The light behind your eyes

شاید بعداً، شاید هیچوقت.

اگه به دریا نزدیکید همین الان از طرف من برید خودتونو پرت کنید توش.

-اونقدر دوستم داری که زندونیم کنی؟ +اونقدر دوستت دارم که آزادت کنم.

من عاشق آدم‌هایی‌ام که زیاد فکر می‌کنن. عاشق اینم که با یکی حرف بزنم و وقتی مکالمه تموم می‌شه، یه چیزی یاد گرفته باشم که قبلش نمی‌دونستم؛ یه نوع جدید برای نگاه کردن به زندگی، یا یه ایده‌ای که چند روز بعد هم هی برگردم سراغش. عاشق اینم که یه نفر فقط به خاطر اینکه دنیا رو متفاوت می‌بینه، باعث بشه نگاه من به دنیا هم یه ذره جالب‌تر بشه.

امید است که این بارهم خوب بمیرم.

I’m willing to do anything terrible just so I don’t feel this way.

I feel now like minus something, you know I feel faded, I don't feel like I'm all here I think it'll come back, I hope it'll come back There's a lot of color missing, from the way I feel And from my face, and, you know, just everything There's some kind of zest, or some kind of, um, life You know, that seems to be faded temporarily

فقط تو حقیقتی، باقی همه روایت‌اند.

روز به روز بیشتر رنگ حقیقیتو باختی.

این روز ها تعداد دفعاتی که با خودم حرف می‌زنم خیلی بیشتر از قبله، همیشه توی خونه با خودم حرف می‌زدم ولی این مدت حس می‌کنم سر شخص دیگری بیخ گوشم هست و مدام داره پچ‌پچ می‌کنه، بعد که نگاهش می‌کنم می‌بینم خودمم.

ذهن آدم شروع می‌کند به برگشتن به جاهایی که تمام نشده‌اند.

او فکر می‌کند دارد فکر می‌کند اما در واقع فقط دارد از فکر کردن فرار می‌کند. خودم هم البته تفاوت چندانی ندارم فقط حرفه‌ای‌تر شده‌ام.

تجربه به شدت بهم ثابت كرده نود درصد اطرافيانت زمانی كه حرفی از هميشه موندن نميزنن يا «دوست صمیمی» خطابت نمیکنن موندگار ترن.

یعنی چندبار درموردش نوشتم بدون اینکه خودش متوجهشون بشه؟

قصه آشناست عزیز من، در نقطه‌ای که بازگشت نه ممکن است و نه فایده‌ای دارد، آدم‌ها میل بازگشت پیدا می‌کنند.

تاریکی حقیقی از اون نورهای دروغین صادق تره.

بنوش خون خویش را، که شاید زخم از تو خاطره‌مندتر باشد.