"سایه روشن: از ژرفنای روان انسان و رازهای نهفته آن"

خب باشه. 🥹🫀 پس بیاید بریم با هم داستان «آفرینش در اساطیر ایرانی» رو، از زبون دکتر اسماعیلی گوش کنیم. 📖

"سایه روشن: از ژرفنای روان انسان و رازهای نهفته آن" pinned «جیوتیش چیست؟ جیوتیش از دو کلمه سانسکریت آمده: "جیوتی" یعنی نور یا جرقه، و "ایش" یعنی خدا یا ارباب. پس جیوتیش یعنی "نور خدا" یا "نگاه الهی". جیوتیش یعنی «نقشه کارماییِ تولدت». فرض کن وقتی به دنیا آمدی، اولین نفسی که کشیدی، یک «عکس فوری» از آسمون گرفته شد.…»

و اما دلیل شیفتگی یونگ و البته توضیحی کوتاه درباره جهان‌بینی هندویسم :

جیوتیش چیست؟ جیوتیش از دو کلمه سانسکریت آمده: "جیوتی" یعنی نور یا جرقه، و "ایش" یعنی خدا یا ارباب. پس جیوتیش یعنی "نور خدا" یا "نگاه الهی". جیوتیش یعنی «نقشه کارماییِ تولدت». فرض کن وقتی به دنیا آمدی، اولین نفسی که کشیدی، یک «عکس فوری» از آسمون گرفته شد.…

جیوتیش چیست؟ جیوتیش از دو کلمه سانسکریت آمده: "جیوتی" یعنی نور یا جرقه، و "ایش" یعنی خدا یا ارباب. پس جیوتیش یعنی "نور خدا" یا "نگاه الهی". جیوتیش یعنی «نقشه کارماییِ تولدت». فرض کن وقتی به دنیا آمدی، اولین نفسی که کشیدی، یک «عکس فوری» از آسمون گرفته شد. جای دقیق سیاره ها، ماه، خورشید، حتی یک نقطه فرضی به اسم راههای شمالی و جنوبی ماه (بهش میگن راهو و کتو) در یک لحظه خاص ثبت شد. جیوتیش یعنی خوندن همین عکس و ترجمه کردنش به زبان روانشناسی، سرنوشت، و مسیر زندگی. فرقش با طالعبینی غربی (مرسوم) : ماه رئیس است، نه خورشید: توی طالع بینی غربی، همه می پرسند "تو چه برجی هستی؟" و منظورشون برج خورشیدی است. یعنی خورشید موقع تولدت کجای آسمان بوده. اما در جیوتیش، اولویت با برج ماه است. میگویند "تو کدوم نکشاترا (صورت فلکی قمری) به دنیا اومدی؟" چون ماه در این سیستم نماینده ذهن، احساسات، و روان توست. و از آنجایی که روان توست که سرنوشتت را می سازد (با کارمایی که داری)، این ماه است که پادشاه نقشه است. نکشاتراها (ایستگاههای ماه): جیوتیش آسمان را نه به ۱۲ برج (مثل حمل، ثور، جوزا)، بلکه به ۲۷ بخش مساوی به اسم "نکشاترا" تقسیم می کند. هر نکشاترا یک الهه یا یک صفت خاص دارد. مثلاً می گویند فلانی در نکشاترای "روهینی" به دنیا آمده، یعنی آدم خلاق، پولدار و کمی خودخواه. یا مثلاً نکشاترای "مولا" یعنی آدمی که مدام در حال تخریب و بازسازی زندگی خودشه. اینها خیلی جزئی تر از ۱۲ برج معمولی هستند. کارما یعنی قانون علت و معلول روح: مهمترین اصل جیوتیش این است: چیزی به اسم تصادف وجود ندارد. هر اتفاقی که الآن برایت می افتد، یا نتیجه کاری است که در این زندگی کرده ای (کارمای فعلی) یا ثمره عملی است در زندگی قبلی (کارمای ذخیره). جیوتیش فقط نشان می دهد که در چه مرحله ای از این بازی کارمایی قرار داری. آیا داری نتیجه کار خوب قبلیات را برداشت میکنی (زندگی راحت)؟ یا داری جریمه اشتباهات قبلی را پرداخت می کنی (مشکلات عاطفی، مالی، سلامتی)؟ واقعی ترین معنی: "ابزار خودشناسی" : یک منجم ودایی خوب هرگز به تو نمی گوید "فردا سوار ماشین نشو چون تصادف میکنی". در عوض، می گوید: "الان توی دوره سختی از زحل (ساتورن) هستی. این دوره به تو یادآوری می کند که باید صبور باشی، حرفهای قبلی ات را مرور کنی و اگر کاری را درست انجام ندادی، الان وقت جبران است." جیوتیش میگوید: سرنوشتت از پیش نوشته نشده است، بلکه نموداری است از پتانسیل های تو و تو هستی که با اراده آزادت، یا بهترینش را شکوفا میکنی، یا بدترینش را. یک مثال ساده و ملموس: فرض کن نقشهی تولدت را گرفته ای. میبینی که "زهره" (ونوس) در بخش چهارم آسمان (که مربوط به خانه، مادر، آرامش درونی است) افتاده و ضعیف هم هست. یک منجم ودایی میگوید: "خب، مادرت بهت مهر مادری اش رو درست نتونسته بده (کاری به تقصیر اون نداره، این کارمای تو بوده). یا شاید همیشه در محیط خونه احساس ناامنی داری. ولی این پایان قصه نیست. اگر به هنر روی بیاوری (زهره هنر هم هست)، یا اگر روابط زنانه ات را آگاهانه ترمیم کنی، این زهره را قوی میکنی و بعداً در زندگی یک ازدواج عالی خواهی داشت." دقت کن: جیوتیش نمی گوید "چون زهره ات ضعیفه، پس تا آخر عمر بدبختی". میگوید: "این نقطه ضعف کارمایی توست. آگاهانه روش کار کن." این یعنی همان "همزمانی" و "خودشناسی" یونگ، در قالب طالع بینی هندی. جیوتیش یک سیستم باستانی، دقیق و ریاضی وار از دانش طالع بینی است که با محاسبه موقعیت دقیق سیارات، ماه و نقاط حساس نجومی در لحظه تولد تو، یک "نقشهی شخصیتی-کارمایی" از تو رسم می کند. این نقشه به تو نشان می دهد داری از کدام کارمای قبلی ات نتیجه می گیری، نقاط قوت و ضعف مادرزادی ات چیست و چه زمانی در زندگی برای ازدواج، کار، سفر، یا حتی مراقبه بهترین فرصت را داری. در یک کلام: جیوتیش یعنی "جی پی اس روح برای رانندگی در جاده زندگی."

