Ratten posting

-عنوان : کارگاه ۴۱۷ -۶۶×۵۱ -رنگ روغن روی پنل .

#artwork

#artwork

ینی ممکنه از آسمون برام چهارچوب های بزرگ بوم نازل شه؟ بخدا پارچشو دارم.

دوستان فرصت نکردم ناشناسارو بفرستم، سر فرصت می‌فرستم جواب می‌دم

من اتفاقا روی صحبتم این نبود، یعنی بنظرم دسترسی به آرشیو مجازی این نیست که بیشتر دسترسی به کوچیک ترین بخش تصویر برسیم، منظورم مستقیم‌تر تخت شدن و از بین رفتن عمق و بیشتر به مسئله تصویر برگشتنه، این برای من بهتر کار می‌کنه اگر تصویر رو انقدر خوب بفهمم تا هر چیز رو بتونم ترجمه کنم

https://t.me/rattenposting/2205 با حرفت موافقم، بنظرم حتی اگه رنگ و افکت یک نقاشی که ما بصورت دیجیتال می‌بینیم یکم تغییر کنه، از خود تصویر اصلی دور می‌شیم، چه برسه به بحث بافت و مقیاس و ابعاد اثر. ولی اینو هم باید در نظر داشت که از همون رنسانس که چاپ گسترش پیدا کرد، آثار هنری هم بیشتر رواج پیدا کردند تا بیشتر به دست مردم برسند، الان که کیفیت و جزییات حتی بیشتر شده، حتی میشه کوچیک‌ترین جزییاتی که توی موزه‌ها اجازه‌ی دسترسی بهش نیست رو ببینیم. بنظرم میشه به فال نیک گرفت :)

فارق از مواجه‌ی حضوری یا دیجیتال، چیزی که توجه من رو جلب کرد این بوده که انگار اکثر آثاری که در گالری ها میبینم یک تلاش واضح برای صرفا "تولید هنر" (از دید هنرمند) بوده و نه نتیجه‌ی تلاش برای خلق واقعی هنر(منظور تلاش چندین ساله هنرمند برای تجربه و درکه). یعنی…

تجربه مخاطب از مواجهه محدود میشه در نتیجه قابلیت تصویر محدود میشه چرا که صرفا نحوه برخورد و برداشت از اثر جنبه روایی یا فرمی میشه و جنبه روانشناسانه یا احساسیه کار خیلی کم رنگ تر میشه

فارق از مواجه‌ی حضوری یا دیجیتال، چیزی که توجه من رو جلب کرد این بوده که انگار اکثر آثاری که در گالری ها میبینم یک تلاش واضح برای صرفا "تولید هنر" (از دید هنرمند) بوده و نه نتیجه‌ی تلاش برای خلق واقعی هنر(منظور تلاش چندین ساله هنرمند برای تجربه و درکه). یعنی انگار هنرمند یک اثری خلق کرده تا صرفا اثری خلق کرده باشه. در نتیجه به شخصه من رو وا نمیداره که بگم واو. درحالی که با وجود مشاهده دیجیتالی خیلی پیش میاد اثر هنرمندان امروزیِ کشورای پیشرفته من رو به این حال وا بداره که بگم واو .البته تاثیر رسانه و تولید محتوا رو بی تاثیر نمیدونم. شاید هم این نتیجه ای که دلیلش رو انتخاب اشتباه رویکرد میدونم، خودش نتیجه ی یک راه اشتباه دیگه باشه که خیلیها در ایران به دلیل شرایط ناگزیر به انتخابش میشن

تجربه مخاطب از مواجهه محدود میشه در نتیجه قابلیت تصویر محدود میشه چرا که صرفا نحوه برخورد و برداشت از اثر جنبه روایی یا فرمی میشه و جنبه روانشناسانه یا احساسیه کار خیلی کم رنگ تر میشه

یک چیز برای من خیلی جالبه، عموماً از بین نقاشان معاصر غرب می‌خونم و می‌بینم مراجعه به گالری/موزه از نقاشان تاریخ هنر چه تاثیر فرمی/متریالی ممکنه درشان ایجاد شود، به عنوان نقاش و تصویر‌گر در ایران که تنها مواجه‌ام با آن آرشیو چاپ سیاه سفید در کتاب‌های مرجع که به مراتب حتی چاپ خوبی نداشته‌اند یا در آرشیو‌های اینترنتی به آن دسترسی داشته‌ام تاثیر تصویری و فرمال عموماً در مواجهه با آنان فکر می‌کنم برای من متفاوت باشد، چنانچه فقر فرم این موضوع را در نقاشان ایرانی می‌بینم، تقلا در فهم و خوانش آن آثار به گونه‌ای بوده که باید در مواجه حضوری می‌انجامید اما توهمی در فهم بوده.

در مورد نقاشی امروز که عموماً زمین نمایش‌آن در بستر انبوهی از آرشیو‌ دیجیتال و نه زمین حضور مخاطب در مواجهه مستقیم با آن دارد چه نظری دارید؟ این نگاه رو سعی کنید از نگاه کلان و بدون محدودیت جغرافیایی بگید. https://t.me/XBCHATBot?start=sec-iahfgjgdf

https://t.me/musicfortherat