یک دقیقه با سلامت روان

ماجرای عجیب مخدری که همان کراک است و در بین جوانان متاسفانه طرفدار پیدا کرده است. گفت‌و‌گو با دکتر سید وحید شریعت رییس انجمن روان‌پزشکان

https://jims.mui.ac.ir/article_31324.html

#سورچه همان #کراک #هروئین است. ماده مخدر جدیدی در سال‌های اخیر وارد بازار شده است به نام #سورچه که تاثیرات بالینی آن بسیار شبیه مخدرها و به‌ویژه هروئین است. اما نکته جالب توجه این است که محتوای دقیق این ماده در آزمایشگاه بررسی و نشان داده شده که ۷۰ درصد از محتوای سورچه همان هروئین است و ۳۰ درصد باقیمانده را کافئین تشکیل می‌دهد. اما نکته ترسناک ماجرا این است که این دقیقا همان ترکیب موجود در #کراک است. منظورم البته کراک هروئین یا همان کراک افغانی است که در دهه ۸۰ برای چند سال در بازار وجود داشت و بعد به دلیل عوارض شدید و بدنامی آن از بازار حذف شد. حال این ماده با نامی جدید و "تمیز" در بی‌خبری کامل به بازار برگشته و دوباره جای خود را باز کرده است. اما باید دانست سورچه همان کراک هروئین دهه ۸۰ است دقیقا با همان ترکیب و فقط با نامی جدید برای جذب دوباره مخاطبان خود. #دکتر_سید_وحید_شریعت @OneminMH

https://payamema.ir/payam/147627

متن آهنگ: The night is quiet, heavy with regret I trace the roads where all our hearts had met Your shadow falls across the empty floor A ghost that lingers knocking at my door The silence whispers secrets I can't hide A fragile truth that tears me up inside And still I walk beneath this endless rain I'm reaching out, but you are far away The echoes haunt the words I try to say My heart still burns, although the flame is gone I sing your name, but know I stand alone The tears keep falling, rivers through my hands A dream of love I cannot understand Yet, in the dark, your memory remains A fragile flame that nothing can contain The dawn awakens, but it feels the same A hollow morning, nothing left to claim I walk in circles, searching through the haze Each step a memory I can't erase The world keeps moving, but I stand behind A prisoner to the echoes in my mind And still I wait for something never near I'm reaching out, but you are far away The echoes haunt the words I try to say My heart still burns, although the flame is gone I sing your name, but know I stand alone The tears keep falling, rivers through my hands A dream of love I cannot understand Yet, in the dark, your memory remains A fragile flame that nothing can contain If time could heal the scars that never fade I'd trade it all for one more chance we made But in this world where shadows take their hold I'm left with silence and a heart grown cold The song we started keeps me whole The rain may fall, but still I will remain A voice unbroken, rising through the pain And in the silence, love still speaks the same Forevermore, I whisper out your name Though time may steal the pieces of my soul Your flame still burns a fire in the dark It lights my way And heals my broken heart

فکر می‌کنم نوعی جادو در موسیقی هست. جادویی که باعث می‌شود راهش را تا ژرفنای قلب و روح خسته‌مان باز کند. روی شکنج‌های مغز بخرامد، از یک سو به سوی دیگر برود، مدهوش و مسحورمان کند. گوشه‌هایی از خاطرات رنگ‌پریده و خاک‌گرفته را پیدا کند، دستی رویش بکشد و با تلنگری دلبرانه بیدارش کند. این جادو قدرتی به موسیقی می‌دهد که گاهی هم دست نوازشی بکشد بر روح خسته و کزکرده‌مان در گوشه‌ی غمگین تلخکامی‌ها و مرهمی شود هر چند کوتاه بر آشفتگی‌های روانِ رنجورمان از زخم‌های تازه و کهنه. دست‌مان را بگیرد و آهسته کنارمان قدم بزند. لبخند بزند، در آغوش بگیرد، اشک بریزد، رویا ببافد، خیال بپرورد. ۲۶ بهمن ۱۴۰۴ #دکتر_سید_وحید_شریعت @OneminMH

این چند پرسش ربطی به هیچ پژوهشی ندارد و تنها یک نظرسنجی محدود در همین کانال است. بدیهی است نتایج آن بیانگر دقیق وضعیت جامعه نیست.

