"نوشته های ناتمام"

مدینه بعد پیغمبر، تو با زهرا مدارا کن...

شعر می‌گویم ، نمی‌فهمی که منظورم تویی ! یا خری ، یا نقش خر را خوب بازی میکنی ..

_

«دَواؤكَ فيك و ما تَشْعُر و داؤكَ منْك و ما تُبْصِر» درمانت در درونِ توست و نمی‌دانی دردت نیز از توست و نمی‌بینی -امام علی علیه‌السلام

مگذار درددل کنم و دردسر شود

چای می‌نوشم که با غفلت فراموشت کنم چای می‌نوشم ولی از اشک، فنجان پُر شده‌ست... -فاضل نظری

‌💔

کربلایی حمیدرضا رجب زاده – کمرم تا شده ولی

📚ارتداد، وحید یامین‌پور

«يَا خَيْرَ مَنْ خَلا بِهِ وَحِيدٌ وَ يَا أَعْطَفَ مَنْ أَوَى إِلَيْهِ طَرِيدٌ» ای بهترین همدم برای کسی که تنها باشد و دلسوز ترین پناه برای کسی که رانده باشندش... -مناجات المتوسلین

نشد با واژه‌ها گویم، غمِ افتاده در جانم که بغضم بی‌صدا بشکست، تا گوید ز هجرانم ولی افسوس ای یارا، تو از اشکم چه می‌دانی؟ ندیدی در سکوتِ من، هزاران شوقِ پنهانم ر.نون

چه شوری بهتر از برخوردِ برقِ چشم‌ها با هم؟ نگاهش را تماشا کن، اگر فهمید حاشا کن! -فاضل نظری

خیلی وقته خودم چیزی ننوشتم؛ نوشتن از وجودم رخت بسته... ذهنِ خسته، خستگیِ بی‌روایت، روایتِ بی‌واژه، واژه‌ی بی‌قلم، قلمِ بی‌دوات، دواتِ بی‌رنگ، رنگِ بی‌احساس، احساسِ بی‌تپش، تپشِ بی‌جان، جانِ بی‌نور، نورِ گمشده، گمشدگی در انتظار، انتظارِ بی‌مقصد، مقصدِ بی‌پایان، پایانِ نانوشته، و نوشته‌ی ناتمام... شاید انسان بودن، همینه؛ چرخه‌ی پیوسته‌ی گم‌شدن‌ و دوباره پیدا کردنِ خود! ر.نون

ببخشید شما چایی نیستی که تو هر شرایطی حالمو خوب کنی🙂‍↔️

به قلم، راست نیاید صفتِ مشتاقی سادَتی اِحْتَرقَ القَلْبُ مِنَ الاَشْواقِ نشود دفترِ دردِ دلِ مجروح، تمام لَوْ اَضافوا صُحُفَ الدَّهْرِ اِلی اَوْراقی -سعدی

‏اگه دوست داشت، اینقدر دل‌شکسته و آشفته نبودی.