رایانش

زمانی که باد فراموشی می‌وزد و خاکستر خاطرات را بر باد می‌دهد، این قلم است که با تیغ تیز خویش، نام‌ها را بر سنگ زمان حک می‌کند؛ از انسان‌هایی می‌نویسد که با انتخاب خویش، به تاریخ شکل دادند و به ما آموختند که «بودن» با «تن دادن» فرق دارد و خود را به آزادگی می‌سپارد تا «نشدن» را «شدن» کند و «مردن» را «زیستن». در اینجا قلم تبدیل می‌شود به «خاطره‌ای مقاوم»؛ خاطره‌ای که از جنس زخم است و از تبار خون. هر قطرهٔ مرکبش فریادی است در برابر سلطهٔ «تاریکی» بر «روشنایی». آزادی‌خواهانی که در تابوت‌های بی‌نشان خفته‌اند، تنها با این قلم زنده می‌مانند؛ چرا که مرگ حقیقی نه در لحظهٔ خاموشی نفس، که در لحظهٔ فراموشی نام است. و اینجاست که قلم، به پلی میان «امروز» و «دیروز» بدل می‌شود. پلی که اگر نباشد، فردا در جهل بی‌سابقه‌ای غرق خواهیم شد که نه از نادانی، بلکه از خیانت حافظهٔ جمعی ناشی شده‌است. این قلم، چون سربازی در میدان نبرد روایت، می‌جنگد تا دشمن فراموشی را از تبار انسانیت بزداید. پس امروز، روز قلم است؛ اما نه هر قلمی! روز قلمی‌ است که جوهرش خون، نقطه‌هایش اشک، و خطوطش زخم‌هایی التیام‌یافته در بستر زمانند. روز قلم، روز بزرگداشت مقاومتی است که در سکوت واژه‌ها جریان دارد و تا ابد یادآور این حقیقت است که قلمی که با خون می‌نویسد، هرگز نمی‌شکند؛ زیرا شکستنش خود فصلی دیگر از نوشتن است. 🔶چهاردهم تیرماه، روز قلم گرامی باد. @Rayanesh_CE

احکام اخراج و تعلیق باید شکسته شوند: بیانیهٔ مشترک جمعی از نشریات دانشجویی ما، جمعی‌ از نشریات دانشجویی، همراهی خود را با نامهٔ جمعی‌ از دانشجویان و فارغ‌التحصیلان دانشگاه شریف که خواستار شکسته‌شدن احکام تعلیق و اخراج هستند، اعلام می‌کنیم. ما معتقدیم که تداوم این روند نه تنها به افزایش فشار روحی و اجتماعی به دانشجویان منجر می‌شود بلکه زیست بوم دانشگاه را فرسوده و ناامید می‌سازد. ما به‌خوبی آگاهیم که در فضای کنونی، شاید امضای یک نامه نتواند به‌ تنهایی رویهٔ مستقر را تغییر دهد و فرآیند صدور احکام را فوراً متوقف کند؛ اما این اقدام، پیش و بیش از هر چیز، خط بطلانی بر انفعال بدنهٔ دانشجویی است. ما نمی‌توانیم دست روی دست بگذاریم، صرفاً تماشاگر باشیم و حذف و اخراج هم‌کلاسی‌هایمان را در سکوت نظاره کنیم. ثبت این امضاها، حداقل کاری است که برای ایستادن در کنار یکدیگر و ثبت موضع و مسئولیت‌پذیری‌مان در این برهه می‌توانیم انجام دهیم. در این فرصت کوتاهی که برای تغییر این احکام ناعادلانه باقی مانده، از تمامی دانشجویان و فارغ‌التحصیلان مسئولیت‌پذیر دعوت می‌کنیم با امضای این نامه و دعوت از دیگران برای همراهی با آن، صدای هم‌دانشگاهی‌های خود باشند. متن کامل و اسامی نشریات امضاکننده را می‌توانید در اینجا ببینید.

