صدای لرستان | مجید بیرانوند

امروز سپهوند، نماینده مرکز لرستان، چهارمین نشست خبری خود را در طول دو سالی که از آغاز دوران نمایندگی‌اش می‌گذرد برگزار کرد؛ اتفاقی که از این منظر، او را در میان نمایندگان فعلی استان به رکورددار برگزاری نشست‌های خبری تبدیل کرده است. فارغ از محتوای هر نشست و حواشی‌ای که ممکن است در جریان آن شکل بگیرد، اصلِ برگزاری منظم نشست خبری را باید اقدامی قابل دفاع دانست؛ چراکه نماینده مردم باید درطول دوران مسئولیت خود در برابر افکار عمومی پاسخ‌گو باشد و درباره پیگیری‌ها و وعده‌هایش توضیح بدهد. درشرایطی که فاصله میان مردم و مسئولان یکی از جدی‌ترین چالش‌های فضای عمومی است، تداوم ارتباط مستقیم بارسانه‌ها می‌تواند بخشی از این فاصله را کاهش دهد. ارزش واقعی یک نشست خبری زمانی مشخص می‌شود که خبرنگاران بتوانند آزادانه سؤال کنند، عملکرد مسئول را به چالش بکشند و مردم نیز پاسخ‌های روشن و قابل سنجش دریافت کنند. به همین دلیل، فارغ از اینکه با مواضع یا عملکرد یک نماینده موافق باشیم یا نه، قرار گرفتن در معرض پرسش افکار عمومی، اتفاقی است که نه‌تنها باید مورد استقبال قرار گیرد، بلکه بهتر است به یک فرهنگ در میان همه مسئولان تبدیل شود.

🔻 منافع شخصی با نقابِ مردم‌داری؟! نتیجه‌ی یک تحقیق معتبر نشان داده است که بیش از ۹۸ درصد افراد، زمانی که منافع شخصی‌شان تأمین نمی‌شود، ناگهان ژستِ منتقد بودن و مردم‌داری می‌گیرند! یعنی تا وقتی همه‌چیز طبق میل ما پیش می‌رود، خبری از اعتراض و انتقاد نیست؛ اما کافی است سهمی که برای خودمان تصور کرده‌ایم به ما نرسد، آن‌وقت ناگهان دغدغه‌ی مردم، عدالت و منافع عمومی پیدا می‌کنیم! گاهی چیزی که اسمش را «حق‌طلبی» می‌گذاریم، در واقع فقط حقِ خودمان است که تأمین نشده. این‌جاست که باید یک سؤال ساده اما بی‌رحمانه از خودمان بپرسیم: اگر منافع شخصی من هم تأمین می‌شد، باز هم همین‌قدر منتقد و دغدغه‌مند بودم؟ شاید بخش زیادی از اعتراض‌های ما نه از درد مردم، بلکه از زخمی شدن منافع خودمان می‌آید؛ و پذیرفتن این واقعیت درباره‌ی خودمان، خیلی سخت‌تر از انتقاد کردن از دیگران است.

‼️ آمار باورنکردنی مجردها در ایران؛ ❌ ۱۸ میلیون ایرانی در حالی از ۴۵ سالگی گذشته‌اند که هنوز ازدواج نکرده و به سن تجرد قطعی رسیده‌اند! ❌ ۲۴ میلیون نفر نیز یک‌بار ازدواج کرده و سپس طلاق گرفته‌اند یا همسر خود را از دست داده‌اند. ❌ این دو گروه، در مجموع، عدد ۴۲ میلیون مجرد را در ایران ثبت کرده‌اند. ❌ آمارهای رسمی از وجود بیش از ۱۸ میلیون نفر مجرد قطعیِ بالای ۴۵ سال و بیش از ۲۴ میلیون مجرد به علت طلاق یا فوت همسر در کشور حکایت دارد. ❌ تجرد قطعی، بر اساس برخی تعریف‌های جمعیت‌شناختی، برای افرادی به کار می‌رود که بدون حتی یک‌بار ازدواج، وارد سن ۴۰ سالگی شده‌اند. منبع : خبر آنلاین @sedayelorestan

