خاطرات یک رویاپرداز

از تلاش های بی وقفه و پی در پی برای پیدا کردن نخ های اتصال به زندگی خستم. دیگه مغز و بدنم نمیکشه.

کاش میشد یه روز یه نفر از صمیم قلبش بهم گل هدیه بده🌻✨

عاشق گل و عاشق ادمی که برام گل میخره هستم🫠☀️

یه ادیت داشتم می‌دیدم که روش نوشته بود: "من دارم دهن خودمو سرویس می‌کنم، لطفاً وقتی به هرچی رسیدم نگین شانس آورد." بعدش به این فکر کردم که چقدر اطرافیان، حتی آدم‌هایی که شاید فقط اون طرف در اتاقن و خانواده محسوب می‌شن، از تمام چیزهایی که پشت نتیجه وجود داشته خبر ندارن. از اون دو دوتا چهارتای ذهنی، حساب‌وکتاب‌های ماهانه، کلنجارهای شبانه برای خریدن یه چیزی یا پس‌انداز کردن، تایم‌هایی که مثل یه بوکسور شکست‌خورده از سرکار برمی‌گردی و تا رسیدن به خونه هر کاری می‌کنی از اون حالت بیای بیرون، یا حتی سریع می‌خوابی که کسی نپرسه "چی شده؟ چرا پکری؟" هیچ‌کس جز خودت واقعاً متوجه مسیر حرکتی که طی کردی نمی‌شه؛ همه فقط نتیجه رو می‌بینن و خیلی وقت‌ها اسمش رو می‌ذارن "شانس"

https://youtu.be/so9Z1OAoxuY?si=sGVj_9SuWbtDQugO

https://youtu.be/so9Z1OAoxuY?si=sGVj_9SuWbtDQugO

این آهنگ و تماشا کردن ستاره های زیبا و تمام نشدنی زیر سقف آسمون، تو بی برقی:

همین که گیتار رو به عنوان اولین سازم انتخاب کردم، نشون میده چقدر انرژی زنانه کمی دارم:)))

ادمایی که جوابای کوتاه به پیامای بلندم میدن شمع‌ های دلمو انگاری فوت میکنن.

پشت بوم+ وزش باد لای موها+ بلند خوندن همراه با آهنگ مورد علاقه= تراپی و بازگشت به زندگی✨✨

تو روزای بی حوصلگی فقط یه کتاب از مونتگمری عزیزم جوابه🍇🌻✨

عملا در طول روز هیچ کاری نمی کنم🤯

این عادیه که روزام انقدر داره یکنواخت میگذره و هیچ محتوایی نداره؟