روزی یک حدیث

✨﷽✨ 🤲🏻 خدایا؛ از تو برای هر گناهی طلب آمرزش می‌کنم که در آن، شهوت و میل خود را بر اطاعت تو مقدم داشتم؛ و هوای نفس خود را بر هدایت تو ترجیح دادم؛ و در آن، از چیزی که مرا از آن نهی کرده بودی بهره‌مند شدم؛ و مرتکب چیزی شدم که مرا از آن برحذر داشته بودی؛ و در آن، با فرمان تو مخالفت کردم؛ و از حدودی که برایم مقرر کرده بودی تجاوز نمودم؛ و هشدار و تهدید تو را سبک شمردم؛ و در برابر نافرمانی تو گستاخی کردم. 💞 پس بر محمد و خاندان محمد درود فرست و مرا بیامرز، ای بهترین آمرزندگان. 🔹 #استغفار_70_بندی_امیر_المؤمنین امام علی علیه‌السلام بعد از نماز صبح @rooziyekhadis

✨﷽✨ 🔹استغفار ۷۰ بندی را امام امیرالمؤمنین علی صلوات الله علیه هر سحر بعد از نماز صبح میخواندند: 🤲🏻 بار خدایا؛ تو را حمد می‌گویم که به یاری تو موفق به ثناگوییت شدم، و به سبب فساد نیت و ضعف یقینم، اقرار می‌کنم که ناتوانم که تو را آن‌طور که مستحق و سزاوار هستی مدح کنم. بارالها، تو خوب معبود و خوب پروردگاری هستی و من بد پرورش‌یافته‌ای هستم تو خوب مولایی هستی و من بد بنده‌ای هستم تو خوب مالکی هستی و من بد مملوکی هستم چه بسیار گناهی که مرتکب شدم و تو عفو فرمودی و چه بسیار گناهانی که از من سر زد و تو از آن گذشتی 😔 چه بسیار خطاها کردم، ولی مرا مؤاخذه نکردی و چه بسیار بدی‌ها که عمداً مرتکب شدم و تو از آنها درگذشتی و چه بسیار لغزش‌ها که از من سر زد و از آن چشم‌پوشی کردی، و مرا بر غفلتم مواخذه نکردی اینک این منم که به خود ظلم کرده‌ام و به گناهم اقرار و به خطاهایم اعتراف می‌کنم. پس ای آمرزنده گناهان! از تو می‌خواهم گناهانم را ببخشی و از لغزش‌هایم درگذری. پس به نیکی اجابت کن که تو سزاوار اجابت و اهل تقوا و آمرزشی.... 💎 #استغفار_70_بندی_امیر_المؤمنین @rooziyekhadis

✨﷽✨ (3387) 📌‍ امام رضا علیه السلام به عبدالعظیم حسنی: 🔹 دوستدارانم را از جانب من سلام برسان و به آنان بگو که شیطان را به خود راه ندهند، و ایشان را به راستگویی و امانتداری سفارش کن. به آنان توصیه کن که خاموشی گزینند و بحث های بیهوده را رها کنند و به یکدیگر روی آورند و دیدار کنند، و خود را سرگرم تکه پاره کردن یکدیگر نکنند. رعایت این نکات است که موجب نزدیکی به من می شود. 📚 بحار الانوار ج ۷۴ ص ۲۳۰ 🖤 سالروز شهادت امام علی بن موسی الرضا تسلیت باد @rooziyekhadis

✨﷽✨ (3386) 👑 امام حسن مجتبی علیه‌السلام: 📌 بدانيد كه خدا شما را بيهوده نيافريده، و سر خود رها نكرده، مدّت عمر شما را معيّن كرده، و روزیِ شما را ميانتان قسمت كرده، تا هر خردمندی اندازهٔ خود را بداند و بفهمد كه هر چه برايش مقدّر است به او می‌رسد، و هر چه از او نيست به او نخواهد رسيد، خدا خرج دنيای شما را كفايت كرده، و شما را برای پرستش فراغت بخشيده، و به‌ شكرگزاری تشويق كرده، و ذكر و نماز را بر شما واجب كرده، و تقوا را به شما سفارش كرده، و آن را نهايتِ رضايتمندیِ خود مقرّر ساخته، تقوا شروع هر بازگشتی است، و اصل هر حکمتی، و شرافت هر عمل به تقواست. 📚 تحف‌العقول ص۲۳۴ @rooziyekhadis

