کافه ترنج

درختی در میان سفرم ایستاده است نه سبز و نه آرام بلکه سرخ، مثل زخمی که تماشا کردنش تمام خواستن را به سردی می‌کشاند. #پیام_احمدیان

ایران به شوق زندگی در مرگ رویین‌ تن شده مرد و زنش تلفیقی از ابریشم و آهن شده

و عشق، در لحظه‌ای ایستاد که هیچ‌کس ندانست آغاز بود یا پایان ... #پیام_احمدیان

‌ ما هيچ‌تر از هیچ پِیِ هیچ دویدیم، جز هیچ در این هیچ دگر هیچ ندیدیم .

فراموشی را بستاییم یاد، انسان را بیمار می‌کند.

خط به خط این روزها معنای آن استعاره هایی ست که همیشه میخواستیم بنویسیم.

شنیدم بهار آمد، اما در انتها دستانت در آغوش دوردست سرد ماندند... #پیام_احمدیان

بله، می‌فهمم. او لبخند کوچک تو بود. حالا دیگر بخواب آدم بی‌لبخند.

زیرِ درختِ بی‌برگِ انتظار، هنوز چشم به راهِ دیداری‌ام که نیامد... #پیام_احمدیان

صدایی را شنیدم که هیچ‌کس نشنید، برای همین سکوت کردم تا پژواکش گم نشود. #پیام_احمدیان

وقتی داشتید کسیو تجربه میکردید مراقب باشید ؛ شاید اون داشت شمارو زندگی می‌کرد.

تو فالووراش نیستم ولی یه کام عمیق از سیگارشم.

ما چیزهای زیادی درباره‌ی هم می‌دانستیم. بیشتر از آن که بتوانیم فقط دوست هم باشیم...

انگار تمام علاقه‌ام را خرج تو کرده‌ام. دیگر به هیچ‌کس دیگری هیچ احساسی ندارم.

ناظم حکمت حرف دلمو زده، اونجا که می‌نویسه: من، خیلی به ناحق، از تو دور مانده‌ام.

کسی که تورو به گریه انداخت حتما یه روزی برات گریه میکنه

+خوشبخت؟ -کسی که آدمِ مورد علاقه‌ش، روزایِ سخت کنارشه.

به من بگو؛ کجای جهان را گرفتی؟ با دستهایی که، مرا رَها کردی!

‏واقعا آدم‌ها عجیبن، میتونن برای از دست دادنت گریه کنن ولی نمیتونن برای نگه داشتنت تلاش کنن.

داستان‌ ها تموم میشن؛ اما آهنگ ها، مکان ها، نگاه‌ ها و عطر ها باقی میمونن.