sar.

انقدر دلتنگم، که هیچی نمی‌تونه توصیفش کنه. می‌دونی، این روزها حس می‌کنم اون نیمه‌ای که از قلبم کنده شده و توی خاک گذاشته شده روز به روز داره بزرگ‌تر میشه، غمش سنگین‌تر میشه. مگه نمی‌گفتن خاک سرده؟ پس چرا همش به یادتم؟ خاطره‌هامون، خندیدن‌هامون، هر روز عین…

sar.

اِمروز واقعاً خیلی جمعس.

دلم بغل می‌خواد.

sar.

از آخر شب خوشم مياد، همه خوابن و دنیا براى چند ساعت ازت چیزی نمی‌خواد؛ نه لازمه به قوى بودن تظاهر کنی، نه لازمه چیزی‌ رو به کسی توضيح بدى فقط خودتى و خودت.

شاید بتونی کل روز رو وانمود کنی خوبی؛ ولی شب، داستانش فرق داره.

‏بزرگسالی خیلی طاقت فرساست، وسط فروپاشی روانی باید پاشی خودتو جمع و جور کنی و ادامه بدی، بابا ولم کن می‌خوام برم زیر پتو گریه کنم.

قهوه خوردم و قلبم تو دهنمه.

🌘

بعضی زخم‌ها خوب می‌شن، ولی جاشون می‌مونه.

از ناامید شدن و ناراحت شدن از آدم‌ها به طور پی‌ در پی خستم.

درحال حاضر، نجات دهنده پاییزه، بارونه، هوای سرده.

آدمی که از دستم عصبیه ولی مراقب حرف‌هاش هستو میزارم وسط روزی صدبار دورش می‌گردم.

احساس می‌کنم غم زیاد منتهی میشه به خستگی، مثلاً من الآن نه ناراحتم نه افسردم فقط خسته‌ام از همه چی.

sar.