کربلا

کَتَبَ الحُسَینُ بنُ عَلِیٍّ (علیه‌السلام) إلی مُحَمَّدِ بنِ عَلِیٍّ (علیه‌السلام) مِن کَربَلاءَ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ، مِنَ الحُسَینِ بنِ عَلِیٍّ إلی مُحَمَّدِ بنِ عَلِیٍّ و مَن قِبَلَهُ مِن بَنی هاشِمٍ، أمّا بَعدُ، فَکَأَنَّ الدُّنیا لَم تَکُن، و کَأَنَّ الآخِرَةَ لَم تَزَل، وَالسَّلامُ. امام حسین (علیه‌السلام) از کربلا به محمّد بن علی (ابن حنفیه) چنین نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. از حسین بن علی به محمّد بن علی و دیگر افراد بنی‌هاشم که نزد اویند. امّا بعد، گویی که دنیا هرگز نبوده و گویی که آخرت، همواره بوده و هست. والسلام!» کامل‌الزیارات، ص۱۵۸، ح۱۹۶ @varesoon

از  اشعار امام حسین (علیه‌السلام): أَیْنَ الْمُلُوکُ الَّتِی عَنْ حِفْظِهَا غَفَلَتْ حَتَّی سَقَاهَا بِکَأْسِ الْمَوْتِ سَاقِیهَا تِلْکَ الْمَدَائِنُ فِی الْآفَاقِ خَالِیَةً عَادَتْ خَرَاباً وَ ذَاقَ الْمَوْتَ بَانِیهَا أَمْوَالُنَا لِذَوِی الْوُرَّاثِ نَجْمَعُهَا وَ دُورُنَا الدَّهْرِ نَبْنِیهَا کجايند پادشاهانی که نتوانستند خود را از مرگ حفظ کنند؟ تا اين‌که ساقی مرگ آنان را از جام مرگ سيراب نمود آن شهرها در آفاق جهان خالی ماندند و پس از آبادانی دوباره خراب شدند و بنای آن طعم مرگ را چشيد اموال خود را برای وارثان جمع می‌نماييم و خانه‌های خود را برای اين‌که روزگار آنها را خراب کند، می‌سازيم. إرشاد القلوب إلی الصواب، ج۱، ص۳۰ @varesoon

عن الإمام الحسین (علیه‌السلام): ما أخَذَ اللّهُ طاقَةَ أحَدٍ إلاّ وَضَعَ عَنهُ طاعَتَهُ، و لا أخَذَ قُدرَتَهُ إلاّ وَضَعَ عَنهُ کُلفَتَهُ. امام حسین (علیه‌السلام) فرمودند: خداوند توان کسی را نگرفت، جز آن‌که طاعتش را از او برداشت و نیرویش را نگرفت، جز آن‌که تکلیفش را از او برداشت. تحف‌العقول، ص۲۴۶ بحارالانوار، ج۷۸، ص۱۱۷، ح۴ @varesoon

عن الحسین بن علیّ (علیه‌السلام) عن رسول اللّه (صلی الله علیه و آله): ثَلاثُ خِصالٍ تَکونُ فِی المُنافِقِ: إذا حَدَّثَ کَذَبَ، و اذا وَعَدَ أخلَفَ، و إذَا ائتُمِنَ خانَ. امام حسین (عليه‌السلام) به نقل از حضرت رسول (صلوات الله علیه) فرمودند: سه ویژگی در منافق است: چون سخن گوید، دروغ می‌گوید چون وعده دهد، وفا نمی‌کند و چون امانتی قبول کند، خیانت می‌ورزد. کنز‌العمّال، ج۱، ص۱۶۵، ح۸۲۸ @varesoon

