𝒹iary —

آن روز كه چشمانِ تو‌ در من نگريست ‌می‌بايد مُرد و باز می‌بايد زيست

گاهی به سفرهای خیالی‌ام می‌روم. در این سفرها، به سرزمین‌هایی می‌روم که هرگز ندیده‌ام، اما در ذهنم به وضوح شکل می‌گیرند. کوه‌های بلند و سرسبز، دریاهای آبی و شفاف، و شهرهایی با معماری‌های عجیب و غریب. هر کجا که می‌روم، یک تصویر ثابت در ذهنم وجود دارد: تو.

توی این شب‌های تاریک، وقتی ستاره‌ها تو آسمون می‌درخشن، یاد تو می‌افتم و فکر می‌کنم شاید تو هم زیر همین آسمون به من فکر کنی. گاهی به این فکر می‌کنم که آیا می‌شه همزمان به هم فکر کنیم؟ آیا می‌شه توی این دنیای بزرگ و سرد، دو تا روح رو پیدا کرد که تو یک راستا حرکت کنن؟