ساحره 🏳‍⚧

- قربانی نکوهی یعنی چی؟ قربانی نکوهی به این معناست که در مواجهه با افرادی که قربانی مسائلی مثل آزار جنسی، تجاوز، خشونت خانگی، اذیت و آزار و... هستن، به بهانه رفتارهایی که قبل و بعد از تجربه آزار انجام دادن یا ندادن و همچنین پوشش، ظاهر و سبک زندگی، لحن و .... اون‌ها رو تا قسمتی، یا کاملا، مقصر اتفاقی که براشون افتاده بدونیم، بجای اینکه روی مسئولیت مقصر و آزارگر تمرکز کنیم و درباره اتفاقی که واقعا افتاده حرف بزنیم. قربانی نکوهی یک مکانیسم اجتماعی برای حفاظت از قدرت، تقویت پدرسالاری در جامعه و تثبیت سکوت در برابر خشونت هست. قربانی نکوهی فقط به معنای گفتن "تقصیر خودته" نیست، بلکه اشکال ظریف تری از اون هم وجود داره. وقتی کسی چیزهایی اینچنینی رو میگه: "اون وقت شب نباید میرفت اونجا"، "باید مقاومت میکرد و جیغ و داد راه مینداخت"، "چی تنش بود؟"، "چرا شکایت نکرد؟"، "چرا بلافاصله با اون قطع ارتباط نکرد؟"، "چرا ازش مدرک جمع نکرد؟"، "تقصیر خودش بود که اعتماد کرد"، "چرا بعد این همه مدت یادش افتاده حرف بزنه؟" و... درواقع داره بار مسئولیت رو از روی دوش ابیوزر برمیداره و اون رو به بازمانده‌ی خشونت تحمیل میکنه و جریان بحث رو از اینکه "چرا اون ابیوزر انجامش داد" به سمت "چرا قربانی کاری نکرد؟" منحرف میکنه. در روند قربانی نکوهی ساختاری سعی میشه با پرسش های تحقیر آمیز و تمرکز بر روی اشتباهات و رفتار فرد قربانی، یک جریان به نفع ابیوزر ساخته و از فرد مسئول رفع اتهام بشه. این مسئله همچنین باعث ایجاد این توهم میشه که این خشونت قابل پیشگیریه اگر قربانی‌ها "درست" رفتار کنن، یا "درست" لباس بپوشن یا ... بجای اینکه اشتباه فردی که مرتکب خشونت شده به رسمیت شناخته بشه و ابیوزر مسئول دونسته بشه. متهم کردن قربانیان به بزرگنمایی مسئله یا اغراق و دروغ گویی هم فرم دیگری از قربانی نکوهی محسوب میشه. یا استفاده از ویژگی‌های شخصیتی قربانی برای بی اعتبار کردن روایت. چیز هایی مثل "اون همیشه دردسر درست میکنه"، "خیلی احساساتیه و همه چیز رو جدی میگیره" و... . این موارد در کیس‌های آزار جنسی بسیار به چشم میخوره. این توقع از بازماندگان و قربانیان خشونت میره که یک "قربانی بی نقص" باشن. مثلا رفتارهای فرد بعد از تجاوز ملاک قضاوت بیگناهی متجاوز قرار میگیره و میگن اگر واقعا بهت تجاوز شده بود چرا خندیدی؟ چرا غذا خوردی و ازش استوری گذاشتی؟ چرا افسرده نشدی و خودکشی نکردی؟ قربانی نکوهی با ایجاد این باور که "چیزهای بد فقط برای آدم‌های بد اتفاق میفته" بسیاری از قربانیان رو به سکوت دعوت میکنه، چون گزارش دادن و متهم کردن ابیوزر فقط باعث میشه اعتبار خودشون از بین بره و تحت حملات تازه‌ای قرار بگیرن.