✨﷽✨ (3385) 👑 امام حسین علیه السلام: 📌 ای مردم! خداوند بندگان را آفرید تا او را بشناسند، آنگاه که به او معرفت پیدا کردند، بندگی و عبادتش کنند و هنگامی که او را بندگی کردند، از بندگی غیر او بی‌نیاز شوند. 📚 بحارالأنوار ج۵ ص۳۱۲ @rooziyekhadis

✨﷽✨ 📌 این سخن از زیباترین تمثیل‌ها درباره حقیقت دنیاست، این کلام امیرالمؤمنین علیه‌السلام از آن حکمت‌هایی است که هرچه بیشتر درباره آن تأمل شود، ابعاد تازه‌ای از آن آشکار می‌شود: 🌀 این تشبیه بسیار عمیق است. سایه هرگز با دویدن به دست نمی‌آید؛ بلکه وقتی انسان رو به نور حرکت می‌کند، سایه خودبه‌خود همراه اوست. در نگاه توحیدی نیز، هرگاه انسان رو به خدا کند، دنیا در جایگاه طبیعی خود قرار می‌گیرد و دیگر هدف زندگی نخواهد بود، بلکه وسیله‌ای برای رسیدن به کمال خواهد شد. ✅ سایه وجود مستقل ندارد؛ وابسته به نور است. دنیا نیز ارزش ذاتی و مستقل ندارد؛ ارزش آن به این است که در مسیر خدا و آخرت به کار گرفته شود. اگر کسی رو به نور حرکت کند، سایه پشت سرش می‌آید؛ اما اگر برگردد و بخواهد سایه را بگیرد، از نور دور می‌شود و هرگز به سایه هم نمی‌رسد. 🔸 هر کس مقصدش خدا باشد، دنیا نیز به اندازه حکمت الهی نصیبش می‌شود؛ اما کسی که مقصدش فقط دنیا باشد، نه دنیا او را سیراب می‌کند و نه دلش آرام می‌گیرد. در حقیقت، امام علی علیه‌السلام نمی‌فرماید «دنیا را رها کن»؛ بلکه می‌فرماید: 📌 «اسیر دنیا نشو. رو به خورشید حقیقت حرکت کن؛ آن‌گاه سایهٔ دنیا، خود به خود همراه تو خواهد آمد.» «مَن طَلَبَ الدُّنْيا طَلَبَتْهُ الآخِرَةُ، وَمَن طَلَبَ الآخِرَةَ طَلَبَتْهُ الدُّنْيا.» هر که دنیا را هدف خود قرار دهد، آخرت او را مطالبه می‌کند؛ و هر که آخرت را بجوید، دنیا نیز به سراغ او می‌آید. 💎 پس راز آرامش، فرار از دنیا نیست؛ بلکه اسیر دنیا نشدن است. انسان وقتی مقصدش خدا باشد، دنیا دیگر ارباب او نیست، بلکه وسیله‌ای در مسیر رشد و قرب الهی می‌شود.🌱 @rooziyekhadis

✨﷽✨ (3384) 👑 امیرالمؤمنین امام علی علیه السلام: 📌 حکایت دنیا، حکایت سایه‌ی توست؛ اگر بایستی، می‌ایستد؛ و اگر به دنبال آن بدوی، از تو دورتر می‌شود. 📚 غررالحکم ۹۸۱۸ @rooziyekhadis