عن الحسین بن علیّ (علیه‌السلام): سُئِلَ أمیرُالمُؤمِنینَ عَلِیُّ بنُ أبی‌طالِبٍ (علیه‌السلام): ما ثَباتُ الإِیمانِ؟ فَقالَ: الوَرَعُ، فَقیلَ لَهُ: ما زَوالُهُ؟ قالَ: الطَّمَعُ. از امام حسین (علیه‌السلام) نقل شده که از امیرمؤمنان علی (علیه‌السلام) سؤال شد: مایه استواری ایمان چیست؟ فرمودند: «پارسایی». به ایشان گفته شد: زوال آن به چیست؟ فرمودند: «طمع». الأمالی للصدوق، ص۲۳۸، ح۱۱ @varesoon

عن الحسین بن علیّ عن أبیه علیّ بن أبی‌طالب (علیهماالسلام): قالَ رَسولُ اللّهِ (صلی الله علیه و آله): إنَّ الإِسلامَ بَدَأَ غَریبا و سَیَعودُ غَریبا کَما بَدَأَ، فَطوبی لِلغُرَباءِ. امام حسین، از امیرالمومین (علیهماالسلام) نقل کردند که: پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله) فرمودند: «اسلام، غریبانه ظاهر شد و به زودی دوباره غریب می‌شود، همان‌گونه که در آغاز بود. پس خوشا به حال غریبان!» کمال‌الدین، ص۲۰۱، ح۴۵ @varesoon

عن الحسین بن علیّ (علیه‌السلام): حَدَّثَنی أبی عَلِیُّ بنُ أبی‌طالِبٍ (علیه‌السلام) قالَ: قالَ رَسولُ اللّهِ (صلی الله علیه و آله): اُکتُب یا عَلِیُّ، قالَ: قُلتُ: و ما أکتُبُ؟ قالَ لی: اُکتُب: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ. الإِیمانُ ما وَقَرَتهُ القُلوبُ و صَدَّقَتهُ الأَعمالُ، وَ الإِسلامُ ما جَری بِهِ اللِّسان. از امام حسین (علیه‌السلام): پدرم علی (علیه‌السلام) برایم نقل کرد که پیامبر خدا فرمود: ای علی! بنویس. گفتم: چه بنویسم؟ به من فرمود بنویس: به نام خداوند بخشنده مهربان. ایمان، چیزی است که در دل‌ها جای می‌گیرد و کارها[ی شایسته] تصدیقش می‌کنند. و اسلام، آن است که بر زبان، جاری می‌گردد. مروج‌الذهب، ج۴ ص۱۷۱ @varesoon

عن الحسین (علیه‌السلام): حَدَّثَنی أبی عَلِیُّ بنُ أبی‌طالِبٍ (علیه‌السلام) قالَ: سَمِعتُ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) یَقولُ: قالَ اللّهُ جَلَّ جَلالُهُ: إنّی أنَا اللّهُ لا إلهَ إلاّ أنَا فَاعبُدونی، مَن جاءَ مِنکُم بِشَهادَةِ أن لا إلهَ إلاَّ اللّهُ بِالإِخلاصِ دَخَلَو فی حِصنی، و مَن دَخَلَ فی حِصنی أمِنَ مِن عَذابی. از امام حسین (علیه‌السلام) نقل شده: پدرم علی بن ابی‌طالب (علیه‌السلام) برایم حدیث کرد که: شنیدم پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌فرماید: خداوندِ بزرگ می‌فرماید: «تنها، من خدا هستم و جز من، خدایی نیست. پس مرا بپرستید. هرکس از شما بیاید و بر یگانگی خداوند، مخلصانه گواهی دهد، به دژِ من درآمده است و هرکس به دژ من درآید، از عذاب من، ایمن است». التوحید، ص۲۵، ح۲۲ عیون أخبار‌الرضا علیه‌السلام، ج۲، ص۱۳۴، ح۱ @varesoon