من از بچگی همیشه یه عادتی داشتم که وقتی خبری از کشته ها می‌شنیدم، حالا در هر حادثه‌ای، به این فکر میکردم که مثل اینه که خودم به اون تعداد مرده باشم. اگر ۱۰۰ نفر در حادثه آتش سوزی مردن یعنی صد زندگی، صد تجربه، صد خانواده، صد دوست، صد نفر که در ذهن خودشون همونقدری مهم بودن و حیات داشتن که من بعنوان خواننده خبر در ذهن خودم دارم. صد نفر که سالها درد کشیدن، ترسیدن، هیجان داشتن، لذت بردن، گریه کردن و خندیدن. صد نفر نقش اول. ولی همزمان میدیدم که دیگران زندگی‌ها رو به عدد تقلیل میدادن و راحت هضم میکردن و بعد از مدتی حتی بدون هیچ اندوهی دفعش میکردن. چون براشون کل اون حوادث "عدد" بودن و اعداد هم راحت پاک میشن. حالا الان در وضعیتی زندگی میکنیم که در خوشبینانه ترین آمار، فقط در دو روز حداقل ۴۲۰۰۰ نفر کشته شدن. ۴۲۰۰۰ لبخند محو شده، ۴۲۰۰۰ نفس خاموش شده، ۴۲۰۰۰ قلب که دیگه نمی‌تپه، ۴۲۰۰۰ دوست که دیگه برنمیگرده، ۴۲۰۰۰ "من" که بدون هیچ مقدمه‌ای به پایان رسیدن. و البته هزاران نفر قتل عام شده در ۵ دهه، و البته هزاران اعدام... و البته صدها خودکشی... و البته فقر و فلاکت و بیماری و قربانی هاشون... برام خیلی سخته که این ها رو با عدد بپذیرم، هضم کنم و بعد بذارمشون کنار و به زندگیم ادامه بدم. برای من حتی یک نفر هم زیاده. ولی عده‌ای رو میبینم که چقدر راحت روی خون ماله میکشن. من نه الان، نه هیچوقت دیگه‌ای، متوجه منطق "بذار توافق بشه دلار بیاد پایین تورم کم بشه ارزش پاسپورت بره بالا سفارت آمریکا باز بشه پری دریاییا تو سواحل خزر شیک بزنن و قالیباف پرواز کنه" نمیشم. خیلی باید احمق باشی یا دیگران رو احمق گیر آورده باشی که فکر کنی قراره این مذاکره‌ها ایران رو یک کشور قابل زیستن بکنه. و باید خیلی بیشرف باشی که فکر کنی میشه نسبت به تمام این‌ها بی‌تفاوت بود. راستی، یک مقام سپاه به تازگی گفت قراره پول هایی که از آمریکا میگیریم رو خرج بازسازی حماس کنیم. ما که فراموش نکردیم خود جمهوری اسلامی، ایران رو ویران کرد و داره به اینکار ادامه میده. ولی شما ببو گلابی ها برای توافق خوشحالی کنید.

ده‌ها هزار نفر از مردم و هزاران کودک و جوان از جون خودشون گذشتن برای آزادی. یه عده انقدر خودخواه و پلشتن که حتی نمیتونن از تشویق تیم فوتبال جمهوری اسلامی بگذرن.

خبر اومده که یک فوتبالیست ملی پوش (به دلیل لوگوی لباس مشخص شد تیم ملی جمهوری اسلامی) در یک هتل پنج ستاره در ترکیه، تلاش کرده دختر ۱۴ ساله بریتانیایی رو برای «بغل کردن» به پشت پرچین بکشونه. زمانی که پدر و مادر این دختر برای خرید بستنی اون رو با خواهر ۱۰ ساله‌ش کنار استخر هتل ترک کرده بودن، یک فوتبالیست به دخترها نزدیک شده و دختر که از دیدن یک بازیکن فوتبال هیجان زده شده بوده درخواست کرده باهاش سلفی بندازه‌. بعد از اون، بازیکن تلفن دختر رو گرفته و باهاش برای خودش پیام فرستاده. بعد از اینکه فهمیده دختر ۱۴ سالشه بهش گفته تو خیلی هاتی و خواسته بغلش کنه و اون رو پشت پرچین ها بکشونه. فوتبالیست اصرار میکنه اون رو جایی ببره که "هیچکس نبینه" که دختر میگه پدرم داره میاد و فوتبالیست میترسه و فرار میکنه. خانواده دختر با خانواده بریتانیایی دیگری هم آشنا شدن که دختر ۱۵ ساله اون‌ها توسط همین فرد آزار جنسی داده شده. بعد از شکایت پدر دختر، هتل ضمانت کرده بود که این بازیکن رو اخراج میکنه و کادر تیم ملی گفته بودن بازیکن شخصا عذرخواهی میکنه که این اتفاق نیفتاده. هیچ فیلم دوربین مداربسته ای هم از حادثه به خانواده دختر ارائه نشده.