✨﷽✨ شرح حدیث 3383 📌 دقت کن؛ گاهی چیزی واقعاً حرام یا گناه نیست، اما هیچ فایده‌ای هم برای انسان ندارد؛ نه چیزی به علمش اضافه می‌کند، نه به ایمانش، نه به اخلاقش، نه به زندگی‌اش.... 🔹 اینجاست که آدم باید حواسش باشد؛ چون عقل فقط با انجام کارهای اشتباه ضعیف نمی‌شود، بلکه با زیاد مشغول شدن به چیزهای بی‌فایده هم فرسوده می‌شود. 🕰 مثلاً فرض کن چند ساعت وقت داری؟ ✅ می‌توانی یک صفحه قرآن بخوانی، چیزی یاد بگیری، با خانواده‌ات صحبت کنی، کاری را درست انجام بدهی یا به کسی کمک کنی. ❌ اما به جای آن، سه چهار ساعت درگیر حاشیه‌های فضای مجازی، بحث‌های بی‌نتیجه، کنجکاوی درباره زندگی دیگران یا دنبال کردن خبرهایی می‌شوی که هیچ تأثیری در زندگی‌ات ندارند. آخر شب شاید بگویی: «من که کار بدی نکردم!» درسته؛ شاید کار حرامی هم نکرده باشی. اما عمرت را خرج چیزی کردی که ارزشش را نداشت. و این همان چیزی است که امام علی علیه‌السلام به آن هشدار می‌دهد. 🔸 از طرف دیگر می‌فرمایند: «إِذَا قَلَّتِ الْعُقُولُ كَثُرَ الْفُضُولُ» 💎 «وقتی عقل‌ها کم شود، امور بیهوده زیاد می‌شود.» یعنی هرچه انسان عاقل‌تر و عمیق‌تر شود، بیشتر می‌پرسد: ⁉️ «آیا واقعاً لازم است وقتم را صرف این کنم؟» ولی وقتی انسان بی‌هدف شود، هر چیزی می‌تواند ذهنش را اشغال کند. یک شایعه می‌آید، دنبال می‌کند. یک بحث بی‌فایده شکل می‌گیرد، واردش می‌شود. یک نفر حرفی می‌زند، ساعت‌ها جواب آماده می‌کند. زندگی دیگران را می‌بیند، ذهنش را درگیر می‌کند. در حالی که شاید هیچ‌کدام کوچک‌ترین تغییری در مسیر زندگی خودش ایجاد نکنند. 📌 حتی ممکن است یک علم هم برای انسان غیر ضروری باشد، اگر فقط برای کنجکاوی، فخرفروشی یا سرگرمی جمع شود و هیچ اثری در رشد او نداشته باشد. مثلاً کسی ده‌ها مطلب می‌خواند، صدها حدیث حفظ می‌کند و کلی اطلاعات دارد؛ اما در عمل هیچ تغییری نکرده است. 🌐 اینجا مشکل کمبود اطلاعات نیست؛ مشکل این است که اطلاعات تبدیل به عقل و عمل نشده است. عاقل کسی نیست که درباره همه‌چیز حرف دارد؛ 🧠 عاقل کسی است که می‌داند به چه چیزی توجه کند و چه چیزی را رها کند. برای همین در سخنی دیگر از امام علی علیه‌السلام آمده: «الْعَاقِلُ مَنْ لَا يُضَيِّعُ لَهُ نَفَسًا فِيمَا لَا يَنْفَعُهُ» 💎 «عاقل کسی است که حتی یک نفس از عمرش را در چیزی که سودی برایش ندارد، تباه نمی‌کند.» 🌿 انگار امام علی علیه السلام دارد به ما یاد می‌دهد که عمر فقط با گناه از بین نمی‌رود؛ گاهی با بی‌هدف بودن هم از بین می‌رود. پس قبل از اینکه وارد کاری، بحثی، مطلبی یا حتی یک گفت‌وگو شویم، بد نیست از خودمان بپرسیم: ⁉️ «این چیزی که الان ذهن و عمر من را به خودش مشغول کرده، واقعاً چیزی به من اضافه می‌کند؟» اگر جواب «نه» بود، شاید بهترین کار این باشد که خیلی ساده از کنارش بگذریم. ترکِ بیهوده‌ها، فقط کم کردن کارها نیست؛ خلوت کردن ذهن برای چیزهای ارزشمندتر است. 🌱 @rooziyekhadis

✨﷽✨ (3383) 👑 امیرالمؤمنین امام علی علیه السلام: 📌 «ضِيَاعُ الْعُقُولِ فِي طَلَبِ الْفُضُولِ» 🔹 تباهی و از بین رفتن عقل‌ها در دنبال کردن امور زائد و بیهوده است. 📚 غررالحکم @rooziyekhadis

