رادیو سیجان

هیچ چیز به اندازه مرگ قادر نیست عاشق بودن را زنده نگه دارد. ما تنهاییم از مردن گریزی نیست اما ما وقتی خودمان را قربانی تلقی می کنیم روز به روز رنجورتر می شویم. انسان موجودی است تنها و مسئول به دوش کشیدن تنهایی خویش. هر چه بیشتر به مفهوم میرایی نزدیک تر شویم مسئولانه تر رفتار می کنیم. وقتی به مرگ عمیقا نگاه می کنیم فرصتی برای پرداختن به درد و رنج برایمان باقی نمی ماند...

حرفهايي كه ميزنيم، دست دارند...! دست های بلندی كه گاهی، گلويی را می فشارند و نفس فرد را می گيرند...! حرف هايی كه ميزنيم، پا دارند...! پاهای بزرگی كه گاهی جايشان را روی دلی می گذارند و برای هميشه می مانند... حرف هايی كه ميزنيم، چشم دارند! چشم های سياهی كه، گاهی به چشم های دیگران نگاه میكنند، و آنها را در شرمی بیکران فرو ميبرند...! بیائیم امروز مراقب حرفهایی كه ميزنيم باشيم زيرا سنجیده سخن گفتن از سکوت هم دشوار تر است...!

وقتی به سرنوشت نهایی همــه چیــــز نگاه میکنـی فایــــده‌ای در ایـــن همـه جنجال نمی‌بینی. #اروین_د_یالوم

⛰آیا رها کردن پسماند (قابل تجزیه) در طبیعت، اشکالی ندارد? ساده‌انگاری در برابر پیچیدگی‌های زیست‌بوم است. ۱ - سرعت تجزیه در ارتفاعات (تفاوت محیطی). بسیاری از افراد تصور می‌کنند تجزیه‌پذیری در هر محیطی یکسان است. اما حقیقت این است که: ✔️سرمای شدید و کمبود اکسیژن: در ارتفاعات، دمای هوا پایین است و اکسیژن کمتر است. باکتری‌ها و قارچ‌هایی که مسئول تجزیه مواد در دشت‌ها یا جنگل‌ها هستند، در ارتفاعات یا بسیار کم هستند یا فعالیتشان به شدت کند است. 👈 مثال، پوست پرتقال:   یک پوست پرتقال در یک محیط گرم و نمناک شاید در چند هفته تجزیه شود، اما در یک محیط سرد و خشک کوهستانی، ممکن است چندین سال باقی بماند بدون اینکه تغییری کند. در واقع، پوست میوه‌ها در ارتفاعات تبدیل به مومیایی‌های کوچک می‌شوند که سال‌ها در مسیر می‌مانند. ۲ - تغییر رفتار حیوانات و تخریب زنجیره غذایی: رها کردن مواد غذایی (حتی پوست میوه یا خرده نان) در طبیعت، باعث ایجاد  وابستگی غذایی در حیوانات وحشی می‌شود: ✔️تغییذ رژیم غذایی: حیواناتی که برای بقا در شرایط سخت تکامل یافته‌اند، با یافتن غذاهای انسانی (که معمولاً دارای نمک، شکر یا مواد افزودنی هستند)، رژیم غذایی خود را تغییر می‌دهند. این کار می‌تواند منجر به بیماری‌های گوارشی یا کاهش توانایی آن‌ها در شکار و جستجوی غذای طبیعی شود. ✔️جذب به اطراف انسان‌ها: وقتی حیوانات متوجه شوند که در مسیرهای صعود غذا پیدا می‌شود، به سمت انسان‌ها می‌آیند. این اتفاق نه‌تنها برای حیوان خطرناک است (مثلاً حمله یا راندن آن‌ها توسط انسان)، بلکه باعث می‌شود حیوانات وحشی ترس از انسان را از دست بدهند و در معرض خطرات بیشتری قرار بگیرند. ۳ - اثر تراکمی (قانون جمعی). اگر یک نفر یک تکه پوست موز رها کند، شاید تأثیری نداشته باشد. اما مشکل در تعداد است. ✔️تجمع پسماند: تصور کنید در یک سال، ده هزار گردشگر به یک قله بروند و هر کدام فقط یک تکه پوست میوه یا کمی خرده نان رها کنند. نتیجه این است که نقاط استراحت و کمپ‌ها تبدیل تلی از زباله  می‌شوند. این حجم از مواد در حال تجزیه، بوی نامطبوع ایجاد کرده و منظره‌ی محیط را برای بازدیدکنندگان بعدی نازیبا و  ناپاک می‌کند. ۴ - روان‌شناسی، پنجره شکسته: این یک اصل روان‌شناختی است: وقتی یک نفر زباله‌ای (حتی ارگانیک) را در طبیعت رها می‌کند، برای نفر بعدی این پیام را می‌فرستد که: اینجا جایی است که رها کردن زباله در آن پذیرفته شده است. وقتی گردشگری پوست موز را می‌بیند، خیال می‌کند رها کردن یک تکه پلاستیک یا دستمال کاغذی هم شاید اشکالی نداشته باشد. در واقع، زباله ارگانیک، پایه‌ای برای رها کردن زباله‌های غیرارگانیک می‌شود. ❌ در ارتفاعات، طبیعت مثل یک ساعتِ بسیار کند عمل می‌کند. پوست پرتقالی که امروز اینجا می‌اندازید، شاید سال‌ها بعد که فرزندتان به این کوه می‌آید، هنوز همین‌جا باشد. علاوه بر این، ما نمی‌خواهیم حیوانات کوهستان را عادت دهیم که به دنبال غذای انسان بگردند و آن‌ها را از طبیعت‌شان دور کنیم. بیایید یاد بگیریم که، هرچه با ما به طبیعت می‌آید، حتماً با من باز می‌گردد، حتی تکه‌ای کوچک از پوست میوه. کیوان بیگلریان مدیر دیدبان طبیعت https://t.me/didbant

