Видеограф бала 🎬

-сенің көзіңе қараймын да отырамын. -өмір бойы? -өмір бойы. -шын ба? -шын. басқа не қалды маған? Сенің көзіңмен дәл сендей адамың болса, сен өте бақытты жансың.... Барыңды, нарыңды, қуанышпен қайғыңды бір адаммен көрген істеген сәттерің өте ерекше, үнемі ерекше болып қалаты қандай жақсы, айналамдағы адамдардың айтуынша бәрі ұрысып қосылып, кейде қосылмай кететіндер көріп... неге адамдарды, бір-бірімен жолықтырған болса, соңы неге өкінішпен бітеті, "кездей соқ кездесулер қоштасулардар" тұрады, деген сұрақ мені өте қатты мазалап тұрғаны.... Біреуге деген шынайы махаббатыңды, үн түнсіз үнсіздіктер жауабы, неге басып кететінін әлі күнге дейін түсінбеймін.... Сол себепті де шығар адамдардың, махаббаттан жолы болмай кететіні, немесе депрессияға түсіп кететіні де....

әрбір жақсы ой немесе сөз = дұға диді... қызық, иә...? біздің ойымызға салынып, аузымыздан шыққан кез келкен шын ниеттегі ой, бірер уақыттан соң орындалып жатады, бірақ көбісі оған мән бермейді. күнделікті өмірімде «мына нәрсе керек еді, былай жасасам ғо» деген кездейсоқ сөздерімнен соң, бірер мезетте мүлдем өзге жандар арқылы қалауларым орындалып, сансыз шүкіршілік пен қуанышыма себеп болып жатады. ал жақсы сөзді Алланың қандай мысалмен түсіндіргенін білесіздер ме? жақсы сөз бейне бір тамыры жерге терең тартқан, бұтақтары көкке жеткен мәуелі ағаш сияқты. ол ағаш Раббысының қалауымен үнемі жеміс береді....

Өз өзімді түсінбей жүрмін ба, әлде айналадағы іс әрекетті түсінби жүрмін ба білмеймін, соңғы уақыттары бәрі бір түсініксіз - бір түрлі, терең тұңғиыққа батып кеткендей, Жұмыс жағы бір, өзім бір, ешнәрсеге шабытта келіп жүрген жоқ, бір өлместің қамын жасап жүргендей сәт секілді, адамдармен қарым-қатынаста онша еместеу болып тұрғаны шамалы.... Кейде осылай қатты тұңғиыққа батып кеткендей боласың, сол сәттерде демеу болатын адам іздеп кетесің әлде жоқ, тіпті адамдарды да жақтырмай кететін сәт болады, дәл сол сәт көз алдымда өтпелі болып өтіп жатырғандай сезіледі, "қалай ол...?" деп өзіме сұрақ қойғым келеді, бірақ жауабын іздеп шаршап кеткендей болдым.... Депрессия түсіп кеттім то түспедім дегенде сұрақ мені жиі мазалайды, жұмыс істеп жатырсың но нәтижесін көргенде, өзіме тым ұнамай жүр. Жақын адамдармен де ара-қатынас баяғыдай емес секілді... Жалпы өзіме не болып жүргенін түсінсем бұйырмасын. Біреудің көңілінен шығамын деп өзімді жоғалтып жатырғандай сезіледі, жұрттың көңілінен ешқашан шықпайсың диді ғо, дәл солай өзімнің де көңілімнен мүлде бейхабар болып тұрған сәтте, таза ауада дәл осылай өз ойымды толық жеткізейін десем, толып кетер секілді.... Сол үшінде, жұмыс істеп, ойымды басқа нәрсеге аударайын десес, ойларым бәрі айналып қайта түсініксіз жәйттарға келіп қала бермесі бар... Осы сәтте Rauf Faik'тің өлеңдерін тыңдағым келіп кеткені бар, жалпы не болғанын қалай болып жатырғанын түсіндіру мүмкін емес, бәлкім жақсы болып кетер, бәлкім..... #Байдудың бір түрлі ойлары

