|𝐏𝐚𝐫𝐚𝐝𝐨𝐱♫♪|

فکر می‌کنم عجیب‌ترین چیزی که بعد از تو توی من موند، عادت به تو بود. اینکه هر آدمی که وارد زندگیم میشه، یه جایی از رفتارش منو پرت می‌کنه سمت تو. یکی یه جمله میگه و یادم میفته تو چطور همون حرف رو می‌زدی، یکی یه کاری می‌کنه و ناخودآگاه با خودم مقایسه‌ش می‌کنم با تو. حتی وقتی نمی‌خوام بهت فکر کنم، یه جوری وسط چیزهای کوچیک پیدات می‌کنم. انگار ذهنم هنوز برای شناختن آدم‌ها، تو رو تبدیل کرده به معیار خودش؛ گاهی دلم برای خودت تنگ میشه، گاهی برای روزهایی که باهم حرف میزدیم و گاهی حتی برای چیزهایی که الان می‌دونم نباید دلم براشون تنگ بشه. و شاید همین قسمت بیشتر از همه گیجم می‌کنه. اینکه من همه‌چیز رو درباره‌ت می‌دونستم. می‌دونستم چه اخلاق‌هایی داری، می‌دونستم کجاها می‌تونی آدم رو خسته کنی، می‌دونستم بعضی رفتارات چقدر می‌تونه اذیتم کنه، ولی بازم دوستت داشتم. فکر نمی‌کردم بی‌نقصی، دقیقاً برعکس؛ من تمام اون نقص‌ها رو می‌دیدم و با این حال تورو انتخاب کردم. بعد از تو فهمیدم دوست داشتن همیشه از ندیدنِ بدی‌های یه آدم نمیاد. بعضی وقتا آدم همه‌چیز رو می‌بینه، همه‌ی چیزهایی که باید باعث بشه فاصله بگیره رو می‌فهمه، ولی احساسش به این راحتی‌ها با منطق هماهنگ نمیشه. من هنوز نمی‌دونم دقیقاً دلتنگ توام یا دلتنگ اون آدمی که کنار تو بودم. شاید هر دو. شاید برای همینه که هر بار یکی شبیه یه تیکه از تو میشه، یه چیزی توی من،منو یاد تو میندازه؛ شاید به خاطر اینکه می‌خوام گذشته رو تکرار کنم، نمیدونم،شاید بعضی آدم‌ها بعد از رفتنشون، یه قسمتی از نگاه آدم به بقیه رو هم با خودشون عوض می‌کنن. ممکنه سخت‌ترین قسمت همین باشه؛ اینکه آدم می‌تونه از یه نفر فاصله بگیره، ولی هنوز مدت‌ها طول بکشه تا ذهنش بفهمه دیگه تموم شده، اما من مطمئنم فقط منم که هنوز نتونستم فراموش کنم.

@TalkToNazBotbot

@TalkToNazBotbot

هرکی ناراحته خودش بگه

لیبرا، یکی از دوست‌هات از دستت ناراحته

یا خدا...

لیبرا، کارت تمومه