تنها گزینه‌ام این بود که چنان زندگی کنم که گویا آینده‌ای دارم. شب پیشگویی ‌پل استر

آدم‌ها به دو شکل در خاطر ما می‌مانند؛ نخست آن‌هایی که دیده‌ایم و می‌شناسیم و از آن‌ها خاطره‌ای داریم. این آدم‌ها با مرگ‌شان و مرگ کسانی که آن‌ها را می‌شناخته‌اند در تاریکی عدم ناپدید می‌شوند. ولی گروه اندکی هستند که ما آن ها را هرگز ندیده‌ایم اما می‌شناسیم. درک و شناختن آن ها محدود به پیکر انسانی شان نیست و ما ندیده آن ها را به یاد می‌آوریم. بودن این آدم‌ها فراتر از زندگی جاری‌ست. بودن آن‌ها وابسته به بودن هیچ کسی نیست و از نسلی به نسل دیگر زنده می‌مانند. آن‌ها کسانی هستند که به کاخ درخشان جاودانگی قدم می‌گذارند. 📘جاودانگی میلان کوندرا

#تیکه_کتاب دنیا دیگر ظرافت نمی‌شناسد، نکته سنج نیست. آدم‌ها نمی‌فهمند لحظه نشستن و برخاستن، نوشیدن یک لیوان آب یا باز کردن در یک قوطی توسط معشوق در چشم عاشق چقدر می‌تواند باشکوه، پر هیمنه و زیبا باشد. اما برایشان مهم است که اسم معشوقشان چقدر دهان را پر می‌کند و چند دهان را می‌بندد. دنیا جای ژست‌های تهی، لحظه‌های تهی، مردمان تهی و نیازهای بی‌پایه و امیال قلابی است... 📕 #عقاید_یک_دلقک ✍️ #هاینریش_بل

مواردی که نشان می دهد از نظر روحی خسته اید

مردم نه به علت اینکه "بیمارند" غیر مسئولانه عمل می کنند بلکه چون غیر مسئولانه عمل میکنند بیمار هستند! مسئولیت پذیری، به معنای توانایی فرد در برآورده کردن نیازهای خود است، البته به شیوه‌ای که مانع برآورده شدن نیازهای دیگران نشود. 📕 #واقعیت_درمانی ✍️ #ویلیام_گلسر

🔹 وبینار "اطفاء حریق جنگل و مرتع و آموزش امداد کوهستان" 🔹 زمان: یکشنبه ۱۰ خرداد ۱۴۰۵ از ساعت ۸:۳۰ الی ۱۳ 🔹 لینک ورود (گزینه مهمان): 🌐 https://vc.areeo.ac.ir/ch/kordestanch ☘ @frw_hamyar | کانال همیار طبیعت

“تنها راه انجام دادن کارهای عظیم، دوست داشتن کاری است که میکنید.اگر تا الان آنرا پیدا نکردید، به گشتنتان ادامه دهید و تا زمانی که آنرا پیدا نکردید، متوقف نشوید.” __استیو جابز