نه تنها ایران این بار تیم ملی نداره و این تیمی که رفته جام جهانی، تیم فوتبال رژیم تروریستی اسلامیه، بلکه ما مدت هاست تیم ملی نداریم و همیشه فوتبال ایران زیر دست سپاه و غرق فساد و رانت بوده. فوتبالیستای خوب ایران همه از تیم ملی حذف شدن و یه مشت بسیجی/سپاهی موندن که چند روز پیش هم یه دختر بچه رو توی هتل ترکیه آزار جنسی دادن. پس آره، اگه کسی برای اینا جیغ و هورا بکشه و ازشون طرفداری کنه یعنی از اقدامات جمهوری جنایتکار اسلامی و سپاه تروریستی پاسداران طرفداری کرده و بهشون کمک کرده که پروپگاندای رژیم علیه مردم رو پخش کنن و روی خون ده ها هزار نفر ماله بکشن و شرایط افتضاح کشور رو عادی سازی کنن.

این خیلی نفرت انگیز نیست که از اول شروع جام جهانی، تنها کاری که مردان دارن میکنن اشتراک گذاشتن عکس از زنان طرفدار تیم کشورهای مختلف و کامنت‌های وحشتناک جنسی دادن درباره بدنشونه؟

دختر ایرانی خطاب به افرادی که پرچم جمهوری اسلامی رو بالا بردن میگه این پرچم تروریستاست. بعد یک روس به پوشش این دختر حمله میکنه و میگه این چه لباس تحریک کننده‌ایه که پوشیدی و الگوی درستی برای دخترای جوان نیستی.

به قتل رسیدن زن ایرانی و دخترش توسط طالبان این عکس ۱۵ سالگی «چیمن حسین‌زاده» از بیست سال پیش است؛ دختری اهل بوکان که عاشق ترانه‌های داریوش بود. همان سال چیمن به میل خانواده‌اش در کودکی همسر مردی شد که خود را مهندسی اهل بلوچستان معرفی می‌کرد. چند ماه بعد، مرد او را به افغانستان برد و در همان بدو ورود، مدارک هویتیِ ایرانیِ چیمن را سوزاند؛ و این آغازِ اسارتِ بیست ساله‌ی او در غربت بود. ​چیمن در تمام این سال‌ها، در روستای «غلدوری» ولایت سرپل افغانستان ماند، قابله و مامای روستا شد، چهار پسر و دو دختر به دنیا آورد، اما هرگز تسلیم تقدیرِ تحمیلی‌اش نشد. مردم محل او را با لقب بی‌بی چمن‌گل صدا میزدند و او از اهالی پرستاری میکرد. روز حادثه «مفتی محمدالله»، مسئول اداره حج و اوقاف طالبان به خانه‌اش آمد تا «سارا»، دختر ۱۵ ساله‌ی او را به زور به عقد خود درآورد. سارا دقیقاً هم‌سن و سالِ همین روزهای مادرش در این عکس بود. اما چیمن در چشم‌های تروریست طالب نگاه کرد و گفت: «نه! نمی‌گذارم دخترم هم به سرنوشت من دچار شود». آن مقام طالبان هم اسلحه کشید و مادر و دختر را با شلیک گلوله به قتل رساند. -Masih Alinejad #زنکشی

ریدن به جنازه رهبر بی قبرشون و ذره ذره شعارها و باورهای رژیم در ۵ دهه چون فکر میکنن اگر چکمه آمریکا رو بلیسن میتونن بیشتر حکومت کنن

