$

اين اون تابستوني كه موقع امتحانام براش برنامه ميچيدم نيست.

و‌ وحشتناک

این همه افزایش قیمت تمامی وسایل واقعا غیر قابل باوره

وقتی میشینه غم تو اون چشمایِ نازت جهانِ من شب میشه یهو اصا ناخودآگاه حرفام و شعرام همه پُر ربط میشه به تو وقتی میگیره دلم فکرِ تو پیشمه چقده عکسات تفی شن هی چقده دوریت زجر آوره برام چقده باعث میشه کفری شم هی

دادم به بچگیم قول جیب پُر فوت کنه شمع بیستُ📠

بقای آدمیزاد واقعا جالبه. حالا اگه ایرانی باشه، جالب ترم میشه. سگ جون میشه. هر روز دلش میخواد بمیره، گریه میکنه، توی غم شنا میکنه، خستگیش ته نداره، بی حوصلست، بعد میره چای میریزه میخوره، باز گریه میکنه، بعد میره آشپزی میکنه، بعد از عصبانیت داد میزنه، از اینکه دستش کوتاهه، بعد میره اینستا یه فیلم بامزه میبینه میخنده، یهو خندش رو لبش خشک میشه، پست بعدیش های های با صداهای اون شبا گریه میکنه، بعد فرداش بلند میشه، میره سرکار، سرکار یه جرقه کافیه که گریه کنه، بعد میره باشگاه، حرصشو سر وسایل خالی میکنه، میره بیرون تو خیابون، خیابونا رو میبینه، از یه گل خوشگل عکس میگیره لبخند میزنه بعد با دیدن اون مکان آشنا تو اون شبا گریه میکنه. درس میخونه و قهوه میخوره و به دوستاش ویس میده و مسخره بازی در میاره یهو یادش میوفته گریه میکنه. آدمیزاد محکوم به بقاعه، به ادامه دادن، اما هربار که یادش میوفته که از چه چیزایی فرار کرده تا مغزش بیست چهار ساعته تصاویرش رو نشونش نده، باز گریه میکنه.

واقعا این موضوع داره به کشتن میده منو