Sadna | سدنا 🌱

تعریف‌تون از خشم اجتماعی چیه؟ میدونید خشم اجتماعی به چه منظوریه؟

#پیام_ناشناس ‌ خب اونام همینو میگن میگن ما خشمگینیم چون جمهوری اسلامی جوون کشته! ما هم خشم اجتماعی داریم.

همینایی که ۱۸ و ۱۹ دی رو با اون حجم از خشونت رقم زدن و بعدم تشویق کردن و اتفاقا کلی توییت زدن که وای بریم ساواکی بشیم!!

جنگ نظامی و جنگ‌های روانی.

قاتلین شهید چه کسانی بودن؟ پهلوی‌چی‌ها؟ موساد؟ اسرائیل؟ یا چی؟ فرقی نداره! وقتی تمام این گروه‌ها برای این قتل با این مقدار خشونت خوشحالن، یعنی همه‌شون شریکن! و این شراکتشون مگه تازه‌ست؟ از روزهای ابتدایی انقلاب تا ۱۸ و ۱۹ دی و همین جنگ‌های اخیر، دست همه‌شون…

قاتلین شهید چه کسانی بودن؟ پهلوی‌چی‌ها؟ موساد؟ اسرائیل؟ یا چی؟ فرقی نداره! وقتی تمام این گروه‌ها برای این قتل با این مقدار خشونت خوشحالن، یعنی همه‌شون شریکن! و این شراکتشون مگه تازه‌ست؟ از روزهای ابتدایی انقلاب تا ۱۸ و ۱۹ دی و همین جنگ‌های اخیر، دست همه‌شون علیه این مملکت توی یک کاسه بوده! حالا یه بار مجری این شراکت موساده، یه بار سلطنت‌طلب، یه بار اسرائیل و..! برای شکست این چرخه‌ی خشونت، پدر تک تک شون رو باید در بیاریم! از اونی که ویدئو شهید رو لایک کرده تا اونی که خنجر کشیده!

اونی که این اتفاق تلخ رو داره توجیه می‌کنه، خصوصا اون مذهبی به اصطلاح صورتی، از مسببین این اتفاق حرامزاده‌تره. دیگه با هیچکدوم‌تون شوخی و رودربایسی نداریم… @Aminodin_ir

قوه اگه واقعا بخواد عدالت رو برقرار کنه همین الان باید تشکیل پرونده بده و کارهای قضاییش سه فوریتی دنبال بشه. نشه مثل پرونده شهید عجمیان و شهید علی‌وردی.

به ۸۸ و عاشورای خونین که برگردید، میبینید که حتی با وجود شهدا و شهادت نیروهای بسیجی و انتظامی حضور و برخورد محکم و درست و به موقع برای حداقل ۸ سال بازدارندگی ایجاد کرده؛ شما از ۸۸ تا ۹۶ که فتنه‌ی گنابادی شکل گرفت مثله کردن کسی رو شنیدید؟

قوه‌ی قضائیه موظف به اجرای قانون و برقراری امنیته! ضابط این امنیت پلیسه درسته اما وقتی موضوعی به این وسعت و برای چندبار اتفاق میوفته، تدبیر از چیزی که شما میگی باید فراتر بره؛ و گرنه این مثل دور باطل تکرار میشه!

#پیام_ناشناس ‌ قوه قضائیه یه سر داره و هزار سودا پرونده های تلنبار شده که ناشی از تعدد دعاوی و عدم وجود قاضی به تعداد کافی هست و گیر و گور هایی که پرونده های مختلف داره باعث می‌شه که قوه نتونه به طور موثر و سریع به پرونده ها رسیدگی کنه واقعا وقتی قوه قضائیه رو نقد می‌کنید با اطلاع نقد کنید و سعی کنید راهکار بدید حیفه وقتتون بی خود و بی جهت هدر بره خیلی از نقد هایی که می‌شه سو و جهتش باید به سمت قوه مقننه باشه چیکار کنه قوه قضائیه؟ بالاخره برای هر کاری از ظرفیت های قانونی ش که نمی‌تونه جلوتر بره حتی همین ظرفیت پیشگیری از جرم هم توسط قانون اساسی به قوه قضائیه اعطا شده بله اگه قوه قضائیه در راستای وظایفش می‌تونست کاری بکنه که پیشگیری از جرم اتفاق بیفته و معادله تغییر بکنه ما هم به قوه قضائیه نقد کنیم که چرا این اتفاق نیفتاده ولی وقتی بیشتر از این نمی‌شه مجرم رو تنبیه کرد راهکاری وجود نداره مگه اینکه راهکار شما درباره خود شخص مجرم نباشه..