✨﷽✨ 📌 شرح کوتاه حدیث 3382 🔹 انصاف از خود یعنی همان حقی را که برای خود می‌خواهی، برای دیگران نیز بخواهی و اگر حق با دیگری است، آن را بپذیری؛ حتی اگر به ضرر تو باشد. 🔸 مواسات با برادر دینی مرتبه‌ای بالاتر از کمک کردن است؛ یعنی مؤمن خود را از برادر ایمانی جدا نبیند و در سختی‌ها و نعمت‌ها او را شریک بداند. 🔹 ذکر خدا در هر حال تنها گفتن «سبحان‌الله» و «الحمدلله» نیست؛ بلکه چنان‌که در روایات آمده، هنگام روبه‌رو شدن با طاعت، اطاعت کند و هنگام مواجهه با گناه، از آن دوری گزیند. این سه اصل، پایه‌های اخلاق اسلامی را تشکیل می‌دهند: عدالت در رابطه با مردم، محبت و همدلی در رابطه با مؤمنان، عبودیت و حضور قلب در رابطه با خداوند. @rooziyekhadis

✨﷽✨ (3382) 👑 امیرالمؤمنین امام علی علیه‌السلام: سرآمد کارها سه چیز است: 🔹 انصاف داشتن با مردم 🔸 مساوات نسبت به برادر دینی 🔹 و همواره به یاد خداوند متعال بودن 📚 بحارالأنوار ج۷۴ ص۴۴ @rooziyekhadis

✨﷽✨ 📌 شرح حدیث 3381 این حکمت کوتاه، از آن جملاتی است که با وجود اختصار، تجربه‌ای عمیق از زندگی را بیان می‌کند. 👑 امیرالمؤمنین علیه‌السلام نمی‌فرمایند که انسان همیشه از مردم کناره بگیرد؛ زیرا اسلام بر معاشرت نیکو، صله رحم و همکاری با مؤمنان تأکید دارد. مقصود این است که: اگر انتخاب میان «تنهایی» و «همنشینی با افراد فاسد» باشد، تنهایی بسیار بهتر است. 🔹 همنشین، شخصیت انسان را می‌سازد انسان آرام‌آرام رنگ دوست خود را می‌گیرد؛ حتی اگر خودش متوجه نباشد. 📌 خطر اصلی همنشین بد چیست؟ شیطان همیشه مستقیم وارد نمی‌شود؛ گاهی از زبان دوست وارد می‌شود. دوست بد ممکن است بگوید: «این گناه که چیزی نیست!» «همه این کار را می‌کنند.» «زیادی سخت نگیر.» «جوانی کن!» کم‌کم انسان احساس می‌کند که گناه عادی است. ✅ این همان چیزی است که قرآن درباره منافقان و گمراه‌کنندگان بیان می‌کند؛ آنان زشتی را زیبا جلوه می‌دهند. و نیز می‌فرماید: 📖 ﴿يَا وَيْلَتَىٰ لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيلًا﴾ «وای بر من! کاش فلانی را دوست صمیمی خود نگرفته بودم.» (سوره فرقان، آیه ۲۸) 📖 ﴿لَقَدْ أَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَاءَنِي﴾ «او مرا پس از آنکه هدایت به سراغم آمده بود، از یاد خدا دور کرد.» ⁉️ دقت کنید؛ نمی‌گوید دشمنم مرا گمراه کرد، بلکه دوستم مرا از یاد خدا دور کرد! 💎 به همین دلیل پیامبر اکرم ﷺ فرمودند: «المرء على دين خليله.» «انسان بر آیین و روش دوست صمیمی خود است.» @rooziyekhadis

✨﷽✨ (3381) 👑 امیرالمؤمنین امام علی علیه‌السلام: 💎 با تنهايى دمخورتر باش تا با همنشينان بد 📚 غُرَرُالحِكَم - حدیث ۷۱۵۲ @rooziyekhadis