وقتی مدیرکلِ یک دستگاه مهم در لرستان، خودش را عضوی از دفتر یک نماینده مجلس در شهرستان می‌داند و برای معارفه‌ی یک مدیر شهرستانی در دستگاهی دیگر که اصلا ربطی به وی و اداره‌ی تحت مدیریتش ندارد حاضر می‌شود تا قدرت آن نماینده را به همگان اثبات کند، دیگر باید به حال آن دستگاه تأسف خورد؛ چون اینجا دیگر بحثِ یک حضور تشریفاتی و دوستانه نیست، بحثِ جایگاه و استقلال مدیریتی است. نام آن مدیرکل را نمیاورم چون هم من و هم خودش، حدش را خوب می‌شناسیم و بردن نامش در این کانال یک کمی از سرش زیادی است... خواستم بگویم اینجا مسئله دیگر فقط بی ارزش بودن یک شخص یا یک اداره‌کل نیست؛ مسئله، فرهنگی‌ست که وقتی در مدیریت ریشه بدواند، آرام‌آرام استقلال، شأن و کارآمدی یک مجموعه را می‌بلعد. از مدیری که مرز میان جایگاه مدیریتی خودش و مناسبات سیاسی  را این‌چنین کمرنگ می‌کند، و حَدِ تملق را تا آنسوی عالم جابه‌جا می‌کند واقعاً نباید انتظار شق‌القمر داشت!

راستی، روز خبرنگار مبارک یادم رفته بود منم یه روزی خبرنگار بودم😄

توکل به آنی که هَرآن با من است🙏

لرستان نائب قهرمان فلاکت در ایران شد! رتبه‌ای که بوی نانِ نخورده می‌دهد لرستان هنوز همان لرستان است؛ کوه‌هایش استوارند، بلوط‌هایش ریشه درخاک دارند و رودهایش هنوز آواز می‌خوانند. اما چه تلخ است وقتی صدای کمانچه، بیشتر به مرثیه می‌ماند تاجشن؛ حتی اگر  نوازنده‌اش فرج علیپور باشد! چه تلخ‌تر وقتی حنجرهٔ این دیار، زخمی‌تر از حنجرهٔ‌ی رحمان‌پور، تنها روایتگرِ دردِ نان است! انگار مردم لرستان، خودِ خیبرخرم‌آبادند؛ تیمی که هوادارانش هنوز از روزهایی حرف می‌زنند که باور داشتند حقش برابر پرسپولیس، سپاهان و تراکتور در هیاهوی سکوها، سوت‌ها و حاشیه‌ها گم شد. شاید به همین دلیل است که لرستان، سال‌هاست با یک حس مشترک زندگی می‌کند؛ حسِ دویدن درمسابقه‌ای که خط پایانش برای همه در یک نقطه ترسیم نشده است. سرزمینی که این همه چهره‌ نامی به ایران هدیه داده و ازسرمایه‌ای به نام نیروی انسانیِ ارزشمند سرشار است، نباید با «شاخص فلاکت» شناخته شود. به امید روزی که تیتر اول این دیار، نه رتبه‌اش درجدولِ رنج، بلکه قهرمانیِ مردمی باشد که سال‌هاست بی‌آنکه مدالی بر گردن داشته باشند، سنگین‌ترین مسابقهٔ زندگی رابا شرافت و امید ادامه داده‌اند.

یک پیام مهم به همه پدران و مادران: فرزندان شما بیش از آنکه به محبت‌های کلامی و حرف‌های قشنگتان نیاز داشته باشند، به درایت، بلوغ فکری و هوش شما برای حل مشکلات مالی خانواده و کنار زدن بحران‌های روحی و روانی از بالای سر خانه احتیاج دارند. اگر هوش اقتصادی پایینی…

یک پیام مهم به همه پدران و مادران: فرزندان شما بیش از آنکه به محبت‌های کلامی و حرف‌های قشنگتان نیاز داشته باشند، به درایت، بلوغ فکری و هوش شما برای حل مشکلات مالی خانواده و کنار زدن بحران‌های روحی و روانی از بالای سر خانه احتیاج دارند. اگر هوش اقتصادی پایینی دارید و حاضر نیستید برای اصلاح آن تلاش کنید، دست‌کم شهامت عذرخواهی از فرزندتان را داشته باشید و به او بگویید: «فکری به حال آینده خودت بکن؛ من نتوانستم امنیتی را که وظیفه‌ام بود برایت فراهم کنم.» و اگر از پسِ آرام کردن فضای خانواده و دور کردن بحران‌های روحی و روانی از زندگی اعضای آن برنمی‌آیید، باید این سؤال تلخ را از خودتان بپرسید که چرا اصلاً تشکیل خانواده دادید؟ چون با این تصمیم، به‌جای آنکه فقط خودتان تاوان ناتوانی‌هایتان را بدهید، چند انسان دیگر را هم وارد چرخه همان رنج و بدبختی کرده‌اید.