بله کاملا درسته! اما این حکمی که شما میگی صرفا به اصل جرم اشاره داره؛ زمانی که یک جرم به صورت پیوسته تکرار میشه، یک اثر و وضع عمومی داره و روی جامعه و افکارش موثره! برای همینم براش جرم‌انگاری میشه. قوه‌ی قضائیه باید هم جلوی توحش رو بگیره و هم روح ارعابی که داره صورت میگیره. مجریِ قانون هست اما به همون اندازه باید به اثر جرم هم توجه داشته باشه و نوعی پیشگیری رو انجام بده که این وضع جمع یا مدیریت بشه!

#پیام_ناشناس ‌ قوه قضائیه مکلف به برخورد قانونیه یعنی فراتر از قانون نمی‌تونه حرکت کنه حتی اینجا هم اگه مشخص نشه کی ضربه موثر در قتل رو زده باز هم نمی‌شه قصاص کرد حب و بغض نباید در حکمی که قاضی صادر می‌کنه اثر بذاره.

خبر شهادت مداح اهل‌بیت به فجیع‌ترین شکل ممکن، تنها روی داعش‌گونه و توحش شما رو نشون میده که شما حرومی‌ها برای منش بی‌هویت اپوزیسیونی خودتون پیش گرفتید. به سیاق خود و عقل ناقص‌تون شیعه‌کشی و بسیجی مثله کردن باعث ارعاب شده و نام اسلام از کنار ایران برداشته میشه؟…

خبر شهادت مداح اهل‌بیت به فجیع‌ترین شکل ممکن، تنها روی داعش‌گونه و توحش شما رو نشون میده که شما حرومی‌ها برای منش بی‌هویت اپوزیسیونی خودتون پیش گرفتید. به سیاق خود و عقل ناقص‌تون شیعه‌کشی و بسیجی مثله کردن باعث ارعاب شده و نام اسلام از کنار ایران برداشته میشه؟…

امسال روز خبرنگار فقط یک مناسبت در تقویم نیست؛ یک سال خاطره است.یک سال پر از شب‌هایی که خوابمان را با صدای خبر عوض کردیم و صبح‌هایی که با داغی تازه بیدار شدیم. هنوز آن نیمه‌شب از یادمان نرفته... شبی که جنگ دوازده‌روزه شروع شد و اولین تصویرها، تصویر دختری بود…