ژژژژژژژژ😂😂😂😂 قشنگ تیتر به عکس میخوره

چند روزیه نژادپرستانی رو میبینم که طبق عادت همیشگی، سعی دارن علیه زنان افغانستان نفرت پراکنی کنن. این بار البته حملات مستقیم به این زنان نیست، بلکه فمینیست‌های ایرانی رو هدف گرفته که در تلاشن تا با این زنان شجاع و مبارز ذره ای همدلی نشون بدن. مدام تکرار میکنن که "لازم نکرده واسه اونا دلسوزی کنی خودشون از طالبان بدترن لیاقتشون همونه."، "بعضی مهاجراشون هنوز نماز میخونن/حجاب دارن پس طالبانم از سرشون زیاده". من هرگز از این ناراحت نخواهم شد که دیگران برای انتخاب‌هاشون مسئول شناخته شدن. یا اینکه تفکر نقادانه علیه کورکورانه دنبال کردن تفکرات آسیب‌زا شکل گرفته. یا حتی استقبال میکنم از اینکه مردم متوجه شدن اسلام یک دین جنایتکارانه‌ست. ولی بعنوان یک زن این ایراد رو وارد میکنم که چرا قبل از تلاش برای تعیین کردن یک سرنوشت شوم برای یک زن، بوسیله یک خط پر از دشنام، به سرگذشت و هویت پیچیده‌ی اون زن قربانی توجه نمیشه. بعنوان یک فمینیست، میپرسم که دقیقا از چه زمانی ما اجازه داریم زنانی رو لایق زنستیزی بدونیم و برای حقوق زنان خط‌کشی کنیم؟ حالا که بحث زن مسلمان دوباره مطرح شده، بذارید بیشتر به این تجربه زیسته فکر کنیم. به تلاقی زن بودن و اسارت در محیط دینی. به تلاقی مردسالاری با ایدئولوژی مذهبی. به اینکه چطور یک زن میتونه این افکار، آموزه‌ها، کنترل، دستکاری ذهنی، شست و شوی مغزی، تنبیه‌های سخت جسمی و روانی، احکام، محرومیت، اسارت، تحقیر، خشونت و ترس رو تاب بیاره و به سلامت از اون‌ها عبور کنه. و اینکه بعد از این همه، هویت اون زن در جریان تحمل تمام این وحشی‌گری‌های ناخواسته چطور شکل میگیره. زن در این جهنم چطور رفتار میکنه، چطور باید رفتار کنه و یا چقدر آزادی عمل داره؟ ما از تاثیر شکنجه‌ها، تکرار ساعتی و روزانه آموزه‌ها، تروماهای نسلی، وابستگی اقتصادی، آموزش دینی از کودکی، نیاز به تعلق، احساس گناه، تهدیدات جانی و عاطفی و البته خطر طرد شدگی بر کوچک شدن دایره انتخاب این گروه خاص از زنان حرف میزنیم. اینکه جوامع بنیادگرا چقدر این زنان رو محدود میکنن و اینکه آیا همه زنان دسترسی به آموزش عالی، استقلال مالی، امنیت، حمایت اجتماعی و امتیاز ویژه‌ای رو دارن که بتونن اسارت رو پس بزنن؟ همه میتونن ریسک از دست دادن خانواده، خانه، فرزندان و یا حتی جان خودشون رو بپذیرن؟ ما اینجا درباره درست و غلط بودن رفتارهای قربانی حرف نمیزنیم. درباره تجربه جنایت توسط قربانی‌ای که بین خشونت سیستماتیک و جنگ روزمره برای بقا محبوس شده حرف میزنیم. درباره اینکه عقاید قربانی، ظلمی که بهش روا شده رو توجیه نمیکنه. یا اینکه هویت قربانی نباید روی قضاوت ما درباره آثار خشونت تاثیر بذاره. اگر قرار بر فمینیست بودن ماست، اجازه نداریم در کنارش قربانی نکوه باشیم. وقتی تصمیم میگیریم از جایگاه امن‌تر، طبقه بالاتر و با امتیاز بیشتر درباره زندگی کسانی که در فاصله‌ای دورتر و در شرایطی به مراتب سخت‌تر زندگی میکنن اظهار نظر کنیم و حکم صادر کنیم همیشه باید جانب احتیاط رو رعایت کنیم. زن مسلمان رو بکشید همون زنکشی و زن مسلمان رو لخت کنید همون تجاوز باقی میمونه. اگر راه درست صدور دستور نسل کشی بود این همه آتئیست، آگنوستیک و اکس-مسلم وجود نداشت که شبانه روزی برای آگاهی رسانی تلاش کنن. اگر همه قربانیان بسته به هویت لایق خشونت بودن، یکی از بزرگترین دغدغه‌های فمینیستی ایجاد خانه های امن و شبکه‌های حمایتی در مناطق مسلمان نشین نبود. خیلی وقت‌ها تا زندگی نکنی نمیفهمی و جفت شدن دهان باز و نفهمی گاهی ناخواسته میتونه تو رو همراستای یک جنایت قرار بده. اگر هرگز در خردسالی مجبور به پوشیدن حجاب نشدی، هرگز قربانی ختنه دختران نبودی، هرگز در کودکی شوهر داده نشدی، هرگز بخاطر حجاب کتک نخوردی، هرگز تهدید به اسیدپاشی نشدی، هرگز بزرگترین کابوست بریده شدن سرت توسط خانوادت نبوده، اگر تا با حال داغی روی دست و پات نذاشتن چون با پسربچه ها بازی کردی، اگر تا بحال برات دیکته نشده که بدنت منبع فساده، اگر تا بحال بخاطر رنگ جوراب، آرایش، لبخند و لاک تا حد مرگ کتک نخوردی، اگر از کودکی تا بزرگسالی زیر دست پدر یا شوهر مسلمان ابیوزر نبودی و بخاطر شکستگی دنده هات زمین‌گیر نشدی، اگر انقدری محدود و ایزوله نشدی که کار و تحصیل برات آرزو باشه، اگر هرگز بین تحمل خشونت مادام‌العمر و بی‌خانمانی دست به انتخاب نزدی، اگر فرصت داشتی که گرفتار چرخه بی‌پایان تجاوز-کار خانگی-زاییدن-تجاوز نشی، شاید خیلی نتونی درک کنی که زن مسلمان چرا قربانیه. ولی خیلیامون بر حسب تجربیات مشترک میتونیم درک کنیم که چرا بزرگترین معضل زندگی زن مسلمان تفکر درباره فلسفه وجودی و نوشتن مقاله در زمینه ندانم گرایی نیست. این متن رو بعنوان یک فمینیست، زنی با ترومای دینی، یک کوییر که مسلمانان بدون درنگ میکشنش و تندروترین اسلام ستیزی که میشناسید نوشتم. امیدوارم راجع بهش فکر کنید.