«شاهنامه‌خوانی» 🔹فردا، چهارشنبه ۲۰ خرداد، ساعت ۲۰، برای ‌سومین جلسه شاهنامه‌خوانی در اتاق مجازی انجمن علمی منتظرتان هستیم! 🔸 از طریق این لینک، می‌توانید جلسه را در گوگل کلندر خودتان اد کنید. 🔹 اشعار خوانده شده در هر جلسه را می‌توانید از کانال اشعار رایانش دنبال کنید. @Rayanesh_CE

«شاهنامه‌خوانی» 🔹امروز، چهارشنبه ۱۳ خرداد، ساعت ۲۰:۳۰، برای ‌دومین جلسه شاهنامه‌خوانی در اتاق مجازی انجمن علمی منتظرتان هستیم! 🔸در دورهمی امشب، خلاصه‌ای از داستان «رستم و سهراب» از جلسه پیش خواهیم داشت و سپس به ادامه این داستان می‌پردازیم. 🔹 اشعار خوانده شده در هر جلسه را می‌توانید از کانال اشعار رایانش دنبال کنید. @Rayanesh_CE

«شعرخوانی» 🔸از این هفته جلسات شعرخوانی، برگزار خواهد شد. 🔹امروز، دوشنبه ۲۱ اردیبهشت، ساعت ۱۸، برای پنجاه‌و‌دومین جلسه شعرخوانی در اتاق مجازی انجمن علمی منتظرتان هستیم! 🔹 اشعار خوانده شده در هر جلسه را می‌توانید از کانال اشعار رایانش دنبال کنید. @Rayanesh_CE

بر اساس گزارش‌های منتشرشده در فضای دانشجویی، علی علیرضایی، دانشجوی کارشناسی ورودی سال ۱۴۰۲ علوم ریاضی، دیروز توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است. از محل نگهداری و شرایط وی خبری در دسترس نیست. 🆔 @Sharif_Senfi

بر اساس گزارش‌های منتشرشده در فضای دانشجویی، گفته می‌شود فریبرز کهن‌زاد، دانشجوی کارشناسی ورودی سال ۱۴۰۰، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است. از محل نگهداری و شرایط وی خبری در دسترس نیست. ‌ 🆔 @Sharif_Senfi

بر اساس گزارش‌های منتشرشده در فضای دانشجویی، رضا دالمن، دانشجوی کارشناسی ارشد ورودی سال ۱۴۰۳ رشته مهندسی کامپیوتر، پنجشنبه شب توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است. 🆔 @Sharif_Senfi

بر اساس گزارش‌های منتشرشده در فضای دانشجویی، گفته می‌شود پرنیان خدابخشی، دانشجوی ورودی سال ۱۴۰۲ رشته مهندسی مواد، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است. از محل نگهداری و شرایط وی خبری در دسترس نیست. 🆔 @Sharif_Senfi

عبدالمجید ارفعی (۱۳۱۸ – ۶ اسفند ۱۴۰۴) ◼️درگذشت استاد عبدالمجید ارفعی، تنها خاموشی یک تن نبود؛ خاموشی کهن‌ترین صدای بشر بود. او که عمری با الواح گلی خاموش نجوا کرده بود تا رازهایشان را به زبان ما بازگویند، این بار خود به خاموشی همیشگی تاریخ، به آغوش خاک پیوست. ◼️عبدالمجید ارفعی، زبان‌شناس و ایلامی‌شناس برجسته‌ای بود که تخصص اصلی او در زبان‌های باستانی ایلامی و اکدی بود. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به ترجمه‌ی منشور کوروش بزرگ به فارسی و ترجمه‌ی بیش از ۲۵۰۰ لوح گلی تخت‌جمشید اشاره کرد که نقش مهمی در بازگرداندن بخشی از این الواح به ایران داشت. روحش شاد و یادش گرامی @Rayanesh_CE

«بهارا، بنگر این خاک بلاخیز که شد هر خاربن چون دشنه خونریز بهارا، بنگر این صحرای غمناک که هر سو کشته‌ای افتاده بر خاک بهارا، بنگر این کوه و در و دشت که از خون جوانان لاله‌گون گشت بهارا، دامن افشان کن ز گلبن مزار کشتگان را غرق گل کن ...» 🔸ششم اسفند، زادروز هوشنگ ابتهاج (۱۴۰۱-۱۳۰۶) @Rayanesh_CE