دنیا دور دور است؛ صبور باش؛ دورِ تو هم می‌آید؛  البته اگر تا قبل از رسیدنش خودت را به فنا نداده باشی!

حمیدرضا طاهرخانی برای هزار و صد و هشتادمین‌بار به خیبر خرم آباد پیوست! @sedayelorestan

روزگار تلخِ دُم‌جنبانان؛ مهاجرت از پاچه‌ی ما به پاچه‌ی ارباب! عجب روزگاری است و عجب گردش ایام. اکنون که چندی است قلمِ ما از میدان بازمانده، «خَبَربِمالانی» را می‌بینم که تا دیروز از سایه‌ی همان قلم، نانی به کف می‌آوردند و به بهانه‌ی آنکه با این بنده در ستیزند، نزد این امیر و آن ارباب، دُمی می‌جنبانیدند و خدمتی می‌نمودند که اگر کسی ایشان را نمی‌شناخت، گمان بردی اخلاص را به نهایت رسانیده‌اند؛ و حقیقت آن بود که هر یکی را هوای نصیبی از خوانِ قدرت در سر بود. اکنون که قلمِ حقیرِ بنده به هر دلیل خاموش گشته ، رونق بازار ایشان نیز کساد شده است. همان درهایی که همیشه برایشان باز بود، دیگر بر رویشان گشوده نمی‌شود! و این حکایت تنها بر اهل رسانه نرفته است. شنیده‌ام جماعتی از مدعیان سیاست نیز که تا دیروز از انتقادهای ما نردبانی برای تقرب به آقایان ساخته بودند و گاه آشکار و گاه در پرده، پای بر دُمِ ما می‌نهادند تا دُمی برای ارباب تکان دهند و وفاداری خویش را اثبات کنند، این روزها از قُرب و منزلت فرو افتاده‌اند. آن امیدها که در دل می‌پروردند؛ یکی سودای مدیرعاملی کارخانه‌ای و دیگری آرزوی عضویت در هیئت‌مدیره‌ی جایی، همه چون نقش بر آب شده است! پس چون دیدند که آن راه به مقصود نمی‌رسد، قطب‌نمای منفعت خویش بگردانیدند. دیروز اگر پاچه‌ی ما می‌گرفتند تا پاچه‌ی ارباب در آرامش باشد، امروز همان هاری را نثارِ پاچه‌ی ارباب نموده‌اند. و چندان در اثبات اخلاص می‌کوشند که اگر کسی ایشان را نادیده باشد، پندارد از نخستین روز، جز رضای خدا و خدمت به خلق، هیچ مطلوبی در دل نداشته‌اند؛ حال آنکه اهل نظر، کارنامه‌ی دیروز را نیز از یاد نبرده‌اند. و من هرگز نقد را دکان منفعت نساختم و قلم را به سیم و زر نفروختم. اگر مقصودم بهره‌ای از دنیا بود، هزار راه هموارتر از انتقاد پیش روی آدمی است. کیست که نداند «انتقاد، اگر صادقانه باشد» ، بیش از آنکه نان بیاورد، دشمن می‌آورد؟! اکنون اگرچه به هر دلیلی از آن میدان بیرون رفته‌ام یا بیرونم کرده‌اند، از این بابت اندوهی ندارم؛ چون از بیرونِ میدان بهتر می‌توان دید که کدام مرد، بر سر عقیده ایستاده است و کدامین نَر چون بادی از جهتی دیگر وزیدن گیرد و قبله‌ی خویش نیز دیگر کند. از قدیم گفته‌اند: دنیا، بازار آزمون مردمان است؛ برخی اعتبار خویش می‌فروشند تا اعتباری نزد اربابان بخرند و برخی همان اعتبار را نگاه می‌دارند، اگرچه بهایش تنهایی و کنج عزلت باشد! و در این میان، زمان، خود کاتبِ راستگوی این معامله‌هاست و چیزی را از قلم نمی‌اندازد.