اریانا یه موسسه‌ی خیریه باز کرده که تمرکز اصلیشون روی جامعه کوییر و افراد ترنسه

این عرزشیا انقدر خاک بر سرن یه رسانه آزاد هم ندارن ما الان بفهمیم این خبرای خنده دار که داره میاد بیرون واقعیه یا نه

رنگ پنهانش نمیکنه دروغ‌ها نمیتونن بپوشوننش دیزاین زیباش نمیکنه پروپاگاندا نمیتونه پاکش کنه میتونن بهش بگن مقدس میتونن بهش بگن سنت ولی هیچ چیزی یک قفس رو زیبا نمیکنه.

این همه گروه ترویستی داریم یعنی یه تروریست باغیرت پیدا نمیشه بره مراسم خامنه ای خودشو منفجر کنه؟

زن در خاورمیانه باید بمیره که جوان سفیدپوست بتونه نبرد خیر و شر رو در ذهن خودش تجسم کنه و با چهارتا لگد پراندن در خیابان احساس کنه یک شخصیت مبارز مثل افسانه‌های هالیوودیه. در کل همش به نگاه خودمحورانه، خودبرتربینانه و نژادپرستانه‌ای برمیگرده که خاورمیانه رو فقط لایق جنایت و فساد و دیکتاتوری میدونه و البته یک اسباب بازی خوب برای غرب.

باید بیشتر از این حرف بزنیم که موضع گیری های جریانات سیاسی واقعا چه معنایی داره. طرفداری کسانی که برای سالها خودشون رو روشنفکران، فعالان حقوق بشر، مبارزان آزادی و.. معرفی کردن، از رژیم ایران، پشت این نقاب که "باید علیه اسرائیل و آمریکا بایستیم" یعنی ایرانی ها، جان و زندگی ایرانی‌ها، حقوق زنان و کوییر برای ایران، هزینه هایی هستن که متحمل شدن اون اهمیتی نداره. یعنی من انتخاب میکنم که بجنگم، ولی هزینه این جنگ من رو باید زنان خاورمیانه بپردازن. چون اون‌ها موجوداتی بی ارزش تر از من هستن که باید برای اهداف من بمیرن و رنج بکشن. یعنی زن ایرانی باید در زندان مورد تجاوز بگیره، بمیره و مثله بشه برای اینکه من بتونم برای فرار از خسته کننده بودن زندگیم با وجود این همه امتیازی که دارم ژست بگیرم و برای سرگرم شدن "دزد و پلیس بازی" کنم. این یک انتخابه و اتفاقا یک جنایته که انتخاب میکنن در اون سهیم باشن.‌

مسیح علینژاد در بازدید از دانشگاه‌های آمریکا: پاسخِ دانشجویان آمریکایی وقتی می‌پرسم: چرا صدای زنان ایران و‌افغانستان نیستید؟ این است که «می‌ترسیم برچسب اسلاموفوبیا بخوریم!». برای فلسطین خیابان را بند می‌آورید. برای اوکراین گلو پاره می‌کنید. اما وقتی نوبت به زنی می‌رسد که به خاطر یک تار موی آزاد، شلاق خورده یا کشته شده، ناگهان همه چیز پیچیده می‌شود. این پیچیدگی نیست. این ترس نیست. این انتخاب است. بگذارید صریح بگویم: کسی که از زنانِ مقابل اسلحه و شکنجه دفاع می‌کند، باعث اسلام هراسی نمی شود، بلکه این خود قوانین اعدام و شکنجه است که ترس‌های حقیقی ما از شریعت و‌ اسلامگرایی را رقم زده. کسی که در برابر این جنایت سکوت می‌کند، شریک جرم است.

اینم نظرات هنرمند سپاهی درباره مهسا امینی.