دانشگاه و طبیعت

https://t.me/Elahiyatfarsi

🏛 امضای بیانیه دانش‌پژوهان بین‌المللی علوم انسانی در محکومیت تهدید غیرنظامیان ایرانی، دانشگاه سنت اندروز و نهادهای دیگر، بین‌المللی برای مطالعه جزئیات بیشتر این خبر آکادمیک، روی لینک زیر کلیک کنید: 🔗 ورود به پورتال اطلاع‌رسانی طومار اندیشه ✨ مؤسسه فرهنگی هنری طومار اندیشه 🆔 @toomareandisheh

🎥 مشاهده ۴ پلنگ در ارتفاعات میناب 📌هم‌میهن را در فضای مجازی دنبال کنید: سایت ـ بله - تلگرام - روبیکا - اینستاگرام

آمار دقیق از میزان خسارت جنگ در تهران؛ کدام مناطق بیشترین آسیب را دیدند؟ / حملات آمریکا و اسراییل ۱۰ میلیون تن آوار جنگی برجای گذاشت ▪️منطقه یک: ۵۷ بار ▪️منطقه دو: ۳۰ بار ▪️منطقه ۳: ۲۲ بار ▪️منطقه ۴: ۹۰ بار ▪️منطقه ۵: ۲۷ بار ▪️منطقه ۶: ۱۴ بار ▪️منطقه ۷: ۱۵ بار ▪️منطقه ۸ :۱۳ بار ▪️منطقه ۹: ۳۳ بار ▪️منطقه ۱۰: ۵ بار ▪️منطقه ۱۱: ۲۷ بار ▪️منطقه ۱۲: ۱۴ بار ▪️منطقه۱۳: ۴۶ بار ▪️منطقه۱۴: ۳۱ بار ▪️منطقه ۱۵: ۳۱ بار ▪️منطقه ۱۶ :۶ بار ▪️ منطقه ۱۷: ۳ بار ▪️منطقه ۱۸: ۱۹ بار ▪️منطقه ۱۹: ۱۴ بار ▪️منطقه ۲۰: ۳۶ بار ▪️منطقه ۲۱ :۶۲ بار ▪️منطقه ۲۲ :۵۵ بار مهدی زارع، استاد پژوهشگاه بین‌المللی زلزله: طبق گزارش‌های رسمی، تا ۱۰ مرداد ۱۴۰۵ حدود ۱۰ میلیون تن آوار و نخاله ساختمانی در مناطق شهری آسیب‌دیده در جنگ ایجاد شده است. این آوار ناشی از آسیب جزیی یا شدید به ده‌ها هزار واحد مسکونی، تاسیسات صنعتی، انبارهای انرژی و زیرساخت‌های شهری است./اعتماد @ForIran_ir

https://t.me/Elahiyatfarsi

شایان اویس‌قرن در میان خبرهای سراسر دلهره و نگرانی، خبر جایزه آباکوس، مهمترین جایزه‌ی نظری علوم رایانه، توسط جوان اصفهانی، دکتر شایان اویس‌‌قرن، بسیار مسرت‌بخش بود. برای آشنایی با او و کارهایش این ویدیو دیدنی است. شایان فردی است که علناً خود را مسلمان و ایرانی می‌داند و با جنگ اخیر هم مخالفت کرد. این جایزه بسیار شباهت به جایزه فیلدز ریاضی دارد و‌همزمان با همان اهدا شد. او‌ اولین ایرانی است که این جایزه را دریافت می‌کند. جایزه‌ای که در رده‌ی جایزه نوبل می‌‌تواند باشد در علوم رایانه. شایان متولد ۱۳۶۴ در شهر اصفهان و دارای مدال طلای جهانی المپیاد کامپیوتر در سال ۲۰۰۳ است. از نظر نگارنده، وجود استعدادهای بی‌‌شماری چون شایان یکی از دلایل اصلی جنگ با ایران و هراس از آن است. https://youtu.be/ycN287XCSBM?si=kdfOu99_O15CiN8V @YengehNevis

