آنچه جا مآند..

فرقِ بین ماندن و نماندن همه یک حرف کوچک است اما فاصله اش، بغض میانِ نفس است.

پرم از راه، از پل، از رود، از موج پرم از سایه برگی در آب، چه درونم تنهاست.

گلا میمیرن ولی حسی که بهمون میدن نه .

سمت من می آیی با نگاهِ خاکستری بیا من نَ سفیدم نَ سیاه..

در هر صورت امیدی به آینده و بشریت ندارم

و در نهایت هر چیزی تا یه حدی ارزش جنگیدن داره.

‏نیک میلر میگه: «من کسی‌ هستم که درونم تقریباً مرده، اما هنوز کمی امید به چیزی خارق‌العاده دارم، که همان‌طور که گفتم، این بدترین نوع انسان است. چون یعنی می‌دانم همه‌چیز مزخرف و بی‌معناست، ولی در خفا امیدوارم روزی برسد که شاید این‌طور نباشد.»

در جامعه آزاد همه چیز نسبتا چهره حقیقی خودش رو داره اما در جامعه ما در همه مسائل شک وارده

من تو را به جان میخوانمت به دل مینشانمت به عشق میدانمت به غزل میسُرایمت به ماه میپندارمت به مهر میجویمت آری من تو را دوستت دارم، با تمامِ نابودی‌هایم

دیدم که بَرنداشت کسی نعشم از زمین خود نعشِ خود به شانه گرفتم، گریستم. عفیف باختری

باور دارم که زندگی با یکی شدن دین و مذهب و طرز فکر به جای بهتری تبدیل نمیشه،فقط موضوعات برای بحث عوض میشن. زندگی در صورتی قشنگتر میشه که انسان ها یاد بگیرن فارغ از هر دین ، عقیده ، جبهه گیری سیاسی و طرز فکر کنار هم زندگی مصالحت آمیز داشته باشند.

نمی‌دونم عزیزم؛ شاید همین دنیا، شایدم یه دنیای دیگه و شایدم اصلا هیچ موقع.

یه وقت هایی هم تکلیف مشخصه، آدم دلش نمی‌خواد بپذیره.

خدا هیچکسو گیرِ اپلیکشن ایرانی ننداز

خالد وضع این مملکت از بیخ خراب است🥀💔

اسکرین‌شات نگه می‌دارم؛ چون بدی هارو قلبِ احمق فراموش می‌کنه، اما مغز نباید فراموش کنه

و قسم به آزادی واژه ها در سکوت و اسارت واژه در داستانِ تمام شده

نجاتم بده از شرِ همجنسانم، انسان ها گویا دیوِ هر قصه اینانند دشمنانِ خود

استکانی که سراسر آب شده، قدر یک قطره دگر تاب ندارم