Vici

همچنان از دستم درمیره که روزام چجوری داره اینقدر سریع و عجیب میگذره...

دفعه اول شاید سالها طول بکشه تا بتونی بفهمی. دفعات بعدی هرچی بیشتر تلاش میکنی حواست بهش باشه، آگاه‌تر میشی بهش. از چند سال میرسه به چند ماه، از چند ماه میرسه به چند روز، از چند روز میرسه به چند ساعت و کم کم میتونی تو لحظه بهش آگاه بشی. به چی؟ به خودت، روند…

خودم خیلی باهاش حال کردم. این دومین نقاشی بدون فکر و آزادانه‌ایه که کنار آرزو میکشم. خیلی رندوم کشیدمش اما دغدغه اخیرمو به تصویر میکشه؛ چطور اینقدر بین واقعیتی که اتفاق میوفته و برداشتامون ازش فاصله‌ست؟ ورودی آبیه اما خروجی میشه قرمز! در نهایتم مهم همینه که بتونم خودم رو مثل همین نقاشی از بیرون ببینم؛ دیدن آبی و قرمز و نارنجی و بنفش کنارهم. :)

چقدر خاک گرفته :)

🌬

فوووت فوووت

تا اطلاع ثانوی در این چنل فعالیتی نخواهم داشت. ممنون از همراهیتون دوسه‌تان🫶🏻 داشتن چنل دیلی تو این دوسال خیلی کمکم کرد برای شناخت خودم و ارتباط با آدمای جدید ولی الان انگار پوینتی که میخواستم رو نداره دیگه. کلا هم نسبت به ارتباطات مجازیِ اینقدر دورادور دیگه حس خوبی ندارم. راستش ارتباط دوطرفه‌ی عمیقی نیست در اکثر مواقع. خلاصه که این آخرش نیست سو چیرز تو نیو بیگینینگز😁

منم یه وقتایی دچارش میشم که آیا برای به اشتراک گذاریه یا چی؟ اما سعی کردم اغلب چیز های که میذارم اینجا، برای به یاد موندن خودم باشه.

این روزها سرشار از سوالم. من کی هستم؟ چرا زندگی می‌کنم؟ چه چیزهایی واقعا برام مهمه؟ چه مسیری برای من درسته؟ چی چیزهایی واقعا برام ارزش دارند؟ بر چه اساسی دارم زندگی می‌کنم؟ چطوری می‌تونم ارزشها و باورهام رو واقعا در رفتار و عمل زندگی کنم؟ اصلا چقدر آدم باید…

نفرین زندگیم؟ وسط بودن. نه اونقدر خوبه که بخوامش، نه اونقدر بده که نخوامش.

حس میکنم تا ۴ سال آینده رو صرفا باید صرف مرمت و بازسازی روان و جسمم کنم.

میگه تو به اطلاعات جدیدی نیاز نداری، هرچی که میخوای رو الان داری. فقط باید عمیق بشی توش. عمیق شدن خودآگاهانه هم سخته.

هرچی بیشتر میفهمم، بیشتر پی‌میبرم که جدا ازینکه خیلی چیزا هست که نمیدونم، خیلی چیزایی که میدونم رو هم عمیقا نفهمیدم.

نفرین زندگیم؟ وسط بودن. نه اونقدر خوبه که بخوامش، نه اونقدر بده که نخوامش.

یا میخوایش یا نمیخوایش. بینش موندن فقط درجا زدنه و چیزی جز فرسوده شدن نداره.

دفعه اول شاید سالها طول بکشه تا بتونی بفهمی. دفعات بعدی هرچی بیشتر تلاش میکنی حواست بهش باشه، آگاه‌تر میشی بهش. از چند سال میرسه به چند ماه، از چند ماه میرسه به چند روز، از چند روز میرسه به چند ساعت و کم کم میتونی تو لحظه بهش آگاه بشی. به چی؟ به خودت، روند…

هیچکس قرار نیست کامل بفهممت. یعنی حتی خود ۵ سال پیشت و بعدت بیان سر به میز و سه نفره بخواین درمورد حس و حالتون صحبت کنین هم باز درکتون از هم متفاوته. دیدم که میگم.