Fou

من یه مشکل مادر زادی دارم که هر کسیو میبینم فکر میکنم آدمه.

او رفیق واقعی من است، هنگامی که برای همه ناپیدا و نامرئی بودم او‌ تنها کسی بود که مرا دید و در آغوش گرفت.

من یه اخلاق بدی که دارم اینه که تا عمق هر چیز رو میرم تا عمق احساسات، تا عمق سوالات، تا عمق حرفها، تا عمق رفتارها، و حتی تا عمق سكوت ها برای همین گاهی چیزهایی رو میبینم و میشنوم و می فهمم که نباید، همین هم باعث ناراحتی میشه، هم باعث فکر و خیال بیشتر میشه.

احتمالا باز هم کسی را دوست بدارم، اما نه آنطور جسورانه و رها که تو را دوست داشتم؛ بسیار محتاط و آرام با ترس از دوباره شکستن.

عزیزم، زیر گلوت جای بوسه‌های منه، نه بغض.

یجوری کم اوردم هرجوری ناراحتین، رفع زحمت کنین.

مزاحم شو، روزت رو تعریف کن، غر بزن صدتا پیام بده، من واقعا زندگیت رو دوست دارم و همینطور نوتیفیکیشن‌هات رو.

آدم یه شب به خودش میاد، می‌بینه چقدر حیف شده.

خیلی دوست دارم که باورت کنم عزیزم ولی واقعا من دیگه نمیتونم معصومانه راجع به آدما فکر کنم.

شما با آدم بالغ که معاشرت کنی میفهمی اصن چیزی به اسم روابط پیچیده انسانی وجود نداره.

پروانه‌های توی دلم همشون معده درد شدن.

‏تنها پلنم برای تابستون اینه که صبر کنم تا پاییز بشه.

حسود؟ من سر اونی که دوسش دارم روانی‌ام بیشتر تا حسود.

تنها پشیمونی‌ای که بعد از هر قطع ارتباط داشتم این بوده که چرا تو مکالمه‌ی اخر مودب و باشخصیت بودم.

چگونه می‌توان فراموش کرد، وقتی هر وجب از این خاک، گواهِ خاموشِ جان‌هایی‌ست که به‌ناحق ستانده شده‌اند؟

فقط یه خجالت موند جلوی کسایی که پُزتو دادم و تعریفتو کردم.

هیکلِ خوب شش ماه باشگاه و رژیم میخواد، قیافه خوب سه‌چهارتا عمل. ولی اخلاقِ خوب فقط ذاتِ خوب میخواد. امکان نداره با ذاتِ خراب، آدمِ خوب ببینی!

در آخر به آرامش خودم فکر میکنم، و داستان برای همیشه به پایان می‌رسد.

Fou

تو هر کاری هم برای یه نفر انجام بدی هر سختی هم که براش بکشی؛ هر چقدرم پشتش باشی و حواست بهش باشه؛ بازم همه چی بستگی به این داره که اون میخواد خوبی های تو رو ببینه یا براش مهم نباشه! بازم بستگی به اون داره که بخواد با بی تفاوتی از کارات رد بشه و کارای دیگرانو بزرگ تر بدونه یا نه! تلخه ولی عین حقیقته