✨﷽✨ 📌 منظور امام حسین علیه‌السلام این نیست که انسان فکر نکند یا برنامه‌ریزی نکند! زیرا اسلام ما را به تدبیر، مشورت و تلاش دعوت می‌کند. 🔹 بلکه مقصود این است که: خدایا، نگذار فقط به عقل و نقشه خودم تکیه کنم. اگر برنامه من با حکمت تو سازگار نیست، آنچه را تو بهتر می‌دانی برایم رقم بزن. دل مرا به جایی برسان که به انتخاب تو، بیشتر از انتخاب خودم اعتماد داشته باشم. 🔸 گاهی ما چیزی را با تمام وجود می‌خواهیم، اما بعد از مدتی می‌فهمیم اگر به آن رسیده بودیم، به ضررمان بود. برعکس، گاهی اتفاقی که در ابتدا تلخ به نظر می‌رسد، بعدها بزرگ‌ترین خیر زندگی‌مان می‌شود. این دعا یعنی: ✨ «خدایا، من همه چیز را نمی‌بینم؛ اما تو گذشته، حال و آینده را می‌بینی. پس مرا به تدبیر خودت بسپار.» به همین دلیل، این دعا درس توکل و رضا را به انسان می‌آموزد؛ یعنی: تلاشت را بکن، عاقلانه تصمیم بگیر، اما در نهایت، دلت را به خدا بسپار و اگر نتیجه مطابق میل تو نبود، بدان که ممکن است حکمتی در کار باشد که امروز از آن خبر نداری. 💕 این همان آرامشی است که از اعتماد به مدبّر حقیقی به دست می‌آید. @rooziyekhadis

✨﷽✨ (3380) 👑 امام حسین علیه‌السلام: 💞 خدایا؛ به تدبیر خودت مرا از تدبیرت، و به اختیارت مرا از اختیارم بی‌نیاز گردان.... 📚 فرازی از دعای عرفه @rooziyekhadis

✨﷽✨ (3379) 👑 امیرالمؤمنین امام علی علیه السلام: 🔹 علم راه را به تو نشان می‌دهد، و عمل تو را به خط پایان می‌رساند. 📚 غررالحکم ح۵۳۰۳ @rooziyekhadis

✨﷽✨ (3378) 📌 ابلیس شناخت عمیقی از خدا و حقایق غیبی دارد، و این را می‌شود در آیات قرآن به روشنی مشاهده کرد: 1⃣ شیطان خدا را به عنوان مربّی و پرورگار می‌شناسد و خود را شاگرد و مربوب می‌داند؛ ابلیس بارها خدا را با عنوان «رَبِّ» خطاب می‌کند: قَالَ رَبِّ بِمَا أَغْوَيْتَنِي لَأُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ... 🔸 «گفت: پروردگارا! به سبب آنکه مرا به بیراهه واگذاشتی، من نیز در زمین [گناه را] برای آنان می‌آرایم...» (حجر، ۳۹) همچنین: قَالَ رَبِّ فَأَنْظِرْنِي إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ 🔸 «گفت: پروردگارا! مرا تا روزی که برانگیخته می‌شوند مهلت ده.» (حجر، ۳۶؛ ص، ۷۹) 2⃣ در جمع فرشتگان بود: وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ... 🔹 «و هنگامی که به فرشتگان گفتیم برای آدم سجده کنید، همگی سجده کردند جز ابلیس...» (بقره، ۳۴؛ اعراف، ۱۱؛ حجر، ۳۰–۳۱؛ اسراء، ۶۱؛ کهف، ۵۰؛ طه، ۱۱۶) 3⃣ از قیامت و روز حسابرسی خبر دارد: قَالَ رَبِّ فَأَنْظِرْنِي إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ 🔸 «پروردگارا! مرا تا روزی که مردم برانگیخته می‌شوند مهلت ده.» (حجر، ۳۶؛ ص، ۷۹) 4⃣ با خدا سخن می‌گفت: گفت‌وگوی مستقیم ابلیس با خدا در چندین سوره آمده است، از جمله: بقره: ۳۴ اعراف: ۱۱ تا ۱۸ حجر: ۳۲ تا ۴۴ اسراء: ۶۱ تا ۶۵ ص: ۷۱ تا ۸۵ طه: ۱۱۶ تا ۱۲۳ نمونه: قَالَ مَا مَنَعَكَ أَلَّا تَسْجُدَ... قَالَ أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ... 🔹 «[خدا] فرمود: چه چیز تو را بازداشت که سجده نکنی؟ گفت: من از او بهترم...» (اعراف، ۱۲) 5⃣ خدا را شکست ناپذیر می‌داند: قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ 🔸 «گفت: پس به عزّت(شکست ناپذیری) تو سوگند، همه آنان را گمراه خواهم کرد.» (ص، ۸۲) 6⃣ و حتی از خدا می‌ترسد! كَمَثَلِ الشَّيْطَانِ إِذْ قَالَ لِلْإِنسَانِ اكْفُرْ... فَلَمَّا كَفَرَ قَالَ إِنِّي بَرِيءٌ مِنكَ إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ رَبَّ الْعَالَمِينَ 🔹 «مانند شیطان که به انسان گفت کافر شو؛ و چون کافر شد گفت: من از تو بیزارم، من از خدا، پروردگار جهانیان، می‌ترسم.» (حشر، ۱۶) 🌐 بسیاری از مفسران این آیه را بیانگر حقیقتِ آگاهی شیطان از عظمت و عذاب الهی دانسته‌اند؛ هرچند این «ترس» به اطاعت و توبه منجر نشد. 📌 نتیجه: قرآن تصویری بسیار تأمل‌برانگیز ارائه می‌دهد: 🔹 ابلیس خدا را می‌شناخت. 🔸 در میان فرشتگان حضور داشت و اهل عبادت بود. 🔹 به قیامت ایمان داشت و از آن آگاه بود. 🔸 با خدا گفت‌وگو می‌کرد. 🔹 از قدرت و عذاب خدا آگاه و بیمناک بود. اما با وجود همه اینها، تکبر او را به سقوط کشاند: أَبَىٰ وَاسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكَافِرِينَ «سر باز زد و تکبر ورزید و از کافران شد.» (بقره، ۳۴) 💎 این یکی از مهم‌ترین پیام‌های قرآن است: دانستن، اگر با تسلیم، تواضع و اطاعت همراه نباشد، به‌تنهایی موجب نجات انسان نمی‌شود. @rooziyekhadis