امسال روز خبرنگار فقط یک مناسبت در تقویم نیست؛ یک سال خاطره است.یک سال پر از شب‌هایی که خوابمان را با صدای خبر عوض کردیم و صبح‌هایی که با داغی تازه بیدار شدیم. هنوز آن نیمه‌شب از یادمان نرفته... شبی که جنگ دوازده‌روزه شروع شد و اولین تصویرها، تصویر دختری بود که در خواب شهید شده بود؛ دختری که موهایش زیر آوار مانده بود و انگار تمام مظلومیت یک سرزمین، در همان قاب خلاصه شده بود. از آن شب، ما فقط خبرنگار نبودیم؛ شاهد بودیم. شاهد لحظه‌هایی که هر کدامشان بخشی از قلبمان را با خود بردند. روزهایی که اسامی سرداران را یکی‌یکی می‌خواندیم. هر اسم، یک بغض تازه بود. هر خبر، یک شوک دیگر. تا رسیدیم به نام حاجی‌زاده... و آنجا دیگر چیزی درونمان شکست. بعضی آدم‌ها فقط یک اسم نیستند؛ بخشی از خاطرات یک ملت‌اند. بعد از آن، دی‌ماه آمد؛ ماهی که باید خبر شهادت مظلومانه نیروهای نظامی را می‌نوشتیم. باید درباره آدم‌هایی می‌نوشتیم که با بی‌رحمی به شهادت رسیدند، در حالی که خانواده‌هایشان هنوز منتظر شنیدن صدایشان بودند. سخت‌ترین بخش کار ما همین بود؛ اینکه باید روایت می‌کردیم، وقتی خودمان توان شنیدن نداشتیم. باید منتشر می‌کردیم، حتی وقتی چشممان خیس بود. باید می‌نوشتیم، حتی وقتی دستمان می‌لرزید. خبرنگار بودن گاهی یعنی بغضت را قورت بدهی و جمله‌ای را بنویسی که خودت هنوز توان خواندنش را نداری. و بعد رسید نهم اسفند... روزی که عدد شهدای مدرسه، لحظه به لحظه بالا می‌رفت. ما هم پشت صفحه‌ها نشسته بودیم و عددها را دنبال می‌کردیم؛ یکی، دو تا، چندتا... و هر عدد، مثل یک ضربان قلب بود که تندتر می‌شد. هر بار که آمار جدید می‌آمد، انگار قلب ما هم یک‌بار دیگر فرو می‌ریخت. آن روز فهمیدیم بعضی عددها، فقط عدد نیستند؛ اسم دارند، خانواده دارند، آرزو دارند. و بعد، آن اذان صبح... اذانی که ما را به یاد نوزدهم رمضان انداخت؛ به یاد صبحی که یک امت با داغ بزرگی از خواب بیدار شد. صبحی که دوباره باید خبر می‌نوشتیم، اما این بار کلمات هم توان همراهی نداشتند. امروز، در روز خبرنگار، قلممان سنگین‌تر از همیشه است. قلم نمی‌نویسد چگونه قلب جوان رعنای یک خانواده را زنده‌زنده از سینه بیرون کشیدند. نمی‌نویسد مادری که دیگر صدای پسرش را نمی‌شنود چه می‌کند. نمی‌نویسد پدری که باید جای خالی فرزندش را با صحنه فیلم های ذبح پسرش هر روز پر کند. نمی‌نویسد ما، پشت همین صفحه‌ها، چند بار مردیم و دوباره نشستیم تا خبر بعدی را بنویسیم. بعضی داغ‌ها را نمی‌شود روایت کرد؛ فقط می‌شود کنارشان ایستاد و سکوت کرد. خبرنگاری برای ما امسال یعنی همین؛ یعنی ایستادن میان آوار خبرها، یعنی نوشتن با دست‌هایی که گاهی می‌لرزند، یعنی روایت کردن حقیقت، حتی وقتی خودت از سنگینی آن خسته‌ای. ما امسال فقط خبر ننوشتیم؛ ما تکه‌هایی از یک سال سخت را زندگی کردیم.

خبر شهادت مداح اهل‌بیت به فجیع‌ترین شکل ممکن، تنها روی داعش‌گونه و توحش شما رو نشون میده که شما حرومی‌ها برای منش بی‌هویت اپوزیسیونی خودتون پیش گرفتید. به سیاق خود و عقل ناقص‌تون شیعه‌کشی و بسیجی مثله کردن باعث ارعاب شده و نام اسلام از کنار ایران برداشته میشه؟ از جایی که خون ریخته شده، خون‌ها می‌جوشه برای انتقام تمام خون‌های پاک ریخته شده! شما از جایی محکوم به شکست شدید که فکر کردید توحش و داعشی‌گری، مبارزه‌ایه که شما را به پیروزی می‌رسونه؛ در صورتی که آب گور آرزوهاتونو رو سیراب می‌کنه! پمپاژ خوشحالی و صدای شادی شما، صرفا نوید مرگ و پایان شماست و بترسید از روزی که نوای پایان شما نواخته شه. اون روز امنیت برای شما حروم میشه. نقطه سر خط!

کی میگه مادیات ارزش نداره؟ همین خورده مادیات هست که بندهای ما به زندگی رو شکل میده؛ مثل این گل که از بند رفاقت بهم رسید!💜 #سلام_۲۵🎈

در حالی که ۲۰۴۱ کد زدم و ۱۵۹۰تاشم مونده، خبرها رو باید چک کنم و متنِ امروز رو آماده کنم و به صورت موازی غزاله هم درگیر کانال‌هاست، سفید برفیِ دفتر، خیلی جدی تمام صفحات لب‌تاپشو مینیمایز کرد و اسباب‌بازی‌ها رو پلی کرد! شغل‌مون برای روحیات این بچه خیلی خشنه!🙏🎀