Out Of Mind.

من زحمت کشیدم هفته قبلیو تموم کردم چخبره هی شنبه شنبه.

خواستم یه دختر مستقلِ خود ساخته بشم و روی پای خودم وایسم؛الان دیگه پاهامو حس نمیکنم.

بله درسته من خارج زندگی میکنم (خارج از حیطه‌ی سلامت روان)

خستم از اینکه اینقدر تظاهر کردم که حالم خوبه و ادم قوی هستم ولی در واقعیت دارم میپاچم از هم :)

من همیشه به همه میگم آدم نمیمیره که؛ تحمل کن اینم تموم میشه؛ ولی دروغ میگم، آدم میمیره؛ هربار یه کوچولو میمیره!

هروقت به من فکر کردی، برام آهنگ بفرست.

حالم از ادما بهم میخوره.

با یه کسایی غریبه شدیم که فقط خداروشکر.

خیلی دوس دارم که باورت کنم عزیزم ولی واقعا من دیگه نمیتونم معصومانه راجع به آدما فکر کنم.

معذرت خواهی که راحته؛ اگه راست میگی اشتباهتو تکرار نکن.

آخرش نفهمیدم تلاشمون کافی نیست؛ یا واقعا نمیشه.

:)

دیگه هیچکس نمیتونه ناراحتم کنه چون دیگه نه قلبی برام مونده نه احساس.

وضعیت ما ایرانیا در حال حاضر : ۲٪ آدم ، ۳۳٪ استرس، ۶۵٪ بلاتکلیفی.

من فقط میدونم آدم واقعی زندگیت؛ نمیذاره ناراحت بمونی.

من نجات‌دهنده نمی‌خوام، فقط بگادهنده نیاد سمتم کافیه.

سیتیزن دل پاکتم خز ترین چیزی بوده که این چن وقت میتونستم بشنوم.

با چوب سادگیم میتونم تو جنگل های شمال خونه چوبی دو طبقه بسازم.