چیزی شبیهِ زندگی؛

«چیزی شبیهِ زندگی» این نام، یادگاری‌ست از جهانِ حسین پناهی؛ از آن اندوهِ نجیب، آن سکوتِ پرمعنا و نگاهِ خسته و عمیقش به زندگی.. امروز در سالروز درگذشتش یاد و نامش را با احترام گرامی می‌دارم.🤍 14/مــرداد

شب و چاوشی💫🍷

شب است. و آن‌که تاریکی را با هزار میخ به آسمان کوبیده انتقام چه چیز را از ما می‌گیرد؟

غروب یه‌تیکه از دنیاست، میدونم.

پروردگارا! تو میدانی، آنچه را که من نمیدانم. در دانستنِ تو آرامشی‌ست و در ندانستنِ من تلاطم‌ها.. تو خودت با آرامشت، تلاطمم را آرام ساز✨

4:12✨

آتشم؛ آتش! اگر می‌گِریم و تَر نیستم..

مایلم به مصاحبت با درخت؛ ریشه دارد و شاخه‌هایش عریان. آدمی گاه بی ریشه، شاخه‌هایش پنهان!

دوباره سبز میشوی؛ به احترامِ اشک‌ها..

و اگر بر تو ببندد، همه رَه‌ها و گذرها رَهِ پنهان بنماید، که کس آن راه نداند.✨

وطن! وطنِ عزیزتر از جانم! روزی قفس هایمان باز و بالِ پروازمان اوج می‌گیرد. روزی رها می‌شویم.. صبر کن...

سراغم را بگیر که دلم برای شنیدنِ صدای تو و شنیدنِ اسمم از زبانِ تو تنگ شده است. با من حرف بزن؛ از حالت، از روزمرگی هایت اصلا از خبر های روز بگو. اما بگو! اما باش.. که بدونِ تو چیزی شبیهِ زندگی، توی گلویم گیر می‌کند.

ما گریه کردیم؛ و شاخه‌های نزدیک دستمان را شکستیم و گریه کردیم.. ما فقط گریه کردیم؛ نمردیم!

دلم لک زده بود برای این کنجِ دِنج..(:

کاش میشد از آنهایی که دنیا را ترک کرده‌اند بپرسیم، آیا اندوه پایان یافت؟

نمی‌دانم چگونه توصیف کنم درد من کجاست! درد،دردِ روح است و من مکانش را نمی‌دانم.

زمین، این جغد سالخورده؛ بارها دیده است که گرگِ خون‌خوار، نه با دندان شکسته،بلکه با شکم سیر از جهان رخت بَر بسته است.