پاسخم بهش رو برای شما هم می فرستم .

به نظرم مبحث جالبی بود ...

خب یکی از دوستان درباره یونگ و جیوتیش پرسید ...

رفیقان همدل، همراهان دیرین و نوآمدگان گرامی... دلم هوای نوشتن کرده؛ هوای آنکه دوباره در این خانه، چراغی بیفروزم و کلامی بر زبان آورم. امّا چه طاقت‌فرساست این بازگشت، وقتی هزاران فکر، چون میهمانان ناخوانده، بی‌اجازه به ذهن هجوم می‌آورند و پیش از آنکه بر خوانِ کاغذ بنشینند، بی‌خداحافظی می‌گریزند. دانه‌های اندیشه، در ازدحام جوانه زدن می‌میرند. انگار لبریزِ حرفم، لبریزِ روایت، لبریزِ فریاد... و با این همه، سکوتی که برگزیده‌ام، بلندترین بانگ من است. این پارادوکسِ غریب را چه کنم؟ روزهایی بر ما گذشت که تاریک بود. نه تاریکیِ شب که وعده‌ی سحر در جان دارد؛ تاریکیِ مه‌آلودی که صبح و شام در آن گم می‌شوند. جهان در هاله‌ای از ابهام فرو رفت؛ آنچنان که مرزهای روشن میان اهورا و اهریمن، آن خط فاصلی که قرن‌ها تیغِ تیزِ تشخیص بود، در این غبارِ ستبر کم‌سو و محو شد. راستی و دروغ، نور و ظلمت، در هم تنیدند تا آنجا که تشخیصشان محتاجِ چشمانی دیگر بود. و من نگریستم... نگریستم و خاموشی گزیدم؛ نه از سرِ گمگشتگی، که از سرِ بهتِ تماشاگری که صحنه را در مِه می‌بیند و می‌داند که فریاد در غبار، گم می‌شود. و حال، در این آستانه‌ی بازگشت، دلی پر از تردید دارم و قلمی سنگین. نمی‌دانم از چه بنویسم که شایسته‌ی ماندن باشد. از چه بگویم که از غربالِ این سکوتِ طولانی بگذرد و لایقِ گوش‌های شما باشد. رفیقان من، در این روزگار غبارگرفته، چه کلمه‌ای هست که هنوز نفس بکشد؟ چه روایتی هست که هنوز خون در رگ‌هایش جاری باشد؟ چه حرفی ارزش گفتن دارد و چه نغمه‌ای ارزش شنیدن؟ شاید پاسخ را با هم بیابیم. شاید همین سؤال، خود، آغاز راه باشد. ۱۹ خرداد ۱۴۰۵ - مریم اسماعیلی پور «اگر پیشنهادی برای شروع دوباره در این کانال یا صفحه اینستاگرام دارید، در ناشناس یا به شناسه ادمین ها بفرستید. خوشحال خواهیم شد.»

در باب یک تعارض ...‌

«آگاهی به بی‌ارزشی و پوچیِ زندگی، گلِ سر سبدِ تمامی خِرد بشری است.» #توماس_لیگوتی #توطئه_علیه_نژاد_بشر @Philosophicalir

فدریکو گارسیا لورکا