترجیح میدهم فراموش شوم» جورج اورول / 1984