جل الخالق! 😢 بسته بندی توله خرس در محمولهٔ بسته! 🔹بچه خرس‌های سیاهی که در زیر جعبه‌های پسته جاسازی شده بودند، به‌منظور انتقال از کرمان به مقصدی نامعلوم در اصفهان توسط نیروی انتظامی کشف شدند. این خرس‌ها در نهایت به مرکز بازپروری پارک پردیسان منتقل و در آنجا نگهداری خواهند شد. 🔹در جریان این جابجایی‌ها، تلفات حیوانات قاچاق شده بسیار بالا است، زیرا توله‌خرس‌ها در سنین بسیار کودکی از والدین خود جدا می‌شوند، چه در طبیعت و چه در مراکز تکثیر و پرورش. همچنین، اکثر افرادی که این حیوانات را خریداری می‌کنند، اطلاعات کافی برای تیمار آن‌ها را ندارند. Esfehan_Fouri http://t.me/daneshjoo_ye_divaneh

کارگاه مجازی نقد شعر و معرفی مکاتب ادبی

** #کودکان_و_درختان ** در پهنه‌ی جهان انسان برای کشتن انسان تا جبهه می‌رود انسان برای کشتن انسان تشویق می‌شود! * درجبهه‌های جنگ کشتار می‌کنند یا کشته می‌شوند * تابوت صد هزار جوان را پیران داغدار با چشم اشکبار بردوش می‌کشند درخاک می نهند. * ....آنگاه کودکان را تعلیم می‌دهند: یک شاخه از درخت نبایست بشکنند! ‌ #فریدون_مشیری از دفتر: " #تا_صبح_تابناک_اهورایی " ‌ 🔹کانال رسمی فریدون مشیری: @fereydoonmoshiri

📍تور بازدید از خانه‌ی تاریخی امیرقلی امینی و موزه‌ی هلال‌احمر 💡به مناسبت روز خبرنگار 🔸زمان: شنبه ۱۷ مرداد ماه ۱۴۰۵ ساعت ۹ 🔸️محل دیدار: خیابان کاشانی، روبه‌روی سازمان هلال‌احمر 🔸ثبت‌نام: @studentcityisf 🔸️ظرفیت محدود است. 🏷کاری از: کانون اصفهان‌شناسی و مشاهیر قوس و دبیرخانه‌ی هویت فرهنگی اصفهان ✨ به ما بپیوندید: @studentcity_isf 🔆سازمان دانشجویان جهاددانشگاهی اصفهان

