.سُوِیدا.

تو ۱۷ سالگی که تازه از اب و گل دراومده بودم یه راست رفتم تو عن و گوه.

گریه وسط روز از گریه اخر شبم بدتره.

فاجعه اونجاست که استخون گونه‌م داره میزنه بیرون.

خانواده ایرانی بره درشو بزاره پیرشه عصا گیرش نیاد بمیره کفن براش جور نشه بره برنگرده.

واقعا این روزا به قول امیرپارسا نشاط: و ناگهان نوبت تو میشود.

چقد گذشته خوب بود حال بدم کرد همینا حال‌بدم کرد.

به نفرین تو من هیچیم نمیشه،به دعای گربه سیاه بارون نمیاد.

من میتونم ادمی رو با دستای خودم چال کنم که نفرینم میکنه. من میتونم ادمی رو به هزار تکه تقسیم کنم که بهم میگه کاش خدا خندتو ازت بگیره من میتونم اره من میتونم خونه ای توش بزرگ شدم و یه تنه به اتیش بکشم و گم شم برم من میتونم اون زنی که جز اون هیچکسی و ندارم رو سیلی بزنم و بگم ازش متنفرم.

دو روزه عمر برفت و خبر نیافتیم از این جهان چه به جز رنج و غم نیافتیم‌. - ‌بابا طاهر‌.

اگر اینان مسلمانند، یا رب کافرم گردان. -حسین جنتی.

من همین که مامانم بهم میگه بهت افتخار میکنم برام کافیه. نمیخوام قله های جهان رو فتح کنم.

فریبِ مهربانی خوردم از گردون، ندانستم که در دل بشکند خاری که بیرون آرد از پایم. -صائب تبریزی.

بعد میگن چرا تابستونا عصاب نداری

اگر یک روزی دختر شدم،دخترم واقعا باید بابایی باشه.

حس تعلق نداشتن دارم به خونه به کار به شهر انگار حفره ها پر نمیشن و دائم فکر میکنم چجوری باید پرشون کنم در صورتی که بعضی وقتا نیازه بکشی کنار اینقدر کنار که جزوی از دیوار بشی اینقدر بری عقب که به ته دنیا برسی انگار من در برابر من توی یه دنیای سفید گیر کرده هرطرفو نگاه میکنم فقط من میبینم روزمرگی تبدیل به روز مرگی شده.

این روزا واقعا احتمال مهاجرت ۱۰۰

همش داره نمیشه

ای سرنوشت از تو کجا می‌توان گریخت؟ من راهِ آشیان خود از یاد برده ام یک دم مرا به گوشه ی راحت رها مکن با من تلاش کن که بدانم نمرده ام‌. -فریدون مشیری‌.