قالَ الامام الحُسین (علیه‌السلام): إلهی، اُطلُبنی بِرَحمَتِکَ حَتّی أصِلَ إلَیکَ، وَ اجذِبنی بِمَنِّکَ حَتّی اقبِلَ عَلَیکَ... امام حسین (علیه‌السلام) فرمودند: خدای من، مرا با رحمتت بطلب تا به تو برسم و با نعمتت جذبم کن تا به تو روی آورم... بحارالانوار، ج۹۸، ص۲۲۵، ح۳ @varesoon

عَنْ یَحْیَی‌بْنِ‌نُعْمَانَ قَالَ: کُنْتُ عِنْدَ الْحُسَیْنِ (علیه‌السلام) إِذْ دَخَلَ عَلَیْهِ رَجُلٌ مِنَ الْعَرَبِ مُتَلَثِّماً أَسْمَرُ شَدِیدُ السُّمْرَهًِْ فَسَلَّمَ فَرَدَّ عَلَیْهِ الْحُسَیْنُ (علیه‌السلام) فَقَالَ: یَا ابْنَ‌رَسُولِ اللَّهِ مَسْأَلَهًٌْ. فَقَالَ: هَاتِ. قَالَ: کَمْ بَیْنَ الْإِیمَانِ وَ الْیَقِینِ؟ قَالَ: أَرْبَعُ أَصَابِعَ. قَالَ: کَیْفَ؟ قَالَ: الْإِیمَانُ مَا سَمِعْنَاهُ وَ الْیَقِینُ مَا رَأَیْنَاهُ وَ بَیْنَ السَّمْعِ وَ الْبَصَرِ أَرْبَعُ أَصَابِع. یحیی‌بن‌نعمان گوید: در محضر امام حسین (علیه‌السلام) بودم، ناگهان عرب بیابان‌گردِ سیه‌چهره‌ای وارد شد و سلام کرد. امام حسین (علیه‌السلام) سلام او را پاسخ داد. آن شخص سؤال کرد: ای فرزند رسول خدا سؤالی دارم. فرمود: «بپرس». گفت: «فاصله‌ی میان ایمان و یقین چقدر است»؟ فرمود: «به‌اندازه‌ی چهار انگشت». آن شخص پرسید: چگونه؟ امام فرمود: «ایمان آن چیزی است که آن را شنیده‌ایم و یقین چیزی است که آن را دیده‌ایم و فاصله‌ی شنیدن تا دیدن به‌اندازه‌ی چهار انگشت است». تفسیر اهل بیت علیهم‌السلام، ج۱۴، ص۲۱۰ بحارالانوار، ج۳۶، ص۳۸۴ @varesoon

لَمّا رَأَی الحُسَینُ (علیه‌السلام) حِرصَ القَومِ عَلی تَعجیلِ القِتالِ، و قِلَّةَ انتِفاعِهِم بِالوَعظِ وَ المَقالِ، قالَ لِأَخیهِ العَبّاسِ: إنِ استَطَعتَ أن تَصرِفَهُم عَنّا فی هذَا الیَومِ فَافعَل، لَعَلَّنا نُصَلّی لِرَبِّنا فی هذِهِ اللَّیلَةِ، فَإِنَّهُ یَعلَمُ أنّی احِبُّ الصَّلاةَ لَهُ و تِلاوَةَ کِتابِهِ. چون امام حسین (علیه‌السلام) حرص لشکر عمر سعد را بر زود آغاز کردن جنگ و کم‌بهره‌گی آنان را از اندرز و سخن خویش دید، به برادرش عباس (سلام الله علیه) فرمود: «اگر می‌توانی، آنان را امروز از جنگ با ما منصرف کن تا شاید امشب، برای پروردگارمان نماز بگزاریم که او می‌داند که من، نماز گزاردن برای او و تلاوت کتابش را دوست دارم». لهوف سید بن طاووس، ص۱۵۰ @varesoon

