PaRadoX

در اینجا، یا باید به جبرِ سرنوشت تن می‌دادیم، یا از آن می‌گریختیم؛ مجالی برای زیستنِ آن‌گونه که می‌خواستیم، برای کشفِ آنچه به خاطرش به جهان آمده بودیم، آنچه میخواهیم دوست بداریم یا زندگی کنیم به ما داده نشد.

به قدرِ شنیدنِ خنده و قضاوتِ آدم‌ها بر سرِ سفره‌ای که عزیزت را از تو گرفته است از آدمها ناامیدم. آن‌جا فهمیدم: هر انسانی رنج می‌کشد، اما هر انسانی محکومِ رنج نیست. بعضی‌ها تنها از جهان بی‌خبرند؛ بعضی باید از زندانِ ذهن خویش بگریزند، و بعضی، مثل من، حتی اگر از خود نیز بگریزند، زندگی سرانجام پیدایشان می‌کند.

سوگَند به خونِ هَمرَهانَم سوگَند به اَشکِ مادَران هَرگِز به تیغِ شان نَمیرد ، فَریادِ جاوِدانِ ما ما سِیلِ خونِ آبان ، با بی عِدالَتی عَجیم تَنها گُناهِ مان خُروشِ خَشمی بود ، در جَوابِ کین.

کاش می‌شد نامِ غم را از بر بود و رنج را از تن به فراموشی سپرد.

در تنهایی، ترک‌هایم معماریِ وجودم‌اند؛ بر آن‌ها تکیه می‌کنم و می‌ایستم. به آنها لبخند حتی میزنم اما لمس، حافظه‌ی درد را بیدار می‌کند. و آنچه سال‌ها استقامت می‌نامیدم، با کوچک‌ترین نزدیکی، به فروپاشی اعتراف می‌کند. تنهایی اما ، مرا حفظ میکند.

A few wishes. Real ones. In person.

1 AM: Tehran 5 AM: At the beach 8 AM: Back in Tehran👌🏻