ویولنیست کشتی تایتانیک

دوستان آیا سایتی مثل کورسرا می‌شناسید که مدرکش رایگان باشه؟ معتبر و در حد کورسرا باشه همون.

Somewhere private

لطفا جمله‌ی "پول ندارم." رو عادی‌سازی کنیم چون با این اوضاع اقتصادی و هزینه‌ها، واقعا طبیعیه.

Happy July 23rd, my little angel. 💚

یعنی تف توی این زندگی نکبت که آدم کاری جز نگرانی و دلشوره و گریه‌زاری نداره انجام بده.

حتما و حتما حمایت کنید ها!🥹🍓⭐️

🐚 •آباژور •رنگ: کرم •ارتفاع: ۳۷ سانت •بیشترین عرض: ۲۷ سانت •جنس پایه: فلزی

بچه‌ها این آباژوری که تو عکس‌هام میبینید رو مامانم بافته. و واقعا عاشقشم. به تازگی یک مجموعه‌ای یه تعدادی از این آباژور به مامانم سفارش داده و الان مامانم آماده‌شون کرده اما بعد از بررسی قیمت و هزینه‌ها به این نتیجه رسیدیم که سوددهی خیلیی پایینی داره و از اونجایی که کار دست هست و انرژی زیادی براشون گذاشته میشه دلم نیومد با این قیمت کم بفروشتشون. بنابراین تو چنلی که مدت‌ها پیش برای اینکار ساخته بودم قرار میدم و واقعا خوشحال و ممنون میشم که اگر دوست داشتید کارها رو ببینید و به دوستانتون معرفی کنید.

خدایا من رو از خاورمیانه بن کن.

اضطراب فقط جایی که می‌گی "نکنه حالا که یکم زندگی کردن رو دوست دارم، بلایی سرم بیاد یا بمیرم؟"

درست می‌شه بچه‌ها جون. واقعا درست می‌شه.

دوستی‌های الانم؟ از ترم ۵ شروع شد. اکثرشون رو می‌گم. یا آدم‌های جدید، یا صمیمیت جدید با آدم‌های قدیمی. اون‌هایی که نگهشون داشتم مثل جواهر می‌مونن. بهم احساس دوست‌داشته شدن می‌دن و توی بهتر شدن حالم خیلی کمکم کردن. آدم‌ باید آدم‌های خودش رو پیدا کنه چون هر تکه‌ای از پازل قرار نیست به تکه‌ی بعدی بچسبه. خوشحالم که اون روزها رو ثبت کرده بودم که الان بفهمم چقدر قوی‌تر از این حرف‌ها، تونستم ادامه بدم. و در نهایت شاکر بودن، تک‌به‌تک حذفشون کردم چون اون زمان از بین رفت و حالا باید مراحل جدید رو طی کنم. با آد‌م‌های دیگری سر و کله بزنم و از شدت فشار گریه کنم. ولی ته تمام این‌ها می‌دونم که الان، یکم بیشتر، قدر خودم رو می‌دونم. می‌دونم چه‌جور آدمی هستم و می‌دونم لیاقت چه‌نوع عشق و محبتی رو دارم. پس اگر کسی اون عشق و محبت رو بهم نده، و بدتر، اگر باهام بد رفتار کنه، واضحا من رو نشناخته و یا ارزش نزدیکی رو نداره.

اواخر نشسته‌م و پست‌هایی قدیمی رو از این کانال حذف می‌کنم. برای مثال دیشب نشستم و بخش عظیمی از نوشته‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ رو پاک کردم. جهت اطلاع، من این دوره‌ها با افسردگی شدید دسته‌وپنجه نرم می‌کردم و بدترین افکار رو داشتم. این موضوع که اون زمان رو در دانشگاه، دور از خانواده و به همراه آدم‌هایی که یکسری‌هاشون به معنی واقعی کلمه "سمی"(سمی برای من. برای هم‌نوع خودشون: "آدم حسابی") می‌گذروندم، همه چیز رو بدتر کرده بود. هنوزم یادمه که چقدر بهار ۱۴۰۲ گریه کردم، چقدر توان نداشتم و هی همه‌چیز بدتر می‌شد. با خودم می‌‌گفتم "عمرا اگه شرایط بهتر بشه.". فکر می‌کردم دیگه دوستی‌هایی به وجود نمیارم و تنها می‌مونم. فکر می‌کردم دو سال بعدی دانشگاه برام جهنم می‌شه. فکر می‌کردم دوست‌داشتنی نیستم و کسی من رو توی زندگیش نمی‌خواد. هر چند سخت، ولی گذشت. دوستی‌هایی رو تجربه کردم که بعد از اتمام دانشگاه هنوز هم برام امن و مطمئن هستن. بهتر شدم. بزرگتر شدم. درس‌های زندگی رو دونه‌دونه یاد گرفتم. بالاخره ارزش خودم رو فهمیدم و دیگه نذاشتم کسی هر طور که می‌خواد باهام رفتار کنه. نسبت به ورژن ۱۹-۲۰ ساله‌ی خودم دلسوزی دارم و فقط می‌خوام بهش بگم: بهتر می‌شه. واقعا بهتر می‌شه. می‌گذره و رشد می‌کنی و می‌خندی به روزهای سختت. می‌دونم که اگر این‌ها رو بشنوه اصلا باور نمی‌کنه چون احتمالا الان تو اتوبوس دانشگاه جلوی یک عالمه آدم داره گریه می‌کنه. پس اگر با آدم‌ها روزهای سختی رو تجربه می‌کنید، افسردگی تو زندگیتونه و فکر می‌کنید تهِ ماجراست، باید بگم بهتر می‌شه. از کسی بشنوید(بخونید) که می‌تونست بزنه دهن هر کسی که این رو بهش می‌گفت. هیچوقت ارزش خودتون رو بخاطر آدم‌های اشتباه(برای زندگی شما) دست‌کم نگیرید. از آی‌ناز به شما نصیحت. دیگه من گذشتم، شما که بهتر می‌تونید پیش برید.