من خطبة الإمام الحسين (عليه‌السلام) فی منى: أُنْشِدُكُمُ اللَهَ! أَتَعْلَمُونَ أَنَّ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِبٍ كَانَ أَخَا رَسُولِ اللَهِ صَلَّی اللَهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ حِينَ آخَی بَيْنَ أَصْحَابِهِ فَـَاخَی بَيْنَهُ وَبَيْنَ نَفْسِهِ وَقَالَ: أَنْتَ أَخِی وَأَنَا أَخُوكَ فِی الدُّنْيَا وَالآخِرَه؟ قَالُوا: اللَهُمَّ نَعَمْ! امام حسين‌ (عليه‌السلام‌) در خطبه‌‌ای بین مردم در سرزمین منا فرمودند: من‌ شما را به‌ خدا سوگند می‌دهم‌:‌ آیا می‌دانيد كه‌ علی بن‌ أبی‌طالب‌ (عليه‌السلام‌) برادر رسول‌ خدا صلّی الله‌ عليه‌ وآله‌ وسلّم‌ بود؟ در وقتی كه‌ رسول‌ خدا بين‌ اصحاب‌ خود عقد اخوّت‌ برقرار كرد، او را برادر خود قرار داد و به‌ او گفت‌: تو برادر من‌ هستی، و من‌ برادر تو هستم‌ در دنيا و آخرت‌؟ گفتند: خدا را شاهد می‌گیرم! آری. بحارالانوار، ج۳۳، ص۱۸۲ @varesoon

قالَ الامام الحُسَين (عليه‌السلام): وَإِنْ تَکُنِ الأْبْدانُ لِلْمَوْتِ أُنْشِئَتْ فَقَتْلُ امْرِىءٍ بِالسَّیْفِ فیِ اللهِ أَفْضَلُ. حضرت امام حسین (علیه‌السلام): و اگر این بدن‌ها برای مرگ آفریده شده است، پس کشته شدن انسان در راه خدا از همه‌چیز پسندیده‌تر است. اللهوف على قتلى الطفوف، ص۷۴ @varesoon

قالَ الإمامُ الحسينُ (عليه‌السلام): و إن تَكُنِ الأَرزاقُ قَسْما مُقَدَّرا، فقِلَّةُ حِرصِ المَرءِ فی الرِّزقِ أَجمَلُ. امام حسين (عليه‌السلام) فرمودند: اگر روزى‌ها قسمت شده و مقدّر است، پس كم حرص زدن انسان براى روزى برازنده‌تر است. مناقب ابن شهر آشوب، ج۴، ص۹۵ @varesoon

قالَ الإمامُ الحسينُ (عليه‌السلام) لَمّا أتاهُ خَبرُ شَهادَةِ مسلمٍ:  وَانْ تَکنِ الدُّنْیا تُعَدُّ نَفیسَةً فَدارُ ثَوابِ اللَّهِ اعْلی وَ انْبَلُ. هنگامی‌که خبر شهادت حضرت مسلم به امام حسین (علیه‌السلام) رسید، فرمودند: اگر دنیا و مظاهر آن زیبا و دوست‌داشتنی به نظر می‌آید، پس خانه‌ی آخرت و بهشت خداوند خیلی بالاتر و زیباتر از آن است. کشف‌الغمه، ج۲، ص۲۸ @varesoon

سئل من الحسين بن علی (عليهماالسلام): فَما أقبَحُ شَیءٍ؟ قالَ: الفِسقُ فِی الشَّيخِ قَبيحٌ، وَالحِدَّةُ فِی السُّلطانِ قَبيحَةٌ، وَالكَذِبُ فی ذِی الحَسَبِ قَبيحٌ، وَالبُخلُ فی ذِی الغِنى، وَالحِرصُ فِی العالِمِ. از امام حسین (علیه‌السلام) سوال شد: زشت‌ترين چيز چيست؟ فرمودند: فسق و فُجورِ در پيرمرد، خشم در سلطان، دروغ در انسانِ بزرگ، بخل در توانگر و حرص در دانشمند. بحارالانوار، ج۳۶، ص۳۸۴، ح۵ @varesoon