قبلاً از پایگاه خبری «انتخاب» به‌عنوان منبع اصلی خبرم استفاده می‌کردم؛ اما الآن که دیگر کار خبری را مثل گذشته انجام نمی‌دهم، بیشتر از اینکه اخبارش را برای مطلع شدن از رویدادهای روز کشور و جهان بخوانم، برای خنده سری به آن می‌زنم! ​گویا صاحب این پایگاه خبری احساس می‌کند می‌تواند با دستکاریِ گزینشیِ اخبار، بر قیمت دلار و طلا تأثیر بگذارد و قیمت‌ها را نزولی کند. ​البته که صاحب‌امتیاز و مدیرمسئول انتخاب همواره در دولت‌های اصلاح‌طلب یا نزدیک به اصلاحات، از منافع زیادی بهره‌مند می‌شود؛ شاید این کار را برای کنترل تورم انجام دهد، اما به نظرم در اصل برای سراب‌فروشی به مدیران دولتی است تا بلکه بتواند در کنارش منافع بیشتری تصاحب کند. ​وگرنه کیست که نداند تأثیرپذیری قیمت دلار و طلا از مؤلفه‌های روانی، تابع عوامل بنیادین و ساختاری متعددی است که با یک تیتر یا خبرِ دستکاری‌شده تغییر نمی‌کنند؛ عواملی نظیر: ١- ​تراز تجاری و وضعیت ناترازی‌های کلان اقتصادی که معادل حجم واقعی صادرات و واردات، درآمدهای ارزی دولت و میزان کسری بودجه است ٢- ​انتظارات تورمی و چشم‌انداز سیاسی که بیشتر از ثبات یا تنش در روابط بین‌الملل، وضعیت مذاکرات سیاسی و افق آینده تحریم‌ها و... تاثیر می‌پذیرد. ٣- ​شاخص‌های پولی و بانکی که به نرخ رشد نقدینگی، حجم پایه پولی و میزان سود سپرده‌های بانکی بستگی دارد ۴- ​تحولات بازارهای جهانی نظیر نوسانات قیمت اونس جهانی طلا و نرخ برابری سایر ارزهای مرجع ۵- وَ.........

🎥 حالشو ببرید... @sedayelorestan

این گلِ کیپ‌ورد به آرژانتین از دیدگاه فیفا بعنوان زیباترین گل جام جهانی انتخاب شد.

❌ جنگ بیانیه‌ها روی گسل بحران؛ ⚔ تقابلِ خطرناک «بیمارستان شفا» و تأمینِ اجتماعیِ لرستان در کویر بیکاری! ✍ مجید بیرانوند | صدای لرستان 🔹 ​زیرِ پوستِ اقلیمی که سایه سنگین و ممتد بیکاری، نَفَسِ معیشت دیار لرستان را به شماره انداخته است، هر تخت بیمارستانی و هر صندلی کار، نه یک عدد معمولی، که مرز میان هست و نیستِ یک خانوار است. 🔹 این روزها، تقابل میان اداره‌کل تأمین اجتماعی لرستان و بیمارستان خصوصی شفا، از حصار مکاتبات اداری خارج شده و به رینگِ «تقابلِ بیانیه‌های خطرناک» در انظارِ عمومی تبدیل گشته است؛ دوئلی ویرانگر که قطعاً ترکش‌های آن مستقیماً بر تنِ رنجورِ امنیتِ اقتصادی استان و سلامت جامعه می‌نشیند. 🔹 ​ماجرا از تیغِ تیزِ یک بیانیه به قلم دکتر فکوری مؤسس و رئیس هیات مدیره بیمارستان شفا آغاز شد؛ جایی که «روح‌اله فکوری» بزرگ‌ترین کارآفرینِ بخش خصوصی کشور «در حوزه‌ی سلامت» با گلایه از «صدور رأی خلاف قانون و خارج از سابقه‌ی درمان کشور» و انباشت مطالبات سال ۱۴۰۳، هشدار داد که در صورت عدم برکناری «گودرزی» مدیر تأمین اجتماعی لرستان و ارجاع پرونده به دادگاه صالحه، دست به اقدامی انتحاری خواهد زد و پس از ترخیص بیماران بستری، چراغ بزرگ‌ترین بیمارستان خصوصی کشور را خاموش خواهد کرد. تهدیدی هولناک که ترخیص بیماران و رها کردنِ دردمندان روی تخت‌های بیمارستان در کنار شاغلینِ فراوان این بیمارستان را به عنوان ابزار فشار به کار گرفت. 🔹 در سوی مقابل، دستگاه بیمه‌گر نیز با صدور جوابیه‌ای تند، ضمن طرحِ اتهاماتی نظیر «فرار از مسئولیت قانونی»، «امتناع از ارائه دفاتر مالی» و تنظیم لیست‌ها بر مبنای «حداقل حقوق»، از صیانت از حقوق بین‌نسلی بیمه‌شدگان سخن گفت و شمشیرِ «پیگیری قضایی و مطالبه خسارات» را از غَلاف بَرکِشید. 🔹 ​این تبادل آتشِ تهدیدها، آبستن پیامدهای ویرانگری است. وقتی یک سو با اهرمِ سنگینِ «تعطیلی درمانگاه و آوارگی بیش از هزار پرسنل» به میدان آمده و سوی دیگر با پناه بردن به تهدیدهای قضایی و انقباض‌های بوروکراتیک، اقدام به مقابله می‌کند، قطعاً بازنده مطلق «مردم» هستند. 🔹 آمارها و واقعیت‌های بی‌طرفانه حکم می‌کنند در استانی که نرخ بیکاری آن در بحرانی‌ترین لایه‌های کشور سیر می‌کند، تعطیلی حتی یک بنگاه خدماتی-درمانی، یعنی تزریق بحران به پیکرِ نیمه‌جانِ اقتصاد محلی؛ و در مقابل، بازی با جان و درمان بیماران به بهانه‌های ساختاری، خط قرمزی است که اخلاق حرفه‌ای حکم می‌کند هیچ کس حق عبور از آن را ندارد! 🔹 ​خط قرمز ما امروز همانند همیشه، «مردم» است؛ چه بیماری که روی تخت بیمارستان چشم به راه درمان است و چه پرسنلی که نان‌آور سفره‌ی خانواده‌ی خود در این دیار محروم است. اکنون بیش از هر زمان دیگری، پادرمیانی فوری و مدبرانه‌ی مسئولین استانی و کشوری، دستگاه‌های نظارتی و مراجع بالادستی ضرورت دارد. این نهادها باید با جایگزین کردن حسابرسی‌های دقیق و بی‌طرفانه به جای این رینگِ پرهزینه رسانه‌ای و تهدیدهای متقابل، ریشه‌ی مناقشه را بخشکانند. باید دست‌اندازهای مالی با تفاهم و قانون‌گرایی هموار شود تا هم حقوق بین‌نسلی کارگران صیانت گردد و هم نبضِ حیاتِ بزرگ‌ترین سنگر خصوصیِ درمان استان، در فضایی به دور از التهاب و واهمه ، آرام‌بخشِ تنِ رنجور بیماران باشد. ۶ مرداد ١۴٠۵ @sedayelorestan

