تیکه کتاب🤍

آقا ما خسته شدیم از این ″تاریخ″ که هی اصرار دارد جلوی چشم ما و در زمان ما رقم بخورد! نمی‌شود فردا پنجشنبه که از خواب بیدار می‌شوم ، گوینده ی اخبار رادیو توی اسنپ بگوید: ″امروز هیچ اتفاق بی سابقه و عجیبی نیافتاده و دنیا در صلح آرامش است و زمین هم هوایش خنک است و کسی با کسی دعوا ندارد، بروید به کار و زندگیتان برسید″ ؟ اما نه، انگار ناف ما را با بد بختی و بحران و جنگ و تحریم و اعتراض و سرکوب بریده اند. از روزی که صبح آن با چشم های نیمه باز ، قبل از اینکه یادمان بیاید چه کسی هستیم و رسالتمان در این دنیا چیست، قیمت تخم مرغ را نگاه کرده ایم چه انتظاری دارید؟ تا شب باید در باتلاق اخبار عجیب فرو برویم تا در نهایت شب بشود و این روز تخم مرغی بالاخره به انتها برسد! البته صبح فردا ، بعد از هضم اخبار روز گذشته ، باز سراغ این گوشی های هوشمند مستتر در جیب های مان می‌رویم که روزی هدف از اختراعشان این بود که مارا بهم وصل کنند و امروز شده اند مستطیل های تزریق بغض و دق. دو هزار فالوئر داریم که روزی صد تای آن ها لایک‌مان می‌کنند و استوری های رنگ و وارنگمان را با اموجی های حال خوب کن ریپلای می‌کنند با خنده های مصنوعی جوابشان را می‌دهیم، اما وقتی ساعت بازده شبِ چهارشنبه ی دلگیر آخر خرداد، دلمان دو فنجان چای و یک جفت گوش شنوا می‌خواهد ، دیگر فقط دلمان می‌خواهد یک نفر جای سین کردن پیام ها ، حرفمان را بشنود و دردمان را بفهمد و شاید کمی در آغوش گرفته شویم.. به تعبیر من تنهایی مدرن یعنی همین. شاید برای همین افسردگی بیماری قرن ماست و در سال هزار و هشتصد و نمیدانم چند میلادی ، علیرغم قحطی و بیماری و هزاران بلای عظیم دیگر ، لااقل افسردگی مردم را خفه نمی‌کرد... در وسط جنگ های بیشمار گوشه گوشه ی جهان ، در حالی که یخچال های قطبی آب می‌شوند ، باید در کنار غصه هایی که برای زندگی شخصی مان میخوریم برای بی‌خانمان شدن پنگوئن ها و انقراض خرس های سفید قطبی هم غصه بخوریم. در خاورمیانه ، جنوب شهر تمام دنیا، با ترس از نتیجه ی جنگ یا مذاکره و فیلترینگ و قطعی برق در تابستان ، پادکست توسعه‌ی فردی گوش میدهیم که گوینده بگوید با کائنات در صلح باشید! ولی آقا ما واقعا خسته شدیم... خسته شدیم از این پوست کلفت بودن اجباری که به ما تحمیل کرده اند. از اینکه نسبت به هر واقعه ای باید سپر دفاعی مان را بالا بگیریم که شرایط مچاله مان نکند. راستش را بخواهید دیگر حتی حال این ناله کردن ها و غصه خوردن های کلاسیک و ژست های شاعرانه را هم ندارم. انگار غم هایمان هم مثل خودمان ″کارمندی″ شده اند. ساعت هفت و نیم صبح ساعت می‌زنند و در طول روز روی قفسه سینه مان می‌نشینند و نصف شب گاهی با پوکساید و گاهی با اسکرول کردن بی هدف شیفتشان را تحویل میدهند تا فردا... دلم میخواهد یقه ی کارگردان این مستند بقا را بگیرم و بگویم رئیس! ما برای سیاهی لشگر صحنه های شاد داوطلب بودیم و قرارداد بستیم ، نه برای بازیگر نقش اول این اکشن تراژیک آخرالزمانی! لطفا کات بده ، چند پلان بمیریم، شاید استراحت کنیم... هرچند بعدش بلند می‌شویم. آبی به صورتمان میزنیم و دوباره برمیگردیم توی صف بنزین ، یا نانوایی! چرا که به هرحال تاریخ دارد به سرعت رقم می‌خورد و ما هم وسط این تراژدی باشکوه نباید نوبت‌مان را برای گرفتن دو عدد سنگک دو رو کنجد از دست بدهیم!! یادداشت ها - خسته نشدیم هممون یه دل سیر مگه!؟ آخرین چهارشنبه ی خرداد ماه سال ۰۵

میل به فرار کردن همیشه در وجودم بود؛ از این زندگی گریختن و پناه بردن به جایی که هیچ آدمی، هیچ انتظاری، هیچ غصه‌ای و هیچ شادی‌ای وجود ندارد.

@tike_ketab🤍

هنوز فرصت نكرده ام زندگی كنم، تا الان هرچه بود صرف دوام آوردن شد. @tike_ketab🌱

‘متوجه شدم که چقدر کم در بدنم زندگی میکنم؛ چه بسیار در ذهنم.’

ک انگار تو یه سکانس غمگین از زندگی گیر کردیم @tike_ketab🤍

اگر زنده ماندم و یک روزی باهم در یک خانه چای خوردیم برایت تعریف می‌کنم که این روزها چقدر سخت و دیر و دور گذشت. @tike_ketab🕊️

این حس که یهو فکر میکنی هیچکی دوست نداره، کسی به فکرت نیست و خیلی تنهایی، چیه که یهویی میاد سراغ آدم و ته دلتو خالی میکنه @tike_ketab🌱

گاهی تمام شدنِ یک روز بیشتر از یک روز طول می‌کشد. - ازدمیر آصف @tike_ketab

@tike_ketab🌙

تو هم از حد درازی ای شبِ اندوه! کوته شو! - وحشی بافقی @tike_ketab♥️

@tike_ketab🌱

دیگران هی بهت غر می‌زنن چون وقت دارن براش فکر کنن، تو وقت نداری. نه اینکه غر نداری. آدما از سکوت تو تصور می‌کنن راضی هستی از همه چیز. تو فقط ترجیح میدی جای گله، شکایت و نق زدن، پاشی یه کاری کنی. این رو اطرافیانت نمیدونن. - امیرعلی ق @tike_ketab🤍

رفيق همه ى ما داریم تو زندگی با چیزایی میجنگیم، که به هیچکس نگفتیم. - بایکوت @tike_ketab🫧

چه‌قدر این دوست‌ داشتن‌های بی‌ دلیل خوب است. مثل همین بارانِ بی سوال که هی می‌بارد. - سیدعلی صالحی @tike_ketab☁️

انبوهی از این بعد از ظهرهای جمعه را به یاد دارم که در غروبِ آن‌ها در خیابان از تنهایی گریستم. - احمدرضا احمدی @tike_ketab🌱

دیگر منتظرِ کسی نیستم از سرِ خستگی در این ایستگاه نشسته‌ام. - رسول یونان @tike_ketab

احساس عجیبی است؛ در فضایی کوچک، میان آدم‌هایی باشم که روحشان خبر ندارد چه چیزهایی بر من گذشته است. - بایکوت @tike_ketab💔

گفتی دوستت دارم و من روی آن دوستت دارم خانه ساختم، و تو رفتی - فروغ فرخزاد @tike_ketab🤍

@tike_ketab