«با همرهان بگوی سراغ وطن گرفت هرجا که ذره‌ذره‌ی خاکسترم گذشت» «شعرخوانی» 🔸این هفته پنجاه‌و‌یکمین جلسه شعرخوانی، با موضوع «وطن» برگزار خواهد شد. 🔹دوشنبه ۴ اسفند، ساعت ۱۸، در طبقه ۶ دانشکده‌ی مهندسی کامپیوتر (اتاق ۶۲۸) منتظرتان هستیم! 🔹 اشعار خوانده شده…

«با همرهان بگوی سراغ وطن گرفت هرجا که ذره‌ذره‌ی خاکسترم گذشت» «شعرخوانی» 🔸این هفته پنجاه‌و‌یکمین جلسه شعرخوانی، با موضوع «وطن» برگزار خواهد شد. 🔹دوشنبه ۴ اسفند، ساعت ۱۸، در طبقه ۶ دانشکده‌ی مهندسی کامپیوتر (اتاق ۶۲۸) منتظرتان هستیم! 🔹 اشعار خوانده شده در هر جلسه را می‌توانید از کانال اشعار رایانش دنبال کنید. @Rayanesh_CE

«از خون جوانان وطن لاله دمیده از ماتم سرو قدشان سرو خمیده» صدایی در نمی‌آید؛ چرا که یا طنابی دور گردن داریم یا بغضی در گلو. با امید ختم این تقویم لبریز از شرّ و بیداد، به سوگواری مصیبت از دست دادن هزاران هم‌وطن خود می‌نشینیم. به یاد قلب‌های بزرگی که دیگر…

چه سودی در علم است، وقتی انسان ارزش ندارد؟ وقتی خون در کوچه‌ها جاری‌ست دیگر سکوت را بر خود روا نمی‌دانیم. دی‌ماه امسال، روزهایی را پشت سر گذاشته‌ایم که شرح آن‌ها زبان را به عجز می‌کشاند. مردمی که به خیابان آمدند تا حقشان را مطالبه کنند، با شلیک مستقیم گلوله به زمین افتادند. نه در میدان جنگ، بلکه در کوچه و خیابان. چند روز بیشتر طول نکشید تا فهرست کشته‌شدگان به اندازه‌ای طولانی شود که تخمین تعدادشان نیز نشدنی تلقی گردد. این فهرست، صرفاً مجموعه‌ای از نام‌ها نیست. هر نام در آن، یک خانواده‌ی داغدار، یک مادر عزادار، یک آینده‌ی نابود‌شده است. این‌ها آدم‌هایی هستند که زنده بودند. زنانی که می‌خواستند زندگی کنند، مردانی که آرزوی آزادی داشتند، دانشجویانی که نمی‌خواستند تن به ذلت زیستن در چنین استبدادی بدهند. دانشجویانی که روزی در همین کلاس‌های درس نشستند، در همین دانشکده‌ها قدم زدند، در همین هوا نفس کشیدند و در میان همین دیوارها گفتند و خندیدند. دانشجویانی چون محمدرضا مرادعلی، ورودی ۹۵ دانشکده‌ی مهندسی کامپیوتر دانشگاه شریف، که در ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ کشته شد و از او، تنها یاد و خاطره‌اش به جا مانده‌است. ما این‌ها را دیده‌ایم. خون روی زمین را، جنازه‌های ردیف‌شده در کهریزک را، دیده‌ایم. شهادت کسانی را شنیده‌ایم که با چشم خودشان مرگ را دیدند. مرگی که از لوله‌ی تفنگ نیروهایی بیرون می‌آمد که وظیفه‌شان حفظ مردم بود، نه قتلشان. و بالاتر از همه، شنیدیم دستور شما را. نه پروردگار، بلکه این اهریمن بود که بر شما نازل شد و از زبانتان سخن گفت که: «بکشید!» و کشتند. بدون تردید، بدون وجدان، بدون رحم. همان مردمی که در روز‌های جنگ از آن‌ها به عنوان «ملت شریف و غیور» یاد می‌کردید، حالا به یک‌باره «اغتشاشگر» و «تروریست» نامیده شدند. همان مردمی که سال‌ها زیر بار سختی و فشار تحمیل‌شده از ستمتان زندگی کردند، حالا «اراذل و اوباش» خوانده شدند. انگار فراموش کرده‌اید که نمی‌توان یک ملت را یک روز به آسمان برد و روز بعد به زمین کوبید. فراموش کرده‌اید که واژه‌ها معنا دارند و حافظه‌ی مردم، کوتاه نیست. کسانی که سال‌ها بر منبرها گفتند «خون بی‌گناه، بنیان حکومت‌ها را فرو می‌ریزد»، امروز یا سکوت کرده‌اند و یا با واژگان آراسته گلوله‌ها را تطهیر نموده‌اند. حق تیرهایی را از خانواده‌ی قربانیان گرفتند که مدعی بودند دشمن نثارشان کرده‌است. همان‌هایی که فریاد می‌زدند «هیهات منا الذله»، امروز ذلیلانه‌ترین سکوت را پیشه کرده‌اند و به تماشای گورستان‌ها نشسته‌اند؛ گورستان‌هایی که با فرمان کسی که خود را معصوم از خطا می‌داند، روزبه‌روز انسان‌های بی‌گناه بیشتری را در خود جای می‌دهند. حالا دیگر وقت انذار و هشدار و سکوت نیست. وقت آن است که بگوییم ما شاهدیم. ما می‌بینیم چه اتفاقی افتاده و هرگز این جنایت را فراموش نخواهیم کرد. جمعی از دانشجویان دانشکده مهندسی کامپیوتر دانشگاه صنعتی شریف، ۹ بهمن ۱۴۰۴

