باشگاه کوهنوردی پاو PAV mountaineering club

انا لله و انا الیه راجعون 🥀🖤🥀

زاگروسانه ۱۴۰۴ ناناویژه

💢اجرای برنامه زیست‌محیطی «زاگروسانه» توسط کوهنوردان پاوه با همراهی ادارات منابع طبیعی و محیط زیست پاوه 🔺برنامه میدانی «زاگروسانه» با هدف تقویت پوشش گیاهی و ارتقای آگاهی زیست‌محیطی، با مشارکت گروه کوهنوردان پاوه و همراهی ادارات منابع طبیعی و محیط زیست شهرستان، در منطقه شکار ممنوع ناناویژه اجرا شد. ▪️در جریان این برنامه، اقدامات زیر به‌صورت عملیاتی انجام گرفت: ▫️شناسایی و بررسی توپوگرافی منطقه به‌منظور تعیین نقاط مستعد احیا ▫️برآورد و انتخاب بخش‌های مناسب برای کاشت گونه‌های بومی همچون بلوط و بادام - اجرای کاشت طبیعی به روش مشابه کاشت سنجابی برای افزایش شانس رویش طبیعی ▫️معرفی گونه‌های جانوری منطقه و آشنایی شرکت‌کنندگان با ارزش‌های اکولوژیک ناناویژه 🔺این برنامه با هدف ترویج فرهنگ حفاظت از طبیعت، احیای زیست‌بوم‌های محلی و جلب مشارکت مردمی در نگهداری از منابع طبیعی اجرا شد. 🌐به #سلام_پاوه بپیوندید👇 🆔 @salampaveh

خلاصه کتاب The Climb "The Climb" (صعود) عنوان: The Climb: Tragic Ambitions on Everest نویسندگان: آناتولی بوکریف و گری وستون دالتون کتاب The Climb روایت واقعی فاجعه کوه اورست در سال ۱۹۹۶ است که منجر به مرگ هشت کوهنورد شد. این کتاب از دیدگاه آناتولی بوکریف، یکی از بهترین کوهنوردان جهان و راهنمای تیم کوهنوردی در آن سال، نوشته شده است. بوکریف با نگاهی انتقادی به اشتباهات انسانی و برنامهریزی غلط که به این تراژدی منجر شد، میپردازد. خلاصه داستان: در ماه مه ۱۹۹۶، چندین تیم کوهنوردی از جمله تیم مغولستان جدید (به رهبری بوکریف) و تیم آدرونتچر کانسلتنتس (به رهبری راب هال) برای فتح قله اورست تلاش کردند. شرایط جوی غیرقابل پیشبینی، رقابت بین تیمها، و تصمیمات اشتباه باعث شدند که بسیاری از کوهنوردان در ارتفاع بالا گرفتار طوفان شدید شوند. نقش رهبری و اشتباهات: بوکریف در کتاب توضیح میدهد که چگونه تأخیر در بازگشت از قله و عدم توجه به ساعت قطعی بازگشت (معمولاً ساعت ۲ بعدازظهر) باعث گیر افتادن کوهنوردان در طوفان شد. او همچنین به کمبود اکسیژن و خستگی مفرط به عنوان عوامل مرگبار اشاره میکند. تفاوت دیدگاهها: در حالی که کتاب Into Thin Air نوشته جان کراکائر (یکی از بازماندگان) بیشتر به خطاهای فردی پرداخته، بوکریف معتقد است که طبیعت غیرقابل پیشبینی اورست و فشار تجاری برای رسیدن به قله نقش اصلی را در فاجعه داشتند. عملکرد قهرمانانه بوکریف: برخلاف برخی رهبران تیم که به دلیل تعهد به مشتریانشان جان باختند، بوکریف با اقدامات سریع و فداکارانه توانست چندین نفر را نجات دهد. او بدون اکسیژن کمکی و در طوفان شدید، به دنبال کوهنوردان گمشده رفت. انتقاد از صنعت کوهنوردی تجاری: بوکریف در کتابش به این موضوع اشاره میکند که کوهنوردی تجاری اورست را به مکانی خطرناک تبدیل کرده است. بسیاری از کوهنوردان با پرداخت هزینههای گزاف، بدون مهارت کافی به اورست میآیند و این موضوع بار مسئولیت راهنماها را افزایش میدهد. درسهای اصلی کتاب: ۱. احترام به طبیعت: اورست همیشه خطرناک است و هیچ برنامهریزی نمیتواند تمام احتمالات را پوشش دهد. ۲. مسئولیتپذیری: کوهنوردان باید بدانند که رسیدن به قله به هر قیمتی، ارزش جان خود و دیگران را ندارد. ۳. اهمیت کار تیمی: در ارتفاع بالا، تصمیمات فردی میتواند بر سرنوشت کل تیم تأثیر بگذارد. پایان تراژیک و میراث بوکریف: متأسفانه آناتولی بوکریف یک سال پس از این فاجعه، در سال ۱۹۹۷، هنگام صعود به کوه آناپورنا در یک بهمن کشته شد. اما کتاب The Climb به عنوان یک سند تاریخی از دیدگاه یکی از بزرگان کوهنوردی جهان باقی مانده است.