♦️کارزار اعلام آمادگی اعضای هیئت علمی دانشگاه‌ها در جهت حفظ منافع ملی ♦️درخواست بهره‌گیری از همه ظرفیت‌های دیپلماسی برای دستیابی به توافقی عزتمندانه، صلحی پایدار و کاهش تنش‌های منطقه‌ای ♦️بهبود معیشت مردم، حمایت هدفمند از اقشار آسیب‌پذیر و تدوین برنامه‌ای عملیاتی برای کاهش آثار جنگ و تحریم، باید در صدر برنامه‌های دولت و سایر نهادهای مسئول قرار گیرد/ ♦️دولت، به عنوان مسئول اداره کشور، تحت تأثیر فشار جریان‌های اقلیت پر سر و صدا قرار نگیرد/ ♦️توجه و تکریم آزادی‌های مصرح در قانون اساسی، می‌تواند قدرت ملی ایران را به شکل چشمگیری افزایش دهد/ ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران موضوع: نامه به رئیس جمهور در مورد اعلام آمادگی اعضای هیئت علمی دانشگاه‌ها برای همکاری در جهت حفظ منافع ملی و نگرانی برای آینده ایران با سلام و احترام ما، جمعی از اعضای هیأت علمی و دانشگاهیان دانشگاه‌های کشور، در آستانه سومین سال آغاز به کار دولت جنابعالی، بر خود فرض می‌دانیم که در این مقطع حساس از تاریخ معاصر ایران، دغدغه‌ها، نگرانی‌ها و پیشنهادهای خود را از منظر مسئولیت علمی، ملی و اجتماعی با حضرت‌عالی و دیگر ارکان تصمیم‌گیری کشور در میان بگذاریم و هم‌زمان آمادگی خود را برای هرگونه همکاری کارشناسانه در جهت تأمین منافع ملی و آینده ایران اعلام کنیم. دولت جنابعالی در شرایطی مسئولیت اداره کشور را بر عهده گرفت که ایران با مجموعه‌ای کم‌سابقه از فشارهای خارجی، تحریم‌های گسترده، بحران‌های اقتصادی و در ادامه، جنگ و ناامنی مواجه شد؛ شرایطی که شاید بتوان آن را از دشوارترین مقاطع تاریخ معاصر کشور دانست. در آستانه پنجاهمین سال پیروزی انقلاب اسلامی، جامعه ایران بیش از هر زمان دیگری نیازمند گفت‌وگویی ملی درباره آینده خویش است. تجربه نیم‌قرن گذشته نشان داده است که نه بازگشت به گذشته راهگشاست و نه استمرار وضعیت موجود بدون اصلاحات می‌تواند پاسخ‌گوی مطالبات جامعه باشد. آینده ایران در گرو حرکت تدریجی، عقلانی و مسالمت‌آمیز به سوی حکمرانی کارآمدتر، پاسخ‌گوتر و مردم‌سالارانه‌تر است. مایه نگرانی است که در چنین شرایطی، دو جریان افراطی هرچند با شعارهایی متفاوت و حتی متعارض، عملاً در مسیری همسو با تضعیف انسجام ملی حرکت می‌کنند؛ از یک سو کسانی که امید خود را به مداخله خارجی، جنگ یا بازگشت به گذشته دور گره زده‌اند و از سوی دیگر آنان که هرگونه اصلاح، گفت‌وگو و دیپلماسی را نفی کرده و استمرار تنش و تقابل را تنها راه می‌دانند. نتیجه عملی هر دو رویکرد، هرچند با انگیزه‌های متفاوت، تضعیف ایران، کاهش اعتبار بین‌المللی کشور و فراهم شدن بستر سوءاستفاده دشمنان، از جمله گروه‌های تروریستی و تجزیه‌طلب است. دانشگاهیان بر این باورند که حفظ تمامیت ارضی، استقلال و عزت ایران نه از مسیر افراط، بلکه از مسیر عقلانیت، وفاق ملی و اصلاحات پایدار امکان‌پذیر خواهد بود. بر همین اساس، نکات زیر را به استحضار می‌رسانیم: ۱. تجاوز نظامی علیه ایران، نقض آشکار حقوق بین‌الملل و حاکمیت ملی کشور است و تهاجم ددمنشانه آمریکایی-صهیونی که با ادعای دلسوزی و آزادی برای ملت ایران صورت گرفته، نتیجه‌ای جز کشتار مردم، تخریب زیرساخت‌ها و گسترش سلطه امپریالیسم نداشته و دفاع مشروع از سرزمین و میهن عزیز و استقلال کشور را وظیفه قطعی و غیرقابل تردید مردم ایران می‌دانیم. ۲. عملکرد دولت در مدیریت کشور در شرایط جنگ، تحریم و فشارهای اقتصادی، به‌ویژه در تأمین نیازهای عمومی، حفظ خدمات اساسی و استمرار اداره کشور را، با وجود همه مشکلات، قابل قبول و در مواردی فراتر از انتظار ارزیابی می‌کنیم. همچنین تلاش‌های دیپلماتیک دولت برای کاهش تنش‌ها و پیگیری منافع ملی شایسته تقدیر است. ۳. رشادت و ایثار نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران در دفاع از تمامیت ارضی کشور، مایه افتخار هر ایرانی وطن‌دوست است و ضمن ادای احترام به همه شهیدان، جانبازان و خانواده‌های آنان، از خداوند متعال عزت و امنیت پایدار ایران را مسئلت داریم. ۴. در عین حال، استمرار ادبیات تند، تخریبی و دو قطبی‌سازی توسط بعضی رسانه‌ها علیه دولت، مذاکره‌کنندگان و هرگونه تلاش برای حل‌وفصل مسالمت‌آمیز اختلافات موجب نگرانی عمیق است. در شرایط تهدید خارجی، انسجام داخلی یک سرمایه راهبردی است و هر اقدامی که این سرمایه را تضعیف کند، خواسته یا ناخواسته در جهت منافع دشمنان ایران خواهد بود. از سوی دیگر، اکثریت جامعه و بسیاری از نخبگان کشور از امکان کافی برای بیان دیدگاه‌های خود در رسانه‌های عمومی برخوردار نیستند. ادامه متن کارزار، لینک کارزرا و اسامی امضاء کنندگان در: https://www.karzar.net/339107 https://modaresinpress.ir/university/5834/