ایشالا قسمتِ فلک الافلاکِ خودمونم بشه الهی آمین🙏 @sedayelorestan

اوه اوه 😱 تهدید رییس بیمارستان شفای خرم آباد👇 بیانیه دکتر فکوری رییس بیمارستان شفای خرم آباد :  « اگر گودرزی مدیر کل تامین اجتماعی برکنار نشود  بیمارستان شفا  رو تعطیل می کنم». متن کامل این بیانیه تهدیدآمیز رو در تصویر بخونید. @sedayelorestan

قسمت دوم👇 شما باید در این آشفته‌بازار، پناهگاهِ امنِ درونیِ خودتان را پیدا کنید و اجازه ندهید هیچ‌کدام از این آدم‌های دوروبر با چندتا حرفِ مفت، تئوری‌های زرد و دخالت‌های پوشالی، آینده، آرامشِ روان و مسیرِ زندگی‌تان را به فنا بدهند. البته لازم به ذکر است که این نگاه، شاملِ کسانی که جایگاهِ همفکری، عقلانیت و هم‌اندیشیِ واقعی در زندگیِ ما دارند و نقشِ یک پناهگاهِ نسبتاً امن و آرام را در روزمرگی‌های پرتنشِ ما ایفا می‌کنند، نمی‌شود؛ چرا که رفاقتِِ درست، رنگ و بوی دیگری دارد. در نهایت، به یاد داشته باشید که طبق یک قانونِ نانوشته در رفتارشناسیِ روابط، چهار نفرِ اصلی که یک شخص بیشترین ارتباط را با آن‌ها  دارد، به‌خوبی عیارِ شخصیتی، فکری و رفتاریِ او را معرفی می‌کنند. توجه به همین نکته‌ی کلیدی به ما می‌آموزد که انتخابِ اطرافیان و دوستانِ نزدیک چقدر می‌تواند تأثیرِ قدرتمند، تعیین‌کننده و سرنوشت‌سازی بر آینده‌ی ما بگذارد؛ زیرا در نهایت، مشورت‌پذیری از همین حلقه‌ی نزدیکانِ پیرامون است که یا آینده‌ی فرد را به نقطه‌ای درخشان می‌رساند یا همه‌چیز را یک‌جا بر باد می‌دهد. پایان @sedayelorestan