. 💎 عجب حدیث پر حکمتی! 📌 بخش اول: «زبان از علم بزرگ‌تر نباشد» یعنی انسان بیش از آنچه می‌داند سخن نگوید. کسی که زیاد حرف می‌زند اما دانش اندکی دارد: 🔹 درباره هر موضوعی اظهار نظر می‌کند. 🔸 زود قضاوت می‌کند. 🔹احتمال خطایش بسیار زیاد است. 🔸 زیاد وعده می‌دهد. به همین دلیل در روایات آمده است: ✨ «اگر سخن از نقره باشد، سکوت از طلاست.» امّا؛ 📌 بخش دوم: «علم از عقل بزرگ‌تر نباشد» این قسمت بسیار عمیق‌ و پر معناست؛ ممکن است کسی: 🔹 کتاب‌های فراوان خوانده باشد، 🔸 حافظه قوی داشته باشد، 🔹 اطلاعات زیادی داشته باشد، 🔸 اما عاقل نباشد! در نتیجه؛ 🔎 علم یعنی: دانستن امّا 🌐 عقل یعنی: درست استفاده کردن از دانسته‌ها یعنی؛ ✅ تشخیص جای سخن. ✅تشخیص زمان عمل. ✅ مهار نفس. ✅ دیدن عاقبت کار. به همین دلیل در قرآن بارها آمده است: لَعَلَّهُمْ يَعْقِلُونَ «باشد که تعقل کنند.» قرآن بیش از جمع‌آوری اطلاعات، انسان را به تعقل دعوت می‌کند. ⁉️ چرا علم بدون عقل خطرناک است؟ شیطان نمونه روشن آن است. او: خدا را می‌شناخت. فرشتگان را می‌شناخت. قیامت را می‌شناخت. حتی با خدا سخن می‌گفت. اما عقلی که انسان را به تسلیم حق برساند، در او ظهور نکرد؛ به همین دلیل علمش وسیله سقوطش شد. 🌀 پس: علم اگر در خدمت عقل نباشد، ممکن است به تکبر، جدال و فساد تبدیل شود. بهمین علت پیامبر اکرم صلوات الله علیه وآله در روایتی فرمودند: مَنْ ازْدَادَ عِلْمًا وَلَمْ يَزْدَدْ هُدًى لَمْ يَزْدَدْ مِنَ اللَّهِ إِلَّا بُعْدًا. ⚜ «هر کس دانشش افزوده شود، اما هدایتش افزوده نشود، جز بر دوری او از خدا افزوده نخواهد شد.» ✅ در نتیجه؛ علم ارزش ذاتی ندارد، بلکه ارزش آن به ثمره‌اش است: یعنی هدایت، خشیت و قرب الهی. چنان‌که قرآن می‌فرماید: إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ (فاطر، ۲۸) یعنی نشانه علم حقیقی، افزایش خشیت الهی است، نه صرف افزایش اطلاعات. @rooziyekhadis