گزارشی از مصاحبه‌ام با ایرنا. تاریخ انتشار ۲۵ بهمن ۱۴۰۴ ......نمی‌توان فقط به توصیه دوری از اخبار و تصاویر خشونت‌آمیز بسنده کرد، بدون آن‌که به رفتارهای غیرانسانی و منزجرکننده‌ای که در هفته‌های اخیر رخ داده اشاره و آن‌ها را محکوم کرد. این محکومیت یک ضرورت اخلاقی است. .‌‌‌‌.....اگر این احساسات در کل روز فرد را دربر بگیرند، دیگر نمی‌توان آن‌ها را در دامنه واکنش‌های طبیعی قرار داد. احساسات مرتبط با سوگ معمولاً در ساعات خاصی از روز شدت می‌گیرند و سپس کاهش می‌یابند، ممکن است دوباره بازگردند و باردیگر فروکش کنند اما به‌طور معمول حالت کاملاً فراگیر و ناتوان‌کننده دائمی ندارند. بنابراین اگر فرد به‌صورت مداوم، طولانی‌مدت و شدید درگیر این احساسات باشد، این وضعیت از جمله مواردی است که احتمالاً نیازمند دریافت کمک تخصصی است و توصیه می‌شود با متخصصان سلامت روان، مانند روان‌شناس یا روان‌پزشک، مشورت شود. ......متأسفانه باید گفت که در هفته‌ها و ماه‌های آینده احتمال افزایش شیوع این نوع اختلالات وجود دارد و یکی از پیامدهای نگران‌کننده آن، افزایش خطر خودکشی است. به نظر می‌رسد در هفته‌های اخیر نشانه‌هایی از آغاز این موج مشاهده می‌شود و این احتمال وجود دارد که در هفته‌های آینده تشدید شود. این وضعیت یک زنگ خطر جدی است و مستلزم انجام اقدامات پیشگیرانه فوری است. این اقدامات فقط محدود به وزارت بهداشت، دفاتر سلامت روان یا مراکز درمانی نیستند، هرچند این نهادها نقش مهمی ایفا می‌کنند. بخش بزرگ‌تری از مسئولیت متوجه سیاست‌گذاری‌های کلان است. لحن تهدید، انتقام‌جویی و تأکید بر تداوم خشونت بدون تردید وضعیت سلامت روان جامعه را وخیم‌تر خواهد کرد. https://www.irna.ir/news/86070999/%D8%A2%DB%8C%D8%A7-%D8%A8%D8%A7-%DB%8C%DA%A9-%D8%AA%D8%B1%D9%88%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D9%85%D8%B9%DB%8C-%D9%85%D9%88%D8%A7%D8%AC%D9%87-%D9%87%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%85

تصمیم سخت‌تر: پوزش سال‌هاست که پیوسته امیدوار و ناامید می‌شویم. هی رفتیم و برگشتیم. دنبال "روزنه‌ای" می‌گشتیم تا شاید گشوده شود. اشتباه بود. سراب بود. پوچ و بی‌معنا. مقام فاسدساز است فسادانگیز است مفسدپرور است. دشمن همدلی است قلبت را سیاه می‌کند و مغزت را تباه. شاید برای همین است که نباید زیاد طولانی شود. تا کمتر سیاه شوی و کمتر تباه کنی. از بالا مردم شبیه مورچه‌های کارگر ریز اند و کشته‌ها یک عدد چند رقمی. معامله می‌کنی بر سر جان انسان‌ها، بر سر عمر و زندگی و دارایی و اعصاب‌شان. ما فریب خوردیم. دوست داشتیم فریب بخوریم. خوش‌خيالی تهوع‌آوری داشتیم که شاید با یک سطل ماست بتوان دریایی از دوغ ساخت. با خود می‌گفتیم فرق می‌کند و نباید بی‌تفاوت بود. تمثال دروغ را برافراشته بودند و ما انکار می کردیم. می‌خواستیم آهسته آهسته قدم برداریم و از تاریکی عبور کنیم. اما در قعر غار جهالت چیزی جز تاریکی نبود. از کجا گذر کنیم؟ به کدام سو؟ با کدام چراغ؟ سال پیش در همین جا نوشتم که تصمیم گرفته‌ام رای بدهم به کسی که فلان طور است و فلان طور. اشتباه کردم. از انتخاب خود نه که پشیمان، بلکه شرمنده‌ام. @OneminMH

