albero.

«درخت کوچک من، به باد عاشق بود، به باد بی‌سامان؛ کجاست خانه‌ی باد؟»

این دو درخت، از هم جدا نمی‌شدن. طوری همو بغل کرده بودن که هیچ تبری نمی‌تونست جداشون کنه. اگر سرتو نزدیک می‌بردی، اگر خوب گوش می‌دادی، اگر صداهای سرتو خاموش می‌کردی می‌تونستی بشنوی: «مقداری رزماری برایم بیاور، اندکی پونه کوهی و یک بسته سماق» «تمامش همین بود؟» «تمامش همین است» این‌ها خلاصه‌ای از رازهایی بود که جنگل سعی داشت به ما بگه؛ اما متاسفانه ما گوش شنوا نداشتیم. دفترچه مو باز کردم و توی یک صفحه‌ای نوشتم: بغل. بغل درختی. البته این دفترچه فقط توی ذهن من بود، چون در عالم واقع دفترچه‌ای نداشتم. اما حالا وقت دارم که به اون دفترچه برگردم و صفحه رو باز کنم و از روش بخونم.

[Thinking of Windya]

«این درختو من خیلی عاشقم. جلوی در پردیس مرکزیه. اسمشو گذاشتم ویندیا.»

چنارهای کیارستمی و چنار رها.

تولد عمو کیارستمی مبارک! درختِ محبوبِ رهای عزیز ما.

کدامین درخت‌ها و کدامین دوست‌ها زنده‌اند.

برای درختان من نام تو را می‌خوانم: آزادی.

برای روزهایی که جز به یاد آوردن چیزی نخواهم داشت.