Գիտե՞ս

Դու կարող ես սիրել մինչև ինքնաոչնչացում, կարող ես սիրել մինչև ատելություն, բայց երբեք չես մոռանա նրան, ով հոգ է տանում քո փոթորիկների մասին…

Ամեն ինչ, ինչ սարսափելի է, մեր սիրո կարիքն ունի։

Ես երբեմն ինքս ինձ նամակներ եմ ուղարկում,որ չմտածեմ թե քոնը չի հասնում...

Մի օր կարթնանաս ու կհասկանաս, որ հոգուդ խորքում ինչ-որ մեկը կոտրվել ու փշրվել է։

Չարժեր հոգուս լարերը շարժել

Օգոստոսից քո հոտն եմ զգում նա էլ է հրաժեշտի մասին

Մենք թանգարանն ենք այն ամենի ինչը ժամանակին սիրել ենք…

Քեզ չունենալու վախից անգամ, ամբողջ հոգիս է փոթորկում

Կյանքը ավելի հեշտ չի դառնում, դու ես զուտ ուժեղանում

Կարոտը սրտի անտեսանելի արյունահոսությունն է։

Նեղացկոտության տակ հաճախ ինչ որ չասված զգացողություն կամ սպասում է լինում)))

Սիրտը տարօրինակ հիշողություն ունի… պահում է այն, ինչին ուղեղը փորձում է հրաժեշտ տալ։

Ինձ հետ դու չափից շատ կլինես,իսկ առանց ինձ կմեռնես կարոտից

Երբ դու չլինես՝ աշխարհում ինչ-որ մեկը, անշուշտ, կխոսի քո մասին, քո բառերով, քո ձայնին մի փոքր նման, մի ստվեր կլինի, որ իրիկնամուտին կթվա քեզ նման ….

Աշխարհում, որտեղ կարող ես լինել ինչ ուզես, ուզում եմ լինես։Եղի՜ր ,ուղղակի եղի՜ր… Եղի՜ր ստվերս,սերս կամ թեկուզ թշնամիս միայն թե քեզ զգամ… Զգամ կողքիս… Հոգումս…

Եթե կարծում ես՝ մոռացել եմ քեզ, Ջնջել սրտիցս կարոտ ու սպասում՝ Կգա՛ս էս գիշեր, հուսախաբ չանես, Կուզեմ հանդիպենք հենց ի՜մ երազում: Արի՛, որ թերթենք էջերն անցյալի, Տեսնենք, թե ինչե՜ր եղան մեր կյանքում, Իսկ հուշերն ապրած՝ թանկ ու սիրելի, Թող տնավորվեն լույսի արանքում: Արի՜ առաջին ու վերջին անգամ, Թեկուզ վեհերոտ, դու միայն արի… Ախր, քո գալը սիրուն է այնքա՜ն, Որ սիրտն է մաշում անգամ աշխարհի:

Ես քեզ ամեն օր նորովի եմ ուսումնաՍԻՐՈՒՄ

Խառը դեմքերի մարող ստվերում Դու ամեն անգամ կնշմարես ինձ, Նրա փոխարեն , ում ամեն գիշեր Ձոնում ես տողերը քո ջերմ …

Մարդիկ գալիս են, որ ստեղծեն պատմություններ, որոնք հետո դու կհիշես միայնակ…

Չգիտեմ , ուրախանամ, որ ունեմ մարդիկ, ովքեր պատրաստ են ինձ ցավացնելու հաշվին ինձ ճիշտը ասել,թե՞...