📎 پیام همدردی و تسلیت دیدگاه‌های انجمن علمی روان‌پزشکان ایران در مورد حوادث تلخ دی‌ماه ۱۴۰۴ انجمن علمی روان‌پزشکان ایران بر خود فرض می‌داند کشته‌شدن جمعی از هم‌وطنان‌مان را به ملت شریف و داغدار ایران تسلیت بگوید و همدردی خود را در قبال این ضایعه فراموش‌نشدنی ابراز نماید. ما همچنین خشونت عریانی را که شاهدش بودیم، به‌شدت محکوم می‌کنیم. برای یافتن ریشه‌های بحران لازم نیست راه درازی بپیماییم و دست به تئوری‌سازی‌های غریب بزنیم. حاکمیت باید با پذیرش مسئولیت، با نگاهی به احوالات جامعه و نوع حکمرانی جاری، به اصلاح عملکرد خود و دیدن ریشه‌های اصلی نارضایتی، ناکامی، دل‌زدگی و ناامیدی‌های روزافزون مردم بپردازد. در شرایط بحرانی کنونی، صرفاً از طریق ساده‌سازی یا روایت‌سازی، به‌ویژه از طریق نمایش خشونت آشکار یا رفتار توهین‌آمیز رسانه‌ای نمی‌توان پاسخ‌گوی پیچیدگی وضعیت کنونی بود؛ روشی که نه‌تنها نمی‌تواند تسکینی بر درد مردم باشد، بلکه به تداوم چرخه‌ای از تنش و خشونت خواهد انجامید. عدم پذیرش مسئولیت، نه‌تنها احساس امنیت روانی شهروندان را تضعیف می‌کند، بلکه مؤلفه‌های اساسی سلامت روان اجتماعی، از جمله اعتماد متقابل، احساس تعلق و امید به آینده را نیز با آسیب مواجه می‌سازد. در چنین شرایطی که داغ و غم جامعه با نگرانی ناشی از جنگ احتمالی پیچیده‌تر شده است، مردم نیازمند مسئولیت‌پذیری، همدلی، تسلی‌بخشی و امکان سوگواری هستند، نه قدرت‌نمایی، تهدید و مجازات‌های شدید. باید احساسات غالب در جامعه را به رسمیت شناخت و برای ترمیم آن تلاش کرد؛ اگر زمانی برای ترمیم باقی مانده باشد. برخوردهای سطحی یا نمایشی با اندوه اجتماعی، به‌جای کمک به ترمیم روانی جامعه، ممکن است احساس طرد، خشم پنهان و بی‌اعتمادی را تقویت کند. رسانه‌ها، به‌ویژه رسانه‌های رسمی، نقش فراموش‌شدهٔ مهمی در بازتاب واقعیت رنج شهروندان و فراهم‌کردن بستری برای گفت‌وگویی انسانی و مسئولانه دارند. انجمن علمی روان‌پزشکان ایران، در چارچوب مسئولیت حرفه‌ای و اجتماعی خود، بر ضرورت کاهش فوری خشونت، حفاظت از حقوق و جان بازداشت‌شدگان، در نظر گرفتن انصاف و رأفت، رعایت اصول دادرسی شفاف، پرهیز از برخوردهای شدید و شتاب‌زده و حمایت روانی از خانواده‌های داغ‌دیدگان با تأکید بر فراهم‌سازی امکان سوگواری، پایبندی عملی به اصول اخلاقی، حقوق بشر و موازین انسانی تأکید می‌کند. چشم‌پوشی بر این میزان رنج انسانی، نه با اخلاق سازگار است و نه با مبانی علمی سلامت روان. ما همدردی صمیمانهٔ خود را با قربانیان و بازماندگان این رویدادهای تلخ اعلام می‌کنیم و بر این باوریم که تنها از مسیر خردورزی، مسئولیت‌پذیری و تلاش برای یافتن راه‌حل‌های غیرخشونت‌آمیز می‌توان از تداوم این روند آسیب‌زا جلوگیری کرد و زمینهٔ ترمیم سلامت روان جامعه را فراهم ساخت. شنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۴ هیات مدیره انجمن علمی روان‌پزشکان ایران #بیانیه #هیات_مدیره