زندگی انسان هیچ‌وقت "عادی" نبوده است... زمان منتظر صلحِ ایده‌آل شما نمی‌ماند! در پاییز ۱۹۳۹، درست در آستانه شروع جنگ جهانی دوم، دانشجویان دانشگاه آکسفورد دچار سردرگمی شدید شده بودند. آن‌ها فکر می‌کردند در حالی که سایه جنگ جهانی روی سرشان است، درس خواندن، کار کردن و پروژه‌های شخصی کاری عبث است و باید همه چیز را متوقف کنند. سی. اس. لوئیس (نویسنده و اندیشمند بزرگ بریتانیایی) در کلیسای دانشگاه آکسفورد خطاب به آن‌ها سخنرانی معروفی کرد که بعدها تبدیل به یک مانیفست(بيانيه) زندگی شد: ‌ احمقانه‌ترین کار این است که کارهای مهم زندگی‌مان را به تعویق بیندازیم تا شرایط جنگی یا بحران‌ها تمام شوند. زندگی انسان هیچ‌وقت "عادی" نبوده است. بشر هرگز در صلح و ثبات مطلق زندگی نکرده. اگر نسل‌های قبل از شما می‌خواستند منتظر بمانند تا شرایط کاملاً آرام و بی‌خطر شود، بشر هرگز هیچ جاده‌ای نمی‌کشید، هیچ خانه‌ای نمی‌ساخت، هیچ کتابی نمی‌نوشت و هیچ تجارتی را آغاز نمی‌کرد. بحران‌ها و جنگ‌ها شرایط جدیدی خلق نمی‌کنند؛ آن‌ها فقط به ما یادآوری می‌کنند که زندگی همیشه ناپایدار است. پس کارهای خود را آغاز کنید و پیش ببرید، گویی هیچ اتفاقی در جریان نیست؛ چرا که زمان منتظر صلحِ ایده‌آل شما نمی‌ماند.

ترسیدنِ ما چون که هم از بیمِ بلا بود اکنون ز چه ترسیم که در عینِ بلاییم؟ #مولانا

آدم، مثل درخت است؛ تا وقتی ریشه دارد، می‌ماند. و ریشه فقط خاک نیست؛ دل‌بستگی‌ست، خاطره‌ست، آدم‌هایی که در تو ریشه کرده‌اند. هر درختی روزی می‌فهمد که برگ‌هایش، اگرچه زیبا و پرشکوه‌اند، اما برای ماندن ساخته نشده‌اند. پاییز که می‌آید، باد که سراغت را می‌گیرد، باید بگذاری بروند. برگ‌ها، همان خاطرات‌اند؛ همان روزهایی که روزی روشن‌ات کرده بودند و حالا باید از شاخه‌ات جدا شوند تا تنه‌ات سبک شود، تا زمستان را تاب بیاوری. آدمی هم اگر بخواهد در طوفان زندگی بماند، باید یاد بگیرد که گاهی خودش برگ‌هایش را رها کند. پاییز، درسِ رهایی است. درخت اگر نریزد، می‌پوسد؛ آدم هم اگر دلش را سبک نکند، خم می‌شود. اما ریشه — ریشه همیشه می‌ماند، چون یاد گرفته است که در عمق خاک، در تاریکی، امید سبز را زنده نگه دارد. احمد محمود

سپیده که بدمد فوجی از پرنده ها دوباره بر فراز رود پرواز خواهند کرد غمگین نباش ظلمت در سیاهی خود فرو خواهد ریخت همچنان که نور بر دره های ژرف و شادی چهره ی عبوس شهر را به کهکشانی از ستاره های روشن بدل خواهد کرد سپیده که بدمد دوباره با هم در خیابان ها خواهیم رقصید دوباره ترانه های روشن خواهیم سرود از آبی دریاها از غرور بیشه ها و کوه ها از شکوه وطن در سیاره ی زخمی زمین غمگین نباش رود تاریکی را خواهد شکافت و از تل خاکستر زیباترین گل ها        خواهند رویید شکوه مند‌ترین دشت‌ها و نیز زیباترین رویاها... احمد نجاتی

درود و سلام به همه اهالی رادیو سیجان بعد از مدتها قطع ارتباط مجازی فعلا به سختی در دسترس هستیم. برای همه شما سلامتی و شادی آرزو می کنیم. قدر داشته ها و سلامتی خودتان را بدونید و منت دار عزیزانتان باشید آدمهایی که فرصت زیستن با آنها غیرقابل تکرار است.. خوب زندگی کنید و از فرصت های باقی مانده حیات لذت ببرید. در حال بودن و آگاهی به لحظه اکنون رمز خوشبختی است. عصر مهربانان هرگز تمام نمی شود.

آفتاب را سلام گو نور را سجـده کن عشق را باور کن تنها نور عشق است که راه کمال را روشن می‌‌کند راه را به سوی معبد عشق کج کن خدا منتظر است او را در عطر گلها در پرواز پرندگــان در غنچه‌های گل شقایق در لبخند کودکان و یا در سکوت خلوت باور بی‌ ریای خود خواهی یافت.

بودنت زیباست مثل تابیدن آفتاب بر ساقه‌های تُرد بابونه بر تن درخت ایستاده‌بر من. ماه در آغوش تو به خواب می‌رود خورشید با چشم‌های تو بیدار می‌شود عشق من بودنت زیباست مثل پر شستن قو مثل چرخیدن پروانه مثل پرواز بر تلاطم دریا... عباس معروفی