✨﷽✨ (3377) 👑 امام محمدباقر علیه السلام: 📌 «من خوش ندارم که اندازه زبانِ انسان، از اندازه دانش او بیشتر باشد؛ همان‌گونه که خوش ندارم اندازه دانش او از اندازه خردش بیشتر باشد!» 📚 میزان الحکمة @rooziyekhadis

✨﷽✨ 📌 تفسیر حدیث این حکمت، کوتاه اما بسیار پر مغز و معناست، بسیاری از مترجمان، این حدیث را به معنای چیره شدن بر عادات ناپسند و رذایل اخلاقی تفسیر کرده‌اند، که برداشت نادرستی نیست، اما کامل نیست....! زیرا در متن عربی، امام علی، بر عادت تأکید کرده است، نه عادات ناپسند، حال ما می‌خواهیم بدون آنکه این برداشت و مفهوم را منکر شویم، به وجهی کامل‌تر وارد شویم تا روح و جانِ کلام را آنچنان که باید دریابیم.... 🕯 در نگاه اول ممکن است این پرسش پیش بیاید که مگر همه‌ی عادت‌ها بد هستند؟ عادت‌های خوب مثل نماز شب خواندن یا صدقه دادن که چیز مثبتی‌اند. پس چرا باید بر آن‌ها «غلبه» کرد؟ پاسخ این است که در این روایت، «عادت» به معنای حالت خودکار و بی‌فکر انجام دادن کار است، نه خودِ عمل. یعنی مشکل در تکرار صرف و بی‌روح بودن است، نه در محتوای عمل. به همین دلیل برخی مترجمان برای روشن‌تر شدن معنا، آن را «عادت نادرست» یا «عادت‌های ناپسند» ترجمه می‌کنند تا نکته را برای خواننده صریح‌تر کنند. 🌐 اما یک خوانش عمیق‌تر هم هست؛ برخی شارحان معتقدند این حکمت عمداً مطلق آمده و شامل عادت‌های «به‌ظاهر خوب» هم می‌شود، یعنی حتی عبادتی که تبدیل به عادت صرف شده (بدون حضور قلب) نیز باید مورد غلبه قرار گیرد تا دوباره از سرِ آگاهی و اراده انجام شود. در این خوانش، تفاوت اصلی بین «عبادتِ آگاهانه» و «عملِ عادت‌شده» است، نه بین «عادت خوب» و «عادت بد». ✨ پس منظور این نیست که «عادت» به‌طور کلی چیز بدی است، بلکه اشاره به این دارد که انسان اغلب اسیر تکرار و خودکارشدگیِ رفتارهاست. کارهایی که از روی عادت، بی‌فکر و بی‌اراده انجام می‌دهیم، چه در عبادت، چه در اخلاق، چه در زندگی روزمره، دیگر از سر آگاهی و انتخاب نیستند، بلکه صرفاً تکرار مکانیکی‌اند. 🔹 عبادتِ واقعی نیازمند حضور قلب، اراده و آگاهی است. وقتی نماز یا هر کار خیری صرفاً از سر عادت انجام شود (بدون توجه)، از روح عبادت تهی می‌شود. عادت‌های بد (تنبلی، خشم، غفلت، دنباله‌روی کورکورانه از خواسته‌های نفس) قدرتمندترین موانع رشد معنوی‌اند، چون نامرئی عمل می‌کنند و آدمی حتی متوجه اسارتش نمی‌شود. شکستن یک عادت (چه خوب و چه بد، وقتی به تکرار صرف تبدیل شده) نیازمند اراده، تمرکز و مجاهدت نفس است و همین مجاهدت، جوهر عبادت است. 💎 در نتیجه خیلی از رفتارهای خوب ما هم به عادت تبدیل می‌شوند و اصالت خود را از دست می‌دهند. برترین عبادت آن است که آدمی هر بار آگاهانه و از نو انتخاب کند، نه اینکه صرفاً به‌خاطر تکرار گذشته، کاری را انجام دهد. به عبارت ساده: ✅ ارزشِ کار در آگاهی و اراده‌ای است که پشت آن قرار دارد، نه در خودِ تکرار عمل. @rooziyekhadis