https://www.rouydad24.ir/fa/amp/news/437885

📎 پیام پیام انجمن علمی روان‌پزشکان ایران به مناسبت روز جهانی سلامت روان (۱۰ اکتبر ۲۰۲۵) دهم اکتبر (۱۸ مهرماه) در سطح بین‌المللی تحت عنوان «World Mental Health Day» گرامی داشته می‌شود. شعار امسال این روز «دسترسی به خدمات سلامت روان در بحران‌ها و شرایط اضطراری» (Access to Services – Mental Health in Catastrophes and Emergencies) است. شعار سال جاری از آن جهت اهمیتی دوچندان برای ما دارد، که ایران از جمله کشورهایی است که بیش از ۹۰ درصد جمعیت آن در معرض خطر زلزله و سایر بلایای طبیعی قرار دارند. تنها در دو دهه اخیر، حوادثی چون زلزله بم و کرمانشاه، هزاران نفر را داغدار و صدها هزار نفر را با آسیب‌های روانی پایدار مواجه کرده است. علاوه بر این، بحران‌های اجتماعی و انسانی نظیر فشارهای اقتصادی، تحریم‌ها، همه‌گیری کرونا، آلودگی هوا، و وضعیت جنگی – اضطراری همراه با مواجهه با بمباران و جنگ حقیقی، فشار روانی مضاعفی را بر جامعه تحمیل نموده است. آمارهای ملی پیش از این بحران‌ها نشان‌دهنده‌ی ابتلای حدود ۲۵ الی ۲۹ درصد از جمعیت به یکی از اختلالات روان‌پزشکی بوده است. تحقیقات مؤید آن است که پس از بحران‌ها، شاهد افزایش چشمگیر افسردگی، اضطراب و به ویژه اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) در میان شهروندان هستیم. با این وجود همانند الگوی جهانی ما همچنان شاهد نابرابری و محدودیت در دسترسی به خدمات سلامت و تحقق الگوی پوشش همگانی خدمات سلامت روان هستیم. در بسیاری از مناطق شهری و به ویژه روستایی، در بخش دولتی خدمات روان‌پزشکی و روان‌شناسی یا در دسترس نیستند یا با هزینه‌ای به نسبت بالا ارائه می‌شود. همچنان که سطح آگاهی عمومی درباره ضرورت مراجعه به خدمات سلامت روان پایین است و انگ اجتماعی هنوز سد بزرگی در مسیر درمان می‌باشد. موضوع حایز اهمیت دیگر آن است که ساختار آموزشی رشته‌های روان‌شناسی، روان‌پزشکی، مددکاری اجتماعی و مشاوره در بسیاری از مؤسسات، هنوز ظرفیت و رویکرد جامع تخصصی برای مواجهه با بحران را ندارد. نیروهای فعال در عرصه ارایه خدمات سلامت روان، غالباً در زمینه مداخلات روان‌تروما، روان‌پشتیبانی در بحران و مدیریت اجتماعی آموزش کافی ندیده‌اند. در این راستا و برای تحقق شعار امسال و پاسخ به این چالش‌ها، انجمن علمی روان پزشکان ایران معتقد است لازم است مساله‌ی ادغام سلامت روان در برنامه‌ی ملی مدیریت بحران به طور جدی‌تری مدنظر