در نمایشنامهٔ «کرگدن»، نوشتهٔ اوژن یونسکو در سال ۱۹۵۹، ساکنان شهری کوچک یک‌به‌یک به کرگدن استحاله می‌یابند. آنچه هراس‌انگیز است، خودِ این جانوران نیستند، بلکه سهولتِ این دگردیسی است؛ اینکه همسایگان، همکاران و روشنفکرانِ محترم چگونه تسلیم خویش را توجیه می‌کنند، دلایلی برای ستایشِ گله می‌یابند، و همرنگیِ تازهٔ خود را نوعی شجاعت جار می‌زنند. یونسکو، که استحالهٔ دوستانش را در رومانیِ میان‌دو‌جنگ به سوی فاشیسمِ «گارد آهنین» به چشم دیده بود، دریافته بود که فاشیسم به‌ندرت همچون فاجعه‌ای واحد از راه می‌رسد. فاشیسم گام‌به‌گام پیش می‌رود، هر گام چندان کوچک که معقول به‌نظر آید، تا آنکه امرِ ناانديشيدنی به همهمهٔ عادیِ افکارِ محترم بدل شود. تنها برانژه، آن آدمِ عادی و پُرنقصی که پایداری می‌کند، سر باز می‌زند — و خود را تنها می‌یابد. این دقیقاً همان ابتذالی است که امروز به نمایش درآمده است. سهولتِ خونسردانه و تقریباً دیوان‌سالارانه‌ای که با آن مقام‌های آمریکایی، رسانه‌ها، اعضای کنگره و اندیشکده‌ها دربارهٔ بمبارانِ زیرساخت‌های انرژیِ ایران بحث می‌کنند — نابودیِ عامدانهٔ شریان‌های حیاتیِ غیرنظامیان، که نقضِ فاحشِ حقوق بین‌الملل بشردوستانه است — خود گونه‌ای از همان «کرگدن‌شدن» است. جنایات جنگی همچون گزینه‌های سیاست‌گذاری مطرح می‌شوند، مانند برآوردهای فصلی سبک‌وسنگین می‌گردند، و از فاجعهٔ انسانی‌ای که توصیف می‌کنند تهی می‌شوند. و سکوتی که این را در بر گرفته است — از سوی دولت‌های غربی، سازمان ملل متحد، و آن چهره‌های بین‌المللی‌ای که تنها به‌گاهِ مصلحت از «نظمِ مبتنی بر قواعد» دم می‌زنند — بی‌طرفی نیست. کرگدن شدنِ خاموشِ گله است. برآمدنِ ترامپ نیز به همین الگو تعلق دارد. این نه فوران چیزی بیگانه، بلکه انباشتِ رضایت‌های کوچک است؛ عادی‌سازیِ پیوستهٔ آنچه باید شورش برانگیزد. هر مماشات، مماشاتِ بعدی را آسان‌تر می‌کند، تا آنکه غریوِ گله هر اعتراضی را در خود فرو برد. هشدارِ یونسکو هرگز در حقیقت دربارهٔ هیولاها نبود؛ دربارهٔ این بود که چگونه آدمیانِ عادی، بی‌آنکه چیزی را ناساز بیابند، خاموش به هیولا بدل می‌شوند. https://x.com/i/status/2083640119609762071

فراخوان چهارمین جایزه ملی آهنگسازی استاد روح‌الله خالقی منتشر شد Khaleqiaward.ir @khaleqiaward