عن الحسين بن علیّ عن أبيه أميرالمؤمنين (عليهماالسلام): إنَّ اللّهَ تَبارَكَ وتَعالى أخفى رِضاهُ فی طاعَتِهِ؛ فَلا تَستَصغِرَنَّ شَيئا مِن طاعَتِهِ. فَرُبَّما وافَقَ رِضاهُ وأنتَ لا تَعلَمُ، وأخفى سَخَطَهُ فی مَعصِيَتِهِ، فَلا تَستَصغِرَنَّ شَيئا مِن مَعصِيَتِهِ فَرُبَّما وافَقَ سَخَطَهُ مَعصِيَتُهُ وأنتَ لا تَعلَمُ. از امام حسين، از امیرالمومنین (عليهماالسلام) نقل شده: خداوند ـ تبارک و تعالى ـ رضايتش را در طاعتش پنهان كرده است. پس هيچ‌يک از طاعت‌هاى او را خُرد مشمار كه چه‌بسا همان، با رضايت خدا همراه باشد و تو ندانى. و نارضايتى‌اش را در معصيتش پنهان كرده است. پس هيچ‌یک از معصيت‌هاى او را كوچک مشمار كه چه‌بسا نارضايتى‌اش با معصيتى همراه شود و تو ندانى.  الخصال، ص۲۰۹، ح۳۱ @varesoon

قالَ الامام الحُسین (علیه‌السلام): «وَاللّهِ لا أَعْطِی الدَّنِیَّهَ مِنْ نَفْسی أَبَدًا وَ لَتَلْقِیَنَّ فاطِمَهُ (سلام الله عليها) أَباها شاکِیَهً ما لَقِیَتْ ذُرِّیَّتُها أُمَّتَهُ وَ لا یَدْخُلُ الْجَنَّهَ أَحَدٌ أَذاها فی ذُرِّیَّتِها». حضرت امام حسین (علیه‌السلام): به خدا قسم من هرگز زیر بار پستی و ذلّت نخواهم رفت. و در روز قیامت، فاطمه زهرا (سلام الله عليها) پدرش را ملاقات خواهد کرد، درحالی‌که از آزاری که فرزندانش از امّت پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) دیده‌اند به پدر خویش شکایت خواهد برد. و کسی که ذرّیّه حضرت زهرا (سلام الله علیها) را آزار دهد داخل بهشت نخواهد شد. لهوف، ص۲۳ @varesoon

عن الحسين بن علیّ عن أبيه علیّ بن أبی‌طالب (عليهما‌السلام) عن النبیّ (صلى الله عليه و آله): مِن أفضَلِ الأَعمالِ عِندَ اللّهِ عز و جل إبرادُ الأَكبادِ الحارَّةِ، و إشباعُ الأَكبادِ الجائِعَةِ. امام حسين (عليه‌السلام)، از امیرالمومنین (عليه‌السلام)، از پيامبر (صلى الله عليه و آله) نقل فرمودند: از برترين عمل‌ها نزد خداوند عز و جل خُنَک كردن جگر سوزان با آب و سير كردن شكم‌هاى گرسنه است. الأمالی للطوسی، ص۵۹۸، ح۱۲۴۱ @varesoon

قالَ الإمامُ الحسينُ (عليه‌السلام): مَن طَلَبَ رِضا اللّهِ بِسَخَطِ الناسِ كَفاهُ اللّهُ اُمُورَ الناسِ. امام حسين (عليه‌السلام) فرمودند:  هر كه خشنودى خدا را با ناخشنودى مردم بطلبد، خداوند او را از امور مردم بى‌نياز كند. الأمالی شیخ صدوق، ص۲۰۰ بحارالانوار، ج۶۸، ص۲۰۸ @varesoon