«از خون جوانان وطن لاله دمیده از ماتم سرو قدشان سرو خمیده» صدایی در نمی‌آید؛ چرا که یا طنابی دور گردن داریم یا بغضی در گلو. با امید ختم این تقویم لبریز از شرّ و بیداد، به سوگواری مصیبت از دست دادن هزاران هم‌وطن خود می‌نشینیم. به یاد قلب‌های بزرگی که دیگر نمی‌تپند و لب‌هایی که دیگر نمی‌خندند. @Rayanesh_CE

«ابرها آمده بودند نفس تازه کنم رعدوبرقی همهٔ برگ‌وبرم را سوزاند» شش سال گذشت؛ از آن صبح‌گاه شوم چهارشنبه. آن‌چه در ساعات آغازین آن روز از هم می‌گسیخت، نه پاره‌های هواپیما که پاره‌های تن ما بود. و حال ماییم و داغی که نه نیازی به شرح دارد و نه یارای شرح آن داریم. پس با قلبی آکنده از اندوه و خشم، در غم از دست دادن عزیزانمان به سوگ می‌نشینیم. به امید فردایی عاری از این‌چنین رعدوبرق‌های جان‌گداز و بنیان‌سوز. روحشان شاد و یادشان تا ابد جاودانه🖤 @Rayanesh_CE

🔹تا دقایقی دیگر این برنامه در اتاق مجازی انجمن علمی آغاز می‌شود. @Rayanesh_CE

«روزی که جان فدا کنمت باورت شود دردا که به جز مرگ نسنجند قدر مرد» «شعرخوانی» 🔸این هفته پنجاهمین جلسه شعرخوانی، با موضوع «مرگ» برگزار خواهد شد. 🔹شنبه ۱۳ دی، ساعت ۱۸، در اتاق مجازی انجمن علمی دانشکده‌ی مهندسی کامپیوتر منتظرتان هستیم! 🔹 اشعار خوانده شده در هر جلسه را می‌توانید از کانال اشعار رایانش دنبال کنید. @Rayanesh_CE

بهرام بیضایی ۱۳۱۷–۱۴۰۴ ▪️نویسنده، محقق، کارگردان و هنرمندی تأثیرگذار دیروز، ۵ دی‌ماه در زادروزش، چشم از جهان فروبست. ▪️او آثاری مانند «مرگ یزدگرد»، «باشو غریبه کوچک» و «قصه‌ی مردم کوچه‌ی ما» را بر جای گذاشت؛ آثاری که فراتر از زمان و نسل، میراثی ماندگار برای علاقه‌مندان هنر هستند. نامش جاوید و جای خالی‌اش بلند🖤 @Rayanesh_CE