دفاع از آزادی اندیشه یا دفاع از یک شخص؟ برای دفاع از جایگاه تاریخی علی شریعتی، لازم نیست شیفته او باشیم. من نه دلداده و واله شریعتی‌ام و نه  دشمن او و متعلق به جریان سنتی مخالفش. نه به حلقه کیان تعلق داشته‌ام و نه جریان مصباح. با بسیاری از مبانی فکری، زبان ایدئولوژیک و نتایج سیاسی پروژه او نیز می‌توان اختلاف داشت. اما آنچه امروز در قالب حمله و اهانت به شریعتی جریان دارد، صرفاً نقد یک متفکر نیست؛ نشانه منازعه‌ای عمیق‌تر بر سر امکان و مشروعیت روشنفکری دینی در ایران است. واکنش عبدالکریم سروش از همین منظر قابل فهم است. سروش بیش از دو دهه پیش یکی از جدی‌ترین نقدها را به شریعتی وارد کرد و با طرح نظریه «قبض و بسط تئوریک شریعت»، مسیر معرفت‌شناختی متفاوتی را در پیش گرفت. بنابراین، برآشفتن امروز او را نباید به دلبستگی شخصی یا توافق فکری با شریعتی تقلیل داد. پرسش اصلی این است: چه تغییری رخ داده که منتقد دیروز، امروز در برابر اهانت به شریعتی موضع می‌گیرد؟ پاسخ در تفاوت میان «نقد درون‌گفتمانی» و «حذف گفتمانی» نهفته است. نقد سروش به شریعتی، با وجود همه تندی‌هایش، درون یک میدان مشترک فکری صورت می‌گرفت؛ میدانی که همچنان برای اصلاح دینی، آزادی، عقلانیت، عدالت اجتماعی و بازاندیشی نسبت دین و سیاست موضوعیت قائل بود. اما حملات کنونی غالباً قصد اصلاح یا نقد این پروژه را ندارند. هدف، بی‌اعتبارکردن کلیت سنت روشنفکری دینی و تخریب شالوده‌های تاریخی آن است. شریعتی در این نزاع نه فقط یک متفکر، بلکه نماد یکی از مهم‌ترین تلاش‌های فکری برای بازسازی رابطه دین، جامعه و رهایی سیاسی در ایران معاصر است. از این منظر، حمله به شریعتی نقش یک «بمب سنگرشکن» را ایفا می‌کند: ضربه‌ای که هدف آن عبور از اختلافات سطحی و تخریب بنیان یک سنت فکری است. این حمله نه الزاماً به سود مصباحیسم ایدئولوژیک و یا  دین سنتی تمام می‌شود، نه ضرورتاً در امتداد دستگاه فکری جواد طباطبایی و ایران‌شهری قرار دارد. مسئله اصلی، ظهور نوعی ارتجاع سلطنت‌طلبانه و شبکه‌های رسانه‌ای و سیاسی است که با زبان لیبرالیسم سخن می‌گویند، اما در عمل در ائتلاف با تراستی‌ها با تکثر فکری، تجربه جمهوری‌خواهی، عدالت‌خواهی و هرگونه روایت مستقل از تاریخ معاصر ایران مسئله دارند. فضای پس از جنگ دوازده‌روزه و امتداد آن در جنگ چهل‌روزه روایت‌ها، این منازعه را آشکارتر کرده است. اکنون رقابت فقط بر سر ارزیابی انقلاب، جمهوری اسلامی یا کارنامه روشنفکری دینی نیست؛ نزاع بر سر مالکیت گذشته و تعیین حدود اندیشه مشروع در آینده ایران است. در چنین شرایطی، حذف شریعتی مقدمه حذف یک فرد نیست؛ بخشی از پروژه‌ای گسترده‌تر برای پاک‌کردن سنت‌هایی است که می‌کوشند میان دین، آزادی، عدالت، هویت ملی و استقلال سیاسی رابطه‌ای غیرسلطنتی و سنتی برقرار کنند. می‌توان شریعتی را نقد کرد و باید او را نقد کرد. اما میان نقد نظری و تخریب تاریخی تفاوتی اساسی وجود دارد. دفاع از حق حضور شریعتی در تاریخ اندیشه ایران، دفاع از تمام آرای او نیست؛ دفاع از امکان تکثر فکری و مقاومت در برابر بازنویسی اقتدارگرایانه تاریخ است. منبع: کانال تلگرامی حسین قتیب https://t.me/un_nature