قرار گیرد، و کوشش‌های شکل‌گرفته در دو دهه‌ی گذشته به ویژه پس از زلزله‌ی بم، ارتقا یابد. در این راستا لازم است به عنوان نمونه، در هر پروژه‌ی بازسازی پس از زلزله، و سیل یا در وضعیت‌های اجتماعی مانند جنگ و همه‌گیری، مساله‌ی بازیابی سلامت روانی-اجتماعی جامعه به عنوان اولویت تلقی شود. موضوع گسترش زیرساخت‌ها و افزایش دسترسی عادلانه، حوزه‌ی دیگری است که لازم است مدنظر باشد. لازم است دولت، نقاط محروم و روستایی را در اولویت قرار داده و مراکز سلامت روان را توسعه دهد، طرح‌هایی برای پوشش بیمه‌ای خدمات روان‌شناختی تصویب نماید، و زیرساخت‌های فنی، قانونی و تدارکاتی مناسب را برای مدل‌های ترکیبی خدمات حضوری و مجازی را در نظر بگیرد. تقویت آموزش و تخصص‌گرایی در حوزه سلامت روان بحران، از دیگر موضوعات قابل توجه است. به عنوان نمونه لازم است سرفصل‌های دانشگاهی رشته‌های مرتبط بازنگری شود تا مداخلات روان‌شناختی پس از سانحه، پشتیبانی روانی- اجتماعی و مدیریت بحران در آن گنجانده شود. تمام این اقدامات بدون عنایت به افزایش آگاهی عمومی و کاهش انگ مفید فایده نخواهد بود. در عین حال پژوهش، پایش و ارزشیابی مداوم ما را از پیمودن صحیح مسیر آگاه می کند، و امکان شناخت نقاط ضعف و فرصت‌ها فراهم می شود. تاکید داریم همواره لازم است نتایج اجرای برنامه‌های مداخلاتی به صورت شفاف منتشر و بازخورد دریافت شود. انجمن علمی روان‌پزشکان ایران همایش سالانه‌ی خود را به سنت سالانه در هفته‌ی سلامت روان (۱۹ تا ۲۵ مهرماه ۱۴۰۴) و از تاریخ ۲۲ تا ۲۵ مهرماه ۱۴۰۴ در مرکز همایش‌های بیمارستان میلاد تهران برگزار می‌کند. انجمن در سال جاری در کنار وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی از مشارکت کنندگان اصلی در تدوین و اجرای برنامه‌های این هفته در کشور است. معتقدیم بی‌توجهی به سلامت روان در بحران‌ها، جامعه را در برابر فرسودگی و ناامیدی آسیب‌پذیر می‌کند. در مقابل، توجه علمی، انسانی و سازمان‌یافته به آن، می‌تواند بنیان جامعه‌ای تاب‌آور و امیدوار را شکل دهد. دکتر سید وحید شریعت رییس انجمن علمی روان‌پزشکان ایران ۱۸ مهرماه ۱۴۰۴

آیا رسانه‌ها مسئول ناامیدی مردم هستند؟ | پایگاه خبری تحلیلی انصاف نیوز https://ensafnews.com/613369/%d8%a2%db%8c%d8%a7-%d8%b1%d8%b3%d8%a7%d9%86%d9%87%d9%87%d8%a7-%d9%85%d8%b3%d8%a6%d9%88%d9%84-%d9%86%d8%a7%d8%a7%d9%85%db%8c%d8%af%db%8c-%d9%85%d8%b1%d8%af%d9%85-%d9%87%d8%b3%d8%aa%d9%86%d8%af/