"سبز مثل زری"

بهش گفتم دوساعت نمی‌تونه برای من و تو کافی باشه. انقدر غم دیدم که باید یک بار کامل از آذر ماه پارسال تا به امروز رو برات تعریف کنم.

خب دیت تو خیاطی هم تیک خورد ✅

من امروز بالاخره زری رو دیدم تو دفترچه خاطراتم جیغ می‌زنم.☝️🏽

بعضی آدم‌ها رو لازم نیست رسوا کرد. کافیه بهشون زمان بدی؛ خودشون خیلی دقیق توضیح می‌دن که واقعاً چه کسی بودن.

بابام‌‌ راست میگفت. نباید اصلا باهات حرف میزدم.

بچه‌ها اگر ساعت دو خوابتون گرفت، بخوابید. چون اگه نخوابید، احتمالا ساعت چهار باید اشکهاتون رو پاک ‌کنید.

کاش روابط انسانی انقدر پیچیده نبود می‌شد براش بنویسم، جز این شاخه‌های شکسته با تو نسبتی ندارم و بلاکش کنم.

این روزها انگار چیزی در من دارد آرام‌آرام فرسوده می‌شود. مثل دیواری که سال‌ها زیر باران ایستاده و هنوز سرپاست، اما ترک‌هایش دیگر از چشم خودش هم پنهان نیست. من هنوز راه می‌روم، حرف می‌زنم، می‌خندم و روزهایم را می‌گذرانم؛ اما یک جای نامعلومی از من، مدت‌هاست چراغش روشن نمی‌شود. شاید آدم به نبودن عادت کند، اما هیچ‌کس به خالی ماندن عادت نمی‌کند. و من این روزها، بیشتر از همیشه، صدای این خالی ماندن اطرافم را می‌شنوم.

Hold me, console me, and then I’ll leave without a trace.

‏کارفرماها کلاً سختشونه باور کنن نیروها هم‌ زندگی شخصی و هدف خودشون رو می‌تونن داشته باشن. : M.

دلم میخواد صدتا شب تا صبح درمورد بادبادک باز با تو حرف بزنم و گریه کنم عزیزم. کاش بودی.

هزار بار برایش نوشتم "هزار بار جانم فدایت" و پاک کردم.

قسمت صد و هفتاد و هشتم | #نامه_به_عشق_تریاکی

من، در تو آدمی را می‌بینم که هنوز با وجود تمام خستگی‌هایش، آن‌قدر برای زندگی سؤال دارد که نمی‌تواند از آن دست بکشد.