«𝐖𝐆𝐌»

گزارش اسنپ از وسایل جامونده تو اسنپ تو سال ۱۴۰۴. ۲۶۱ هزار کارت بانکی. ۱۷۸ هزار کیف. ۱۳۷ هزار موبایل. یه کنسول PS5. لباس عروس. ۲۷ هزار ایرپاد. یه نوزاد شیر خواره. بیشترین زمان گم شدن وسایل ساعت ۶ عصر جمعه بوده.

حالا همه دلشون می‌خواد Tea و Goth و Diva و Slay باشن. کاش یه کم هم ADAM بودید

جمعه ۲۳ مرداد ؛ بطری اگه درش بسته باشه بندازیش تو دریا هم آب توش نمیره »»

‏تو قوچان زندگی کردنم سخته، فکر کن دائم باید حواست به گرگان باشه.

مردها به مردها احتیاج دارند... چندی پیش یکی از اقوام با من تماس گرفت و گفت: «بیا همدیگر را ببینیم.» در یک رستوران قرار گذاشتیم. او در ذهن من همیشه مردی مقتدر بود. تکیه‌گاه خانواده. خانه، ماشین، شغل، اعتبار... تقریباً همه نشانه‌هایی را داشت که ما معمولاً از یک مرد موفق در ذهنمان می‌سازیم. هنوز چند دقیقه از دیدارمان نگذشته بود که شروع کرد از خودش گفتن. از کتک‌های گاه‌وبیگاه پدرش. از این‌که هیچ‌وقت نزد مادر جدی گرفته نشد. از احساس حقارتی که سال‌ها به خاطر پیشینه خانوادگی با خودش حمل کرده بود. بعد آرام‌آرام رسید به زندگی مشترکش. گفت هر کاری می‌کند، باز هم احساس می‌کند برای همسرش کافی نیست. از توقع بچه‌ها گفت. از خستگی کار. از این‌که دیگر صبح‌ها با شوق از خواب بیدار نمی‌شود. ساعت‌ها فقط حرف زد. من هم گوش می‌دادم. اما در درونم اتفاق دیگری می‌افتاد. هرچه بیشتر از خودش می‌گفت، تصویر آن مرد قدرتمند در ذهنم آرام‌آرام فرو می‌ریخت. با خودم می‌گفتم: «چه‌قدر درمانده...» بعد، بی‌آنکه از من چیزی خواسته باشد، شروع کردم از تجربه‌ها و آموخته‌هایم گفتن. او فقط گوش می‌داد. نه سؤال می‌پرسید، نه مخالفت می‌کرد، فقط گوش می‌داد. نزدیک ساعت یک شب از هم جدا شدیم. وقتی سوار ماشین شدم، ناگهان تمام گفت‌وگوی آن شب از جلوی چشمم گذشت. از خودم پرسیدم: او چرا همه اقتدارش را پیش من فرو ریخت؟ چه چیزی می‌خواست؟ همان‌جا بود که انگار آیینه‌ای مقابلم قرار گرفت. دیدم خود من هم سال‌هاست نقش آدم مقتدر را بازی می‌کنم. بی‌وقفه کار می‌کنم، استراحت را عقب‌ماندن می‌دانم، به دستاوردهایم افتخار نمی‌کنم و آن‌ها را به شانس نسبت می‌دهم، و خیلی وقت‌ها جرئت نمی‌کنم ضعف‌هایم را به زبان بیاورم. بعد فهمیدم... او اصلاً دنبال راه‌حل نیامده بود. او آمده بود کسی فقط دردش را ببیند. ابراز ضعف یک مرد، در بسیاری از مواقع، درخواست کمک نیست. اعلام امنیت است. یعنی: «آن‌قدر به تو اعتماد دارم که دیگر مجبور نیستم نقش مرد شکست‌ناپذیر را بازی کنم.» همان لحظه به او زنگ زدم. گفتم: «اگر فرصت داری، فردا دوباره همدیگر را ببینیم.» روز بعد، قبل از هر حرفی، او را در آغوش گرفتم. اشکم بی‌اختیار جاری شد. این بار دیگر از او چیزی نپرسیدم. از ترس‌های خودم گفتم. از ضعف‌های خودم. از این‌که دیشب چطور در ذهنم او را قضاوت کرده بودم. وقتی از هم جدا شدیم، فقط یک جمله گفت: «سبک شدم... باز هم همدیگر را ببینیم.» آن روز فهمیدم مردها بیش از آنکه به راه‌حل احتیاج داشته باشند، به حضور احتیاج دارند. به مرد دیگری که بتوانند بی‌ترس از قضاوت، کنار او فروبریزند. شاید یکی از بزرگ‌ترین فقرهای مردان امروز همین باشد؛ این‌که جایی ندارند تا بدون بازی کردن نقش «مردِ قوی»، فقط خودشان باشند. شاید مردان، بیش از هر چیز، به مردانی نیاز دارند که در حضورشان مجبور نباشند مرد باشند.

نمی‌دونم چرا سقط جنین انقدر چیز بزرگیه برای آدم‌ها، سقط جنینی که هنوز درک واضحی از محیط نداره و آگاهی انسانی هم نداره کجاش جنایته؟

سیزن ران کنیم؟ هستید پای کار؟؟؟؟؟؟

🔴 فکت: باید بگم که 10درصد مردم دنیا دست چپ هستن یعنی از هر 10 نفر فقط یک دست چپ داریم

خیلی جذابه وقتی افراد بابت دیر جواب دادن عذرخواهی می‌کنن. یا وقتی تو رو در جریان نگه می‌دارن تا شروع به پیش‌فکری نکنی. مهارت ارتباطی خیلی جذابه. خیلی‌ها ناپدید می‌شن و تو رو با حدس و گمان تنها می‌ذارن.

گاییدید ما رو با این بهار زندگی و گلدن تایم بس کنید کسکشا گلدن تایم ما همون لحظه‌ای که تو ایران به دنیا اومدیم تموم شد

امروز 13 August روز جهانی چپ‌دست‌هاست

تو این چند روز که تعطیلاته ، مذهبی ها اومدن مشهد پولدارا رفتن شمال تو ویلاشون عشق و حال بدبخت هاش هم مثل ما تمرگیدن تو تلگرام پست میخونن کامنت میزارن

🔴 ‏من تا سالها فک میکردم گوشی و کارت عابر اگه کنار هم باشن کارت میسوزه.

هرکی که الان تو زندگیته، یه روز میاد که دیگه نیست. شل کن عزیزم، دنیا همینه.