Снег

با دو صد فکر نیاید به زبانم، یک حرف بس که در کنج خموشی، سخن از یادم رفت

اندکی انسان در انبوهی از افکار

مُشت بر دیوار و سر بر سنگ و دندان بر جگر لب فرو بستیم و راهی جز شکیبایی نبود

درد و رنج، همیشه برای یک هوش بزرگ و یک قلب عمیق، اجتناب‌ناپذیر است. به نظر من، مردان بزرگ باید غم و اندوه زیادی روی زمین داشته باشند.

گاهی باید روئید از پس آن باران گاهی باید خندید بر غمی بی‌پایان‌

هر که او بیدارتر، پُر درد تر‌ هر که او آگاهتر، رُخ زرد تر‌

شنیدم قراره کلی حمایت شیم؟ منتظرتونیم✨🦊 https://t.me/FoxyStyles

ما خستگی را فراموش می‌کنیم، اما خستگی به همان صبوری است. خستگی صبر می‌کند و زنگ می‌زند. قوی‌ترین امیال‌مان را می‌خورد، پرشورترین امیدها را تبدیل به گرد و خاکِ قرمز می‌کند و انرژی‌مان را در خود ویران می‌کند. خستگی می‌خواهد که جلوی طفره رفتن‌هایمان خط پایان بکشد و در آخر، آسان‌ترین جواب را برمی‌گزیند.

ای سرنوشت از تو کجا می‌توان گریخت؟ من راهِ آشیان خود از یاد برده ام یک دم مرا به گوشه ی راحت رها مکن با من تلاش کن که بدانم نمرده ام‌

چنان روزی‌رسان، روزی رساند که صد عاقل از آن حیران بماند‌

بله دوستان شعر خوندن و شعر گفتن تا ابد بهترین تفریحه✨☝️🏻

از مردمِ صد رنگ، سیه پوشی بِه           وز خلقِ فرومایه فراموشی بِه              از صحبت ناتمام بی خاصیتان              کنجی و فراغتی و خاموشی بِه

فقط ورزش کن