sunken.

انقد بازی دادن آدمایی که فک میکنن دارن بازیم میدنو دوس دارم.

کلا جوزیم الکی میگم فاز لینه ایشالا آدم میشم از سال دیگه.

فردا برای من بیشتر شبیه تهدیدِ تا فرصت.

آجر روی آجر دارم دیواری از خشم میچینم و بینشون ملات تنفر میزنم.

تنها بیست سال داشتم ، زندگی‌ام بسیار آشفته،غمگین و بی نظم بود،رفیقی نداشتم و به شدت تنها بودم ؛به نحوی که مرا وحشی و فراری می نامیدند. در واقع من با کسی معاشرت نداشتم ، از صحبت‌های عادی روزمره هم دوری میکردم و می کوشیدم با کسی حرف نزنم.

حوصله هیچکدامتان نیست ، لطفا با من حرف نزنید مجبور میشوم‌ جواب دهم و این کار برایم سخت است.

چیزی که من نمیتونم فراموش کنمُ تو اصلا یادت نمیمونه.

کلمه‌ها تو مغزم رژه می‌رفتن، کلی حرفِ نزده داشتم اما فقط به تکون دادن سرم اکتفا می‌کردم.

جدی همینقدر کسشرید یا شوخیه؟

حالا دارم سقوط می‌کنم و احساس می‌کنم جز به تماشا کردن این سقوط، کاری از من برنمی‌آید.

اینطور بگویم که انگار بیچارگی‌ام به آنها جان تازه‌ای داده است، مثل کوسه ها دورم حلقه میزنند و زمانی که اصلا انتظارش را ندارم به سرعت به طرفم می آیند و با انگشتان خیالی شان بهم چنگ میزنند.

همچیو میده قیافم توضیح.