شبیه نقاشی بچگی‌هامونه یه خونه با سقف شیروونی، دو تا پنجره و یه در بینشون( تازه یه لامپ هم می‌کشیدیم که از بیرون قابل دیدن بود😅) حتی درخت سمت راست خونه هم دقیقا همون شکلیه و حیاطی که همیشه پر از بهار بود😍 #ماسال @dorde_dard

🏅 جایزه‌ای مهم برای یک دانشمند ایرانی ‌ 🇮🇷 شایان اویس‌قرَن، استاد دانشگاه واشنگتن، مدال آباکوس ۲۰۲۶ را دریافت کرد؛ یکی از معتبرترین جوایز جهان در علوم نظری رایانه که هر چهار سال یک‌بار از سوی اتحادیه بین‌المللی ریاضیات اهدا می‌شود. ‌ اویس‌قرن این جایزه را برای دستاوردهای پیشگامانه در طراحی و تحلیل الگوریتم‌ها، مسئله فروشنده دوره‌گرد و الگوریتم‌های نمونه‌گیری دریافت کرد. ‌ https://www.khabaronline.ir/news/2251419/ https://t.me/un_nature

🔺از محمد علی فردین تا اکبر عبدی احتمالاً این تصادفی نبود که آغاز زندگی حرفه‌ای اکبر عبدی با نخستین ماه‌ها و سال‌های پس از انقلاب ۵۷ مصادف شد. دوران دشواری که نسل آرمان‌گرای دهه‌های چهل و پنجاه، پس از فروکش کردن تب‌وتاب آرمان‌ها و از دست رفتن شور و هیجان پیشین، به‌دنبال مفری برای ادامه زندگی می‌گشت. ظهور یک ستاره سینمایی که می‌توانست لحظاتی خنده بر لبان مردم بنشاند، در چنین شرایطی موهبتی بود. عبدی مردم را برای لحظاتی سرگرم می‌کرد؛ توجهشان از سختی‌های زندگی برداشته می‌شد و فرصتی برای خندیدن به گرفتاری‌ها و دشواری‌های زندگی روزمره فراهم می‌آمد. محبوبیت و شهرت اکبر عبدی، از این منظر، شاید با محمدعلی فردین قابل مقایسه باشد؛ مردی از جنس مردم معمولی که به بخشی از حافظه جمعی و خاطره ملی ایرانیان تبدیل شد. فردین، گرچه نامش با ژانری به نام «فیلمفارسی» گره خورده است، در عمل نمادی از نوعی زندگی اتوپیایی و بازتابی از آرزوهای مردم ایران در دهه‌های پیش از انقلاب بود. او معمولاً در پایان داستان، بی‌عدالتی را شکست می‌داد، عشق را نجات می‌داد و نظم اخلاقی جهان را دوباره برقرار می‌کرد. سینمای او، بیش از آنکه آینه واقعیت باشد، پناهگاهی برای رؤیاهای جمعی بود. برخلاف فردین، عبدی رؤیا نمی‌فروخت، وعده آینده‌ای آرمانی نمی‌داد و در قامت منجی فرودستان ظاهر نمی‌شد. او از دل واقعیت‌های زندگی روزمره، تنگناهای اقتصادی، ناکامی‌ها و تناقض‌های اجتماعی، خنده می‌آفرید. هنر عبدی این بود که از دل تراژدی، کمدی خلق می‌کرد. فروغ فرخزاد، وقتی چشم‌انتظار کسی است که قرار است بیاید و همه‌چیز را میان مردم تقسیم کند، سینمای فردین را نیز فراموش نمی‌کند: «... و نان را قسمت می‌کند و پپسی را قسمت می‌کند و باغ ملی را قسمت می‌کند ... و سینمای فردین را قسمت می‌کند ... و سهم مرا هم می‌دهد» شعر فروغ یادآور منجی‌باوری عمومی در فرهنگ روزمره آن سال‌هاست؛ نوعی موعودگرایی رمانتیک و سانتیمانتال که بخشی از ذهنیت عمومی را تسخیر کرده بود؛ از سینمادوستان دلبسته فیلمفارسی گرفته تا مبارزان راه آزادی، در طیفی که از چپ آغاز می‌شد و به اسلام‌گرایان می‌رسید. این شعر، بازتاب دلمشغولی‌های نخستین نسل پس از صنعتی‌شدن ایران و تناقض‌های مدرنیته نیز هست؛ نسلی که مفر خود را در آرمان‌های سیاسی، ایدئولوژی‌های اتوپیایی و پیروزی‌های رمانتیک سینمای فردین جست‌وجو می‌کرد. اما هنگامی که نوبت اکبر عبدی رسید، آن موج بلند آرمان‌گرایی فروکش کرده و دریایی از سرخوردگی بر جای گذاشته بود؛ از شکست آرمان‌های سیاسی و ایدئولوژیک در سطح کلان تا ناکامی‌های شخصی که حاصل برخورد با صخره سخت واقعیت بود. به یک معنا، گویی افق ذهنی جامعه از «فیلمفارسی» به «در انتظار گودو» تغییر کرده بود. انتظار همچنان ادامه داشت، اما دیگر نه با شور و امید، بلکه با ملال، فرسودگی و تعلیق. در چنین فضایی، خندیدن دیگر تجمل نبود؛ راهی برای دوام آوردن بود. اکبر عبدی، از این منظر، فردین نبود و نمی‌توانست باشد. او پیوندی راسخ‌تر با واقعیت داشت و با دلایلی عینی‌تر مردم را پای تلویزیون‌ها و روی صندلی‌های سینما می‌نشاند. اگر فردین قهرمان روزگار رؤیاها بود، عبدی بازیگر عصر واقعیت شد؛ عصری که دیگر کسی انتظار نداشت منجی از راه برسد، اما همه به لحظه‌ای خنده نیاز داشتند تا بار سنگین انتظار را تاب بیاورند. نسل دهه‌های ۶۰ و هفتاد و پس از آن یاد گرفت که واقعیت اجتماعی را همیشه نمی‌توان تغییر داد. بی‌عدالتی جان‌سختتر از تخیلات سیاسی است و آزادی نیز پرنده‌ی کوچک خوشبختی نیست که از گوشه‌ی آسمان پیدا شود. #صلاح_الدین_خدیو @sharname1

