و‌بعدش‌حرفی‌نزدیم.

در روشنایی به تو نیاز ندارم، وقتی در تاریکی چراغی برای من نیاوردی.

از خدا دور نشو، نذار کسی قلبتو بشکنه و خیلی مراقبِ خودت باش، من دستم بهت نمیرسه كه ازت مراقبت كنم.

تو قصّه‌ای زیبا بودی که پایانِ غم‌انگیزی داشت.

‏این قضیه "اگه می‌خواست، انجام می‌داد" خیلی ناراحت کننده‌ست! انگار با سیلی میزنه تو صورتت و میگه تو ارزششو نداشتی.

بارانی در پاکت نامه‌ات بگذار و به سویم روانه کن، بسیار خشکیده و بیابانم.

تو آدمِ بدی نبودی، فقط آدمِ سنگر شدن برایِ جنگ‌هایِ من نبودی.

و زخمِ رویِ تنِ تو، تا استخوان مرا غمگین کرد.

حس می‌کنم بخشی از وجودم برای همیشه تبدیل به غروبِ جمعه شده.

موهایَت با باد می‌رقصید. بعدِ مرگم باد خواهم شد.

وقتی آدمایی که خیلی دوستشون دارم خودشونو از چشمم میندازن، خیلی ناراحت میشم. چقدر قشنگ دوستت داشتم آخه چرا خرابش کردی؟!

دیدی وقتی درموردش با یکی حرف میزنی، تازه میفهمی چقدر سرسخت بودی و چقدر اذیت شدی که تونستی دووم بیاری؟ همین.

می‌بینی؟‌ حتی اگر با تو مخالف باشم، در جبهه‌ی تو می‌مانم. پس نترس.

جسدي هنا، وقلبي هناك؛ في تلك المدينه التي تسكنها انت. جسمم اینجاست، و قلبم آنجا؛ در دیاری که تو در آن زندگی می‌کنی.

آدمِ اصیل به کسی میگن که بعدِ دیدنِ ارزشی که بهش میدی، از فردا یه آدمِ دیگه نشه.