𝓱𝒂𝒑𝒑𝒊𝒏𝒆𝒔𝒔 ☾ ⋆

— sen shunchaki bir lahzani ko’rasan, Alloh esa bu safarning tamomiga shohiddir *ba’zan bizga boshqalarning yutug’i, yetishganlari juda oson va tezdek tuyuladi, aslida uning ortidagi haqiqatni yolg’iz o’zi va Alloh biladi... Nimadirga yetishish, nimadirdan voz kechishdir ba’zan. @vadduha

here I am, looking at my mom’s photo and crying) I really miss being her little daughter..

birinchi va ikkinchi list gap nima haqida ketyotganini tushunish uchun 3-rasmga yaxshilab qarang, tushungan tushundi 🌚

kelinligimni orada bir eslatib ketay 😅

manda vibe’ni boshqachasi 🌚

- 5 yil oldin xuddi shu kun, tonggacha uxlamasdan gulasal, shukrona va men gaplashib chiqqanidik. endi uxlaymiz deganimizda, birdan abam qo‘shni tog‘amning hovlilaridan shoshib, darvozadan “ruxshona!” deb baland ovozda chaqirib, yotgan xonamizgacha kirib keldilar-da: “tur, achang bilan xayrlashib chiq”, dedila. soniyalarga o‘zimni yo‘qotib, yotoq kiyimim ustidan ko‘ylak-ishtonimni kiyib ulgurmay turib, onam ortlaridan yugurdim. hovliga kirganimda esa ko‘zimga 6 ta tog‘amning yelkalari egilib, go‘yo sinib qolganidek ko‘rindi. kislorod ballonlarini juda tezlik bilan almashtirishayotgan, shifokor esa qo‘lidan kelgan barcha harakatlarini qilib bo‘lgach, “harakatilani qilaveriyla” deb uyiga ketayotgan edi. ulug‘bek tog‘am, shifokor bo‘la turib: “nima qilay, ruxshonaa, qo‘limdan hech nima kelmayapti”, deganlari.. durbek tog‘am yig‘lamsirab kalima keltirishlari.. xolam qur’on o‘qiyotganlarida har bir so‘z go‘yo dimog‘lariga tiqilayotgani.. shohista oyam esa tinmay achamning sovib borayotgan oyoq-qo‘llarini silab, isitishga urinayotganlari.. bularning hammasini ko‘rib, men tamom bo‘lgan edim. xayrlashdim. hatto chet eldagi nevaralari ham rozilik so‘rab telefon qilishdi. quyosh chiqishni boshlagan edi. hamma jimlik ichida biror mo‘jizani kutayotgandek edi. hammasi bir zumda tugadi. kislorod apparatidan “tuuuut” degan ovoz eshitilishi bilan hamma “doooooddd” deb yig‘lab yubordi.. ehh..💔 men esa qotib qolgan edim. acham yotgan xonadan meni olib chiqib ketishdi. abam yuzimga urdilar. dilmurod tog‘am menga: “ovozingni chiqarib yig‘laaa! ichingga yutma” deb baqirganlariga qaramay yig‘lolmadim. aqlim yetmay qolgandi. yig’lashni unutib qòygandim. o‘sha bir ahvol kiyimlarimizda hammamiz to‘g‘ri qishloqqa ketgandik.. oradan shuncha yil o‘tibdiki, o‘sha kunning har bir oni esimda. axir ular bizning birinchi yo‘qotishimiz edilar.. nima qilishimizni bilmasdik. opoddamni ham, sizni ham juda qattiq sog’indim, achov.. *shu yergacha òqigan bòlsangiz, atrofizdagi yaqinlarizga bir qarang. balki bugun xayrlashadigan kunizdir.. (balki yo’q) yuzlarini unutib qòyishiz oson bo’lmasligi uchun ham ularga to’yib-to’yib tikilib oling. qadrlang demoqchimanda.

eh, Vasya, nima ilm olish oson deb o’ylaganmiding? 🥲

bo’ldi, bugunga yetarli charchab uxlab qoldi))

Hasanxon ustozning oila to’g’risidagi fikrlarini eshitib ish qilyotgandim, qarasam podcast’ni eshityotgan faqat o’zimmas ekanman 😭