Недавно я оказался в компании, где один человек, будто шутя, но очень серьёзным тоном, сказал, что мой близкий человек «должен». Меня это выбило из равновесия. Я будто застыл внутри себя, словно в тумане, и долго не мог понять, почему одно слово так зацепило. Потом я понял: я слышал его раньше. От других, от близких, в разных контекстах. И каждый раз оно отдаляло. Казалось бы, ты рядом с родными людьми, а стоит появиться этому слову — и что-то между вами меняется. Я вырос в семье, где мне никогда не говорили, что я что-то должен. Мне просто давали. С любовью. Без условий. И именно поэтому у меня всегда было искреннее желание быть рядом, заботиться, помогать. Не потому что «надо», а потому что «хочется». Это правило, кажется, работает не только в семье, а вообще в любых отношениях — партнёрских, дружеских, рабочих. Когда между людьми появляется ожидание в форме долга, становится меньше тепла. Меньше живого движения навстречу. Когда ты чувствуешь, что тебе ничего не навязывают, — ты хочешь. А когда тебе говорят, что ты должен, даже если ты уже хотел, — желание исчезает. Как будто ты хотел обнять, а тебе сказали: «Ты обязан». И в этот момент руки опускаются. Как будто то, что ты хотел дать от души, обесценили, сделали долгом. Вот такая тонкая грань между «хочу» и «должен». И она многое меняет))))

Ты сжимаешься, лишь бы поместиться в людей и места, которые тебе не по размеру. Тратишь силы, годы и энергию на то, чтобы объяснять себя тем, кто всё равно не готов тебя понять. И ради чего? Чтобы потом злиться на мир за то, что он не оправдал твоих ожиданий? Хотя всё это время у тебя была возможность выбирать не тех, кому нужно доказывать свою ценность, а те места, где можно стоять в полный рост.

- О Аллах, я влюблён в одного из твоих рабов. Поэтому не отдаляй этого человека от меня. Аллах, если в нем есть благо для меня. Сделай этого человека моим. Если же блага нет, то все равно найди в нем благо и сделай его моим....

Тебе не нужны идеальные отношения. Тебе нужен человек, который бы любил твои странности, хотел проводить время с тобой и уважал тебя.

Если бы мне предложили прожить жизнь еще раз, я бы совершил каждую свою ошибку, чтобы они снова привели меня к тем людям, которых я люблю.

Мазасыздана беруден не пайда Алайда өмір қысқа...

Какая у тебя плохая привычка с детства? Моя плохая привычка с детства — всегда терпеть до последнего, даже когда уже больно…

- ashyq keńistik - jasyl alań - tau bökteri...

- Творческий адамдардың кейде шаршап, өзінен өзі алыстап кетуі, немесе шәйіп кетуі диді ғо, сол кейбір адамдар бүгін маған қалыпты жағдай деді, жаңағы сол бір әңгіме басында солай деп қалды... Кейде бір түсірілімнен ерекше шабытпен қайтып келгенде. Бәрі күшті көрінеді көзге, бірақ монтажға отырғанда бәрі өзгеріп кете салады ма бірдене. Шабытык жоғалады. Экранға қарап екі көзің төрт көз болып отырасың, ештеңе жасағың келмей де қалады, негіз жасағың келеді, бірақ жасамайсың... Сол сәтте сен монтажбен емес, өз ойларыңмен күресіп отырасың диді. Бір ой екінші ойды қуып, өзіңмен өзің сөйлесіп кетесің... Бірақ дәл осындай үнсіз кезеңдер де шығармашылықтың бір бөлігі деп айтылады, бір баспа сөз кітаптапда, әлде ол шындыққа келіспейді. Кейде ең жақсы идеялар шабыт келгенде емес, өзіңмен өзің арпалысып жүрген сәттерде туады, бірақ олда кейде өтірік, кейде бар кейде жоқ қо... Творческий адам болу-кейде өнер жасаудан бұрын өзіңмен күресу деген сөз, деседі - Байдудың түнгі шабытының тағы бір бөлшегі, әлде сол жағдай болуы 🤭🫠