تباهی این نیست... آن است! در یکی از فرهنگی‌ترین و پربازدیدترین کانال‌های تلگرام دیدم که یک مستندساز یا پژوهشگر، در مدرسه‌ای مقابل چند دانش‌آموز نشسته و از آنها چند سوال ساده می‌پرسد. مثلاً پایتخت ایران کجاست؟ یا ایران در کدام قاره قرار دارد؟ اکثر بچه‌ها پاسخ درست را نمی‌دانند و یا جواب‌های بسیار پرتی می‌دهند. ویدئو با این نتیجه منتشر می‌شود که ببینید وضعیت آموزش و دانشِ دانش‌آموزان ما تا چنین اندازه‌ای وخیم است! پیش از هر چیز باید گفت: ناتوانی چند دانش‌آموز، به‌هیچ‌وجه به معنای آن نیست که همه دانش‌آموزان کشور در چنین وضعیت و سطحی قرار دارند. تعمیم دادن چند پاسخ به میلیون‌ها دانش‌آموز، خودش یک خطای جدی است! اما مسئله مهم‌تر، خطایی است که در خود این ویدئو رخ داده. اگر کسی می‌خواهد یک مشکل آموزشی و اجتماعی را بررسی و به جامعه نشان دهد، آیا حق دارد برای نشان دادن این مشکل، آبرو و آینده چند کودک را در معرض قضاوت و تمسخر میلیون‌ها نفر قرار دهد؟ (گل روی صورت در این تصویر را بنده به اسکرین شات اضافه کردم تا صورت دیده نشود!) سال‌ها پیش هم ویدئوی دانش‌آموزی منتشر شد که معلم از او می‌پرسید چرا در شمال ایران سقف خانه‌ها را شیب‌دار می‌سازند؟ کودک نمی‌توانست پاسخ دهد و آن ویدئو دست‌به‌دست شد و همه به او خندیدند. سال‌ها بعد، همان کودک گفت آن ویدئو زندگی‌اش را نابود کرده. چون همه او را به‌عنوان «بچه خنگ» می‌شناختند و این تحقیر، مسیر زندگی و تحصیلش را به شدت تحت تأثیر قرار داده بود. (گمانم ترک تحصیل کرده و کارگر ساختمانی شده بود) حالا باید پرسید: این چند دانش‌آموز، بعد از صدها هزار بار بازنشر این تصاویر، چه احساسی خواهند داشت؟ در برابر دوستان، خانواده، فامیل و محله‌شان چه خواهند کشید؟ آیا سازنده این ویدئو به تبعات روانی و اجتماعی چنین کاری فکر کرده؟ اصلاً اگر هدف، نشان دادن ضعف نظام آموزشی است، می‌شد از پشت سر بچه‌ها فیلم گرفت، چهره‌شان را پوشاند یا به هر شکل دیگری هویتشان را حفظ کرد. مسئله این نیست که نباید مشکل را نشان داد. مسئله این است که برای نشان دادن یک مشکل، نباید خودمان یک مشکل تازه بسازیم! این واقعیت تلخ‌ این روزهای ماست! کسی که می‌خواهد بی‌سوادی و ضعف آموزشی را نشان دهد، خودش ابتدایی‌ترین اصل آموزش، پژوهش و مستندسازی را رعایت نکرده.... اصل ساده‌ای که می‌گوید انسان، حتی وقتی اشتباه می‌کند، یا در جایگاه قربانی قرار می‌گیرد، همچنان کرامت و حق حفظ آبرویش را دارد! @yaser_arab57

تنها میراث مقدس! رضاخان راه‌آهن ساخت. می‌شود درباره نیت و چگونگی مسیرش بحث کرد. دانشگاه ساخت، می‌شود درباره روش تأسیسش نقد کرد. ثبت احوال ایجاد کرد، گفتند منظورش گسترش نظارت دولت بر شهروندان است. ارتش مدرن ساخت، می‌شود درباره کارکرد سرکوبگرانه‌اش در همان زمان بحث کرد. اما سربازی... سربازی یا همان اجباری قدیم چه چیزی به زندگی یک جوان ایرانی اضافه می‌کند که نمی‌توان آن را از راه آموزش، کار، مهارت‌آموزی یا خدمت داوطلبانه به جامعه به دست آورد؟ و طنز تلخ ماجرا اینجاست: در میان همه میراث رضاشاه، ظاهراً تنها چیزی که قرار است حتماً «مقدس» بماند، همان چیزی است که دو سال از عمر جوان ایرانی را به زور از او می‌گیرد. چون نیت و روش او راجع به تاسیس راه‌آهن، دانشگاه و ثبت احوال را می‌شود نقد کرد، اما سربازی را نه! این یک میراث رضاخان مقدس است ... @yaser_arab57

📔از نظریه‌های انقلاب تا تئوری‌های جنبش‌های اجتماعی (مروری بر آثار علمی منتشر شده در یک دهه اخیر) ‌ سخنرانان: #دکتر_ابوالفضل_دلاوری #دکتر_محمدسالار_کسرایی #دکتر_محمد_بابایی #دکتر_مهدی_زیبایی ‌ ‌🗓دوشنبه 29 تیر 1405 ساعت 17 ‌ ‌🏡تهران، خیابان وليعصر، خیابان شهيد بهشتي، خیابان خالد اسلامبولي، نبش کوچه دهم، مرکز نشر دانشگاهی ‌ 🔹برنامه به صورت حضوری برگزار می گردد. 🔹ورود برای عموم آزاد و رایگان است. ‌ 💢انجمن جامعه شناسی ایران💢 💢مرکز نشر دانشگاهی💢 💢خانه اندیشمندان علوم انسانی💢 ‌ 🆔 @iranianhht