تراژد؎

رفتنت‌رو‌بہ‌فردا‌ننداز همین‌الان‌برو؛

ولی‌جدی‌نجف‌با‌همہ‌جا‌فرق‌داره انگار‌ثانیہ‌بہ‌ثانیہ‌‌اش‌رو‌تو‌ی‌آغوشِ‌بابایی؛

حُسین؛

آبرویم‌رابگیروآبِ‌رویم‌رانگیر گریہ‌ام‌وقتی‌نمی‌گیردخجالت‌میکشم؛

جرعہ‌ا؎‌آرامش؛

ازدوردَست‌ترین‌اندوه‌آمده‌ام؛

چند‌نفر‌بہ‌یہ‌نفر...؛

تو‌غمِ‌شریفِ‌منی؛ ࣫͝‌ ‌‌ ‌‌ ‌

و‌در‌آخر‌یک‌شب‌بہ‌تو‌فکر‌می‌کنم و‌تمام‌می‌شوم...؛

سَررابُریده‌ام‌کہ‌تماشاکنم‌تورا؛

کارم‌شده‌بہ‌سینہ‌یِ‌خودجاکنم‌تورا

بہ‌مادر‌شهید‌حمیدرضارجب‌زاده‌فکر‌می‌کنم قلبم‌میخواد‌از‌جاش‌کنده‌بشہ...؛

بہ‌مادر‌شهید‌حمیدرضارجب‌زاده‌فکر‌می‌کنم قلبم‌میخواد‌از‌جاش‌کنده‌بشہ...؛

وَ اَصْحابِ الحُسَین، الَّذینَ بَذَلو مُهَجَهُم دونَ الحُسَین، عَلیهِ السَّلام. آری! مُهَج، آخرین قطره‌ی خونِ درون قلب که خارج می‌گردد. برای حمیدرضا رجب‌زاده که سینه‌اش را شکافتند و قلبش را خارج کردند. خطاب به آن جماعتِ پوچ‌مغزِ تهی‌مغز که قصدِ هشتگِ نه به اعدام به قاتل این شهید را دارند، شما جلویِ شیطان هم لُنگ می‌اندازید بی‌صفتانِ بی‌ذاتِ بی‌مغزِ بی‌وجدان! خجالت نکشید! بگویید پیش آمد! آری پیش آمد، اتفاقی بود... اتفاقی قلبِ تپنده‌ای را به حالتِ سکون درآوردید! نفرین! نفرین بر رگ و پیِ شما... نفرین بر هُرم نفس‌های زهرآگین‌تان که فضای ایرانِ عطرآگین‌مان را آغشته ساخته است! نفرین بر تک‌تکِ یاخته‌های تنِ پلیدتان! نفرین!