خلاصه کتاب Into thin air در هوای رقیق – جان کراکائر (1997) روایتی شخصی از فاجعه کوه اورست ⸻ مقدمه و آغاز صعود در سال ۱۹۹۶، روزنامه‌نگار و کوهنوردی به نام جان کراکائر به یک گروه تجاری صعود به اورست پیوست که توسط راب هال از شرکت Adventure Consultants هدایت می‌شد. هدف اولیه او تهیه گزارشی برای مجله Outside درباره تجاری‌سازی اورست بود، اما این سفر به تراژدی بدل شد. کراکائر نسبت به خطرات هدایت مشتریان ثروتمند و بی‌تجربه به قله‌ی بلندترین کوه جهان هشدار داده بود. در تیم او راهنمایانی مثل اندی هریس و کوهنوردانی مانند بک ودرز و داگ هانسن حضور داشتند. گروهی دیگر به نام Mountain Madness به رهبری اسکات فیشر نیز در همان زمان روی کوه بودند که به ازدحام مسیر افزودند. ⸻ روز صعود و طوفان در تاریخ ۱۰ مه ۱۹۹۶، چندین تیم برای صعود نهایی به قله حرکت کردند. اما تأخیرهای ناشی از ترافیک کوهنوردان، طناب‌های نصب‌نشده، و سرعت پایین برخی صعودکنندگان، زمان طلایی را از آن‌ها گرفت. کراکائر ساعت ۱ بعدازظهر به قله رسید – کمی دیر، اما هنوز در محدوده‌ی ایمن. برخی دیگر، از جمله هانسن، بسیار دیرتر رسیدند. در حین بازگشت، یک طوفان شدید آغاز شد. اکسیژن کم شد، دمای هوا به زیر ۴۰- درجه رسید، و بسیاری دچار سردرگمی شدند. راب هال بیش از حد برای کمک به هانسن در قله ماند و گرفتار شد. فیشر نیز به دلیل خستگی شدید سقوط کرد. آناتولی بوکریف – راهنمای تیم Mountain Madness – با وجود شرایط سخت، چندین نفر را نجات داد، اما امکان نجات همه وجود نداشت. ⸻ فاجعه رخ می‌دهد راب هال و داگ هانسن در ارتفاع بالا گیر افتادند. هال با کمپ اصلی تماس گرفت، اما در نهایت بر اثر سرما جان داد. هانسن ناپدید شد. اندی هریس که دچار هیپوکسی شده بود، احتمالاً از یال شرقی سقوط کرد. بک ودرز که مرده فرض شده بود، به‌طرز معجزه‌آسایی به کمپ بازگشت. اسکات فیشر بر اثر خستگی و بیماری ارتفاع درگذشت. یاسوكو نامبا و تعدادی دیگر در منطقه موسوم به “منطقه مرگ” جان باختند. کراکائر دچار عذاب وجدان و سردرگمی شد و حتی به‌اشتباه گزارش داده بود که هریس زنده است. ⸻ پیامدها و بحث‌ها در عرض ۲۴ ساعت، ۸ نفر جان خود را از دست دادند، و این حادثه را به مرگبارترین روز تاریخ اورست تا آن زمان تبدیل کرد. کتاب کراکائر پس از انتشار، بحث‌های زیادی به‌راه انداخت: • آیا تجاری‌سازی باعث فاجعه شد؟ • آیا عملکرد راهنماهایی مانند بوکریف قابل قبول بود؟ • آیا در چنین شرایطی باید دیگران را برای نجات خود رها کرد؟ کراکائر نتیجه می‌گیرد که اورست همچنان وسوسه‌انگیز و در عین حال کشنده است. ⸻ تم‌های اصلی کتاب • غرور در برابر فروتنی • مسئولیت اخلاقی • عذاب وجدان بازماندگان

کەڵی مل بەرز 😍🍁🍁🍁😍

برنامه طبیعت‌گردی شنبه ۲۵ شهریور ۱۴۰۲

🔺 ۱۶ شهریور سالروز آسمانی‌شدن زنده یاد #محمد_اوراز است. وی راه هیمالیانوردی ایران را باز کرد و اولین مربی بین المللی ایران در رشته کوهنوردی بود.   🔺#کاکه_محمد اوراز که هنگام مرگ ۳۴ سال داشت، پرافتخارترین #کوهنورد تاریخ کوهنوردی ایران بود که توانسته بود افتخارات بسیار بزرگی را برای جامعه #کوهنوردی و ورزشی ایران به ارمغان بیاورد. او متولد ۲۵ شهریور ۱۳۴۸ در شهر نقده بود و در ۱۶ شهریور ۱۳۸۲، پیکرش در کوهستان سلطان یعقوب زادگاهش برای همیشه آرام گرفت و نامش تبدیل به اسطوره شد.   🔺اوراز اسطوره کوهنوردی جهان در مدت کمی به ۶ قله هشت هزار متری صعود کرد اما. در سال ۱۳۸۲ #گاشربروم۱ در پاکستان آخرین صعود هشت هزار متری براثر سقوط بهمن جاودانه شد. فاتح قلل مرتفعی چون: 🔹«راکاپوشی» در سال ۱۹۹۷ 🔹 «اورست» در سال ۱۹۹۸ 🔹«چوآیو» در سال ۲۰۰۰ 🔹«شیشاپانگما» در سال ۲۰۰۰ 🔹«ماکالو» در سال ۲۰۰۱ 🔹«لوتسه» در سال ۲۰۰۲

جمعه میریم کوه 😍🥰😍