Night Lantern

« بزرگ‌ترین اشتباه در مسیرِ عشق، گرفتار شدن در تله‌یِ “خیالِ راحت” پس از رسیدن است؛ مراقب باشید عشق، پس از آنکه از غوغایِ رسیدن عبور کرد، در سکوتِ عادت‌ها خاکستری نشود. به یاد بیاورید که هر قدمی که برای رسیدن به هم پیمودید، چقدر با لرزشِ قلب و اشتیاق بود و یادتان باشد که فاصله‌ی شما، نغمه‌یِ پیروزیِ کسانی است که سایه‌ی شما را بر سر هم نمی‌خواستند. هنگامی که طوفانِ بحث، آرامشِ روزهای خوش را می‌رباید، به چشم‌هایِ مقابل نگاه کنید؛ او دشمنِ شما نیست. او همان روحی است که روزگاری تمامِ هستی‌تان را برای جلبِ نگاهش وقف کرده بودید؛ همان کسی که حتی تندیِ کلامش را هم شیرین می‌یافتید و هر حرکتش را، کوچک و بزرگ، یک داستان می‌دانستید. عشق، یعنی ایستادن در میانه‌یِ طوفان، نه تنها وقتی که هوا آفتابی است. وقتی زندگی تلخ می‌شود و محبوبتان در اوجِ درماندگی و عصبی‌بودن قرار می‌گیرد، او به فرارِ شما نیاز ندارد، بلکه به حضورِ بیشترِ شما نیاز دارد؛ به‌ویژه زمانی که می‌دانید دردِ او، از دستِ خودِ شماست. در آن لحظات، شما باید بیش از روزهای اول دوستش داشته باشید، نه اینکه او را با دردی که خودتان آفریده‌اید، تنها بگذارید. مراقب باشید… چرا که پشیمانی، بسیار سنگین‌تر از تحملِ سختی‌هاست؛ پیش از آنکه روزی برسد که با تلخیِ یک “جای خالی”، به دنبالِ خاطراتی بگردید که دیگر هرگز به شما باز نخواهند گشت.» #مریم‌ابراهیم‌زاده

بفرست برای اونی که کل شهر باهاش بدشن تو هنوز پشتش میمونی.

«آمدن را خیلی‌ها بلدند، اما ماندن… ماندن هنری‌ست که کمتر کسی از عهده‌ی آن برمی‌آید. می‌گویند آمدن شوری دارد، اما من می‌گویم اصل، «ماندن» است. مگر می‌شود کسی را به حریمِ زندگی راه داد که از همان نخستین دیدار، بویِ رفتن می‌دهد؟ چه کسی است که تشنه‌یِ یک حضورِ همیشگی نباشد؟ اگر دیگران به رفتن عادت کرده‌اند و فقط به دنبالِ گذرهایی کوتاه هستند، بگذار باشند؛ من اما مثل آن‌ها نیستم. من کسی را می‌جویم که پیش از قدم گذاشتن به دنیایِ من، عطرِ ماندگاری به همراه داشته باشد؛ کسی که بودنش آرامش باشد، نه اضطرابِ رفتن. کسی که حتی اگر روزی من از میان برخیزم، باز هم در اعماقِ خاطرم ایستاده بماند. بگذار همه بروند، بگذار جهان در پیِ گریختن باشد؛ تو اما، همان ماندنی باش که تا ابد، رایحه‌اش در هوا جاری‌ست.» #مریم‌ابراهیم‌زاده

«دلبرا، چون می‌روی، دل می‌رود، جان می‌رود؛ دلبرا، این دل، نباشی تا به مرگ هم می‌رود. دلبرا، گر تو نمانی، مطلقاً کُلِ جهانم می‌رود؛ گرچه باشی، این دنیا به کامم می‌رود. دلبرا، این قلب وصل آنِ توست، گر نباشی کُلِ عمرم می‌رود. شیشهٔ عمرم شدی، تکسیر مکن زادِ مرا؛ گر نباشی روح از تن می‌رود. یار من، امید من، چشمان توست؛ گر نباشی چلچراغِ این قلب می‌رود.» #مریم‌ابراهیم‌زاده

«گاه، شکستنِ دل، ضرورتی است برای بازگشتِ روح؛ و گاه، برخورد با تلخی‌های روزگار، تنها راهِ بیداری است. بدان که هیچ شکوفاییِ بزرگی، در پرتوِ بی‌دغدغگیِ شادی‌ها رخ نداده است؛ چرا که این همان رنج و سختی است که راهبرِ انسان به سوی مقاصدِ والا می‌گردد. پس از رفتن‌ها، از زخمِ “نشدن‌ها” و از تمامِ آنچه به دست نیاورده‌ای، هراس نداشته باش؛ که هر فقدانی، مقدمه‌ای است برای اوج‌گیریِ دوباره. از نرسیدن‌ها مژده‌ای بگیر، نه اندوهی؛ چرا که هر “نه”، مسیری است برای یک “آری” بزرگتر.» #مریم‌ابراهیم‌زاده

از اسمش که معلومه:)) - بفرست واسش شاید برگرده. -

نزار قبانی چقدر قشنگ گفته: مرا جوری در آغوش بگیر که انگار فردا می‌میرم؛ وفردا چطور؟ جوری در آغوشم بگیر که انگار از مرگ باز گشته ام :)

دارد گمان می‌کند هرگز کسی را پیدا نخواهد کرد که همانند خودش به او محبت بورزد

اما عزیز من هر دردی که به دیگری بخشیدی روزی راه خانه ات را پیدا میکند.

ღ : ღ

عوضی وقتی نیستی چقد حااالم، خرابه ن ن ن ندارم طاااقت🚶‍♀️ 彡 Night Lantern ✨

اما آیا کسی روحش با من یکی می‌شود؟!

دارم به این فکر میکنم که خبر مرگ مرا چه کسی به تو خواهد داد